Mezarda Buluşma

Bazı oyunlar bittiğinde, kazanan da kaybeden de aynı kişi olur.

Ertesi gece, saat 02:40’ta Alexander White, Highgate Mezarlığı’nın demir kapısına ikinci kez yaklaştı. Yağmur dinmemişti. Sis, mezar taşlarını neredeyse tamamen yutmuştu. Elinde Margaret Hale’in gerçek dosyası vardı orijinal polis raporu, tanık ifadeleri, dedesi Thomas White’ın adının geçtiği her sayfa.
Bu dosyayı getirmek, kendi kariyerini bitirmek demekti.
Getirmemek ise Evelyn Harper’ın kızı Amelia’nın ölümüne neden olacaktı.
Alexander kapıyı itti. Paslı menteşeler gıcırdadı. İçeri girdiğinde fenerini yaktı. Işık demeti sis içinde kayboluyordu. Ayak sesleri ıslak çimlerde boğuk çıkıyordu.
Sarah Kline’ın mezarına yaklaştıkça kalbi daha hızlı atıyordu. Mezartaşı hâlâ dün geceki gibi duruyordu. Ama bu sefer mezarın önünde biri vardı.
Uzun siyah paltolu, fötr şapkalı bir siluet.
Topallayarak yürüyordu.
Katil.
Alexander silahını çekti. Sesini yükseltti:
“Buradayım. Dosyayı getirdim. Amelia’yı bırak.”
Katil yavaşça döndü. Yüzü hâlâ gölgede kalıyordu. Alçak, soğuk bir sesle konuştu:
“Hoş geldin, Alexander. Beşinci parça için son adım. Dosyayı mezarın üzerine koy. Sonra konuşacağız.”
Alexander tereddüt etti. Dosyayı yavaşça mezar taşının üzerine bıraktı. Yağmur hemen kâğıtları ıslatmaya başladı.
“Şimdi konuş,” dedi Alexander. “Kimsin sen? Neden bunu yapıyorsun? Neden kadınları hedef alıyorsun?”
Katil güldü. Gülüşü mezarlıkta yankılandı.
“Kadınları hedef almıyorum. Onların sesini kesiyorum. Senin gibi adamlar onların sesini yükseltiyor. Ben de o sesi kesiyorum. Senin Sarah’ın, Evelyn’in, Margaret’in.Hepsi aynı hikâyenin parçası. Ve sen, Alexander, bu hikâyenin kahramanı değil, kurbanısın.”Alexander silahını daha sıkı tuttu.
“Margaret Hale, dedemle ne ilgisi vardı? Gerçeği söyle.”
Katil bir adım yaklaştı. Topallaması belirgindi.
“Thomas White, Margaret’i seviyordu. Ama Margaret konuşmaya başlamıştı. Kadın hakları toplantılarına gidiyordu. Erkekler kadınları ezmemeli diyordu. Thomas bunu kaldıramadı. O gece eve gitti, tartıştılar. Margaret onu tehdit etti: ‘Herkese anlatacağım.’ Thomas da susturdu onu. Boğazını kesti. Sen kapıya vururken içerideydi. Sen yetişemeden kaçtı.”
Alexander’ın dizleri titredi.
“Hayır yalan söylüyorsun.”
Katil devam etti:
“Yalan değil. Dosyada her şey var. Tanık ifadesi, kan lekesi, saat 03:17 Senin saatlerinin her gece durduğu saat. Çünkü o gece saatler de durmuştu. Katil, zamanı dondurmuştu.”
Alexander’ın akıl sağlığı yeniden çatırdadı. Sesler geri geldi. Dedesinin sesi: “Bazı kadınlar susmalı oğlum.” Margaret’in inlemesi. Sarah’nın son fısıltısı.
“Peki sen?” diye sordu Alexander, sesi kırık çıkıyordu. “Sen kimsin? Neden dört yıl sonra geri döndün?”
Katil bir adım daha attı. Yüzü hâlâ karanlıktaydı.
“Ben, senin başarısızlığınım, Alexander. Dört yıl önce Sarah’ı öldürdüm çünkü sen onu yalnız bıraktın. Şimdi ise seni bitireceğim. Beşinci parça sensin. Ya dosyayı yakacaksın ve Amelia ölecek ya da dosyayı polise vereceksin ve kariyerin, ailenin adı, dedenin mirası yok olacak. Hangisini seçiyorsun?”Alexander’ın eli titredi. Silahı indirdi.
“Amelia nerede?”
Katil güldü.
“Güvende ,şimdilik. Ama kararını vermen gerekiyor. Dosyayı yak. Amelia’yı kurtar. Kariyerini kurtar. Dedeni koru. Ya da dosyayı ver. Her şeyi kaybet.”
Alexander mezar taşına baktı. Sarah’ın adı yağmur altında parlıyordu.Bir an her şey durdu.
Sonra Alexander dosyayı aldı.
Sayfaları tek tek yırtmaya başladı.
Yağmur ıslak kâğıt parçalarını mezar toprağına yapıştırıyordu.
“Amelia’yı bırak,” dedi Alexander, sesi boğuktu. “Dosyayı yok ediyorum. Dedemi koruyorum. Ama bir şartım var.”
Katil durdu.
“Şart mı? Senin şart koyma hakkın yok.”
Alexander silahını yeniden kaldırdı.
“Amelia’yı bırak. Ve bir daha hiçbir kadına dokunma. Yoksa seni bulurum. Ve bu sefer yetişirim.”
Katil sessizce güldü.
“Güzel. Anlaşma yapıldı. Amelia yarın sabah evinde olacak. Ama oyun bitmedi, Alexander. Beşinci parça hâlâ sensin.”Katil karanlığa karıştı. Topallayan ayak sesleri sis içinde kayboldu.
Alexander dizlerinin üzerine çöktü. Dosyanın kalan parçalarını toprağa gömdü. Yağmur hemen üzerini örttü.Kariyeri bitmişti.Dedesi korunmuştu.
Amelia kurtulmuştu.Ama Alexander kazanmamıştı.Akıl sağlığı paramparça olmuştu. Her gece sesler duyacaktı. Her yağmur damlasında Margaret’in inlemesini, Sarah’nın son nefesini duyacaktı.
Ayağa kalktı. Mezara son kez baktı.
“Sarah Evelyn, Margaret, affedin beni. Elimden geleni yaptım.”Eve dönerken telefon çaldı. James Hale arıyordu.
“White, neredesin? Üstler dosyayı istiyor. Ve Amelia Bennett evine bırakılmış. Kapısında bir not var: Alexander White sayesinde kurtuldu. Ne yaptın sen?”
Alexander cevap vermedi. Telefonu kapattı.
Scotland Yard’da yarın sorgu olacaktı. Dosya yoktu. Dedesi korunmuştu. Ama Alexander’ın adı artık “kadınları kurtaran dedektif” değil, “dosyaları yok eden dedektif” olacaktı. Kariyeri bitecekti. Belki de meslekten atılacaktı.Alexander dairesine girdiğinde kapıyı kilitlemedi.
Masaya oturdu. Silahını çıkardı. Namlu soğuktu.
Bir an şakağına dayadı.Ama gene yapamadı.
Silahı masaya bıraktı.
“Henüz bitmedi,” diye fısıldadı karanlığa.
“Katil hâlâ dışarıda.
Amelia kurtuldu ama oyun devam ediyor.
Beşinci parça ben olacağım diyordu.
O zaman ben de oyunu bitireceğim.”

Ve Alexander, artık ne kadar ileri gidebileceğini değil ,ne kadar ileri gitmesi gerektiğini biliyordu.