Bölüm-1

"SANA DUR DEDİM"
Annemin sinirli ve bağırmaktan cılız çıkan sesi bahçeye açılan kapının önünde yankılandı.Hayır, bana değil babama bağırıyordu.
"BENDE SANA NAPİYİM DİYE SORMADIM APTAL"
Korkudan koridorun sonundaki duvara yaslanmış dizlerimi kendime çekmiş biçimde oturuyordum. Ne yaşandığı hakkında bir fikrim yoktu. Tek bildiğim kavga ettikleriydi.
Anne: BIKTIM TAMAM MI ARTIK YETER EĞER BURDAN ÇIKARSAN YAŞANACAKLARI BEN SÖYLEMİCEM"
B:kısa ve küçümser bir kıkırtı çıkardı " Napıcağın umrumdamı sanıyorsun. Şu zavallı haline bir bak. Sizi bir daha görmiyim de naparsan yap sqkimde değil."
Onları ilk kez böyle görüyordum. Bu hergün yaşansaydı belki şu an normal gelirdi ama normali geç benim için bu kabus gibiydi. Evde hep birbirimizi dinler, stresten uzak sevgi çerçevesinde yaşardık. Kötü söz diye bildiğim kelime yoktur bile. Bu durum benim için tam bir şoktu.Annem kavga etmeye ya da yüksek sesle konuşmaya alışık değildi.
Duvarın kenarında eğildiğim yerden kapıya doğru bakıyordum. Sanki içi daralıyor sinirden zar zor nefes alıyor gibiydi. Ne babamı tutmaya ne de kararından vazgeçirmeye gücü vardı. Duvara yaslanarak yere eğildi. Babam da sanki onun son söyleyeceği şeyleri dinlemeyi beklemiş gibi yerdeki çantayı alıp kapıyı kapattı.

O babamı son görüşümdü ...

İki hafta sonra

Yatağın yanında yere çömelmiş kafamı dizlerime gömmüş şekilde oturuyordum. Babamdan sonra biraz zaman geçmişti ama benim üzüntüm geçmemişti. Ağlamaktan yüzüm kurumuş, etraf bulanık gözüküyordu. Koridorda annemin ayak seslerini duymaya başladım. Ve kapı açma sesi.
A :kapıda her kimi gördüyse şaşırmış gibiydi, hemen konuşmaya başlamadı. " Senin burda ne işin var"
?:Phh ne mi işim var. Bir düşün bakalım.
Adam bunu söyledikten sonra içeri girdi ve kapıyı kapattı. Ne yapacağımı şaşırdım. Evde tanımadığım bir adam vardı ve annemin onu tanıdığı kesindi. Oturduğum yerde dizlerimi kendime daha çok çektim ve seslere kulak verdim.
A: Han evde nolur git lütfen yalvarırım.
?: İstediğin kadar yalvar ben karışmıyorum ama şimdi beni dinlemezsen yaşanacakları biliyorsun.
Adamın annemi tehdit ettiğini anlamıştım. Annem bu söylediği şeyi duyunca adamı benim sesleri duyamayacağım bir odaya götürmüştü.
Benim duymamam gereken birşey ama ne.
Odanın kapısına gidip konuşulanları dinlemeye cesaret edemedim. Anca oturduğum yerde kendi kendimi yiyordum.
10 dk s.
Kapım çalındı ve annem içeri girdi. Gözleri kızarıktı. Ne söylemeye çalışıyorsa zorlanıyordu.
A: J-jis e-eşyalarını topla.
Bu cümle o sırada benim için son derece anlamsız bir cümleydi. Beynim ne yapacağını bir süre düşündü.
Han: Hangi eşyaları ?
A: Han eşyalarını topla dedim.
Annemin sesi bu sefer net ve sert çıkmıştı. Sanki bir daha soru sorarsan kötü olur der gibiydi.
Ama ben hala hiçbir şeye anlam veremiyordum.
H: A-anne nereye gideceğimizi söyle o-ona göre toplarım.
Sesim kararsızlık ve şaşkınlıktan boğazıma takılıyordu.
A: Han, bir daha soru sormayacaksın duydun mu beni. Bir daha bu odaya girmeyeceğini düşünerek eşyaları topla.
Ayakta zor duruyor gibi kapıya tutunarak sertçe çıktı ve odayı terk etti.Beynim durmuştu. Etrafa bakmaya başladım. Neyi arıyorum ben? "Bir daha bu odaya gelmiceksin." Galiba taşınıyoruz.
Ama neden.
Aynalı dolabın üstündeki valizi sandalyeye basarak aldım ve bütün değerli ve ihtiyacım olan eşyaları doldurmaya başladım.Her koyduğum şeyde annemin yüz ifadesi gözümün önüne geliyordu ve hızlanmama neden oluyordu. Sanki bir anda içeri girip kolumdan tutarak çıkarıcak gibi panik olmama neden oluyordu.
30 dk s.
Eşyaları valize koymuştum. Sonra annemin söylediği şey tekrar kafamda yankılandı."Bir daha bu odaya gelmeyeceksin." Bu cümle benim için ağırdı. 13 yıldır bu odadaydım. Bu oda benim yuvamdı, mutluluk kaynağımdı.

* Tık tık *
Annem kapıyı açıp içeri girdi. Yüzü solgundu, duygusuzdu.
A: Hazırmısın?, hadi çık.
Valizi sürükleyip kapıya kadar geldim.
H: A-anne nereye gidiyoruz?
A: Gidince görürsün
Kapıyı açtı. Bir araba vardı. Galiba konuştuğu adamın arabası.Kapıdan çıktım ve arkamdan kapandı. Arkamı dönmeden dehşet içinde kalmıştım.
Yavaş yavaş arkama dönmeye başladım.
H: A-anne
Kapıya vurdum
"Anne"
Kapıya sertçe vurmaya başladım
" Kapıyı aç"
" Anne, anne kapıya aç"
"AÇ, KAPIYI AÇ ANNE YALVARIRIM. ANNE!"
Kapını önünde eğilicektim ki adam kolumdan tutup çekmeye başladı.
H: Kolumu bırak, bırak dedim .
ANNE!
BIRAK KOLUMU!
?: ANNEN YOK DUYDUNMU BENİ
Kolumdan çekmeye devam ediyordu
H: ANNE ANNE YALVARIRIM ANNE BIRAKMA BENİ ANNE!

Ve... Bu da sanırım annemi son görüşüm...

_____

Oy ve yorum yaparsanız çok mutlu olurum 💕 💕