1. BÖLÜM

Hava Durumu: Kar hafif, sıcaklık -2°C

Arabanın orta konsol gözünde geçen senelerde bulduğum 8. sınıf mezuniyetinden kalma fotoğrafı elime aldım.Biraz baktıktan sonra arabayı çalıştırdım ve dağ evine doğru yol aldım.Arabayı durdurduğumda motorun sesi kesildi ve dünya bir anda çok sessizleşti. Sanki içimde bir şey de o anda sustu.
Dağ evi karanlığın içinde silüet gibi duruyordu. Çatısı karla kaplıydı, bacasından duman yükseliyordu.İçimdeki soğuk, havanın soğuğundan daha derindi.
Farları kapattım. Birkaç saniye gözlerimi kapatıp bekledim. Nefesim camda buğulanınca, gerçekten buraya geldiğimi fark ettim. Geri dönüş yoktu artık.
“Ne işim var burada?” dedim kendimi sorgularcasına. Ama cevap gelmedi. Zaten kimden gelecekti?

Bagajdan çantamı aldım, kapıyı kapattım. Kar botlarımın altındaki kar kıtır kıtır ezildi. Evden hafif bir ışık sızıyordu ve o ışık beni o geceye götürüyordu.Ve ben unutmaya çalıştıkça sanki o gece gelip yine beni buluyordu.Ürkütücüydü.

Birkaç adım kala içeriden kahkahalar duydum. Tuğba'nın sesi, tanıdık ve sinir bozucu. Ardından Berk'in boğuk gülüşü.
Sadece bir an durdum kapının önünde. Ellerim cebimde, gözlerim karanlığa alışmış, yüreğim göğüs kafesime sığmıyor.
İçeri girersem her şey başlayacak gibi hissediyorum.

Ama bir yanım da çoktan başladığını söylüyor.Kendi kendime düşünür dururken aniden kapı açılıverdi.
Karşımda Tuğba vardı.Bir zamanlar en yakını bendim onun, şimdi…
Şimdi noldu bize?Kimse birbiriyle konuşmaz oldu.İnsanlar benimle iletişim kursun diye illa ilk önce benim mi konuşmam gerekiyordu? Bence hayır ama insanlar bunu anlayacak kapasitede değildi.

Kapı açıldı. Sıcak hava yüzüme çarptı, içeriden yayılan kahkaha ve sıcak ışıkla birlikte bir an gözlerim kamaştı. Tuğba gülümseyerek kapıda belirdi.

— “Aaa Aslı! Sonunda geldin,seni beklerken çürüdük!”dedi samimiyetsiz gülüşüyle.

Sarılmak için kollarını açtı ama ben bir adım geri çekildim. “Şöminenin yanına geçsem iyi olur,üşümüşüm.”dedim ve içeri adım attım.

İçerisi sıcaktı ama o sıcaklık bana işlemiyordu. Üzerimdeki karları silkelerken gözüm odaya kaydı. Berk kanepede oturmuş, telefonuna bakıyordu. Kimse ne diyeceğini bilmiyordu.Yüzeyde “güya” nostalji,kahkahalar,küçük anılar, eski günler.Ama alt katmanda herşey çürümüştü.
“Mert!” Diye bağırdı öfkeli ve sanki bunalmış bir sesle Berk.
“Burada telefonun çekmediğini söylememiştin”

Mert şöminenin başındaydı, yüzünü çevirip benim olduğum yöne doğru kısa bir bakış attı, sonra hemen kafasını Berk'ten tarafa çevirdi.
“Bende bilmiyordum,zaten şarjımda bitti”

Sessizlik… Bir saniyeliğine herkes sustu.

Sonra Tuğba konuştu yine:

"Çantanı odana bırak istersen,üst kattaki odayı ayarladık sana."

Tuğba yüzüme baktı, gülümsedi ama o gülümsemenin altında bir şey vardı.Gerçek olmayan bir şey.Sanki buraya hiç gelmemeliymişim gibi hissettiriyordu bana ama onları çok özlemiştim ve uzun zamandır görüşmüyorduk.Etrafa biraz göz gezdirdiğimde Duygu'nun olmadığını fark ettim.

— Duygu daha gelmedimi? diye sordum Tuğba'ya

“Büyük ihtimalle yoldadır.Çıkmadan konuşmuştuk ama telefon burada çekmiyor nerede olduğunu bilmiyorum.Az sonra burada olur.”

Merdivenlere göz ucuyla baktım.Bu dağ evine ne zaman gelsem aklıma strangers from hell geliyor.Burası öyle dehşet bir yer ki sanki biri gelip beni yiyecekmiş gibi hissediyorum,sanki ansızın kapıya biri vuracak sanki bizi esir alacak gibi tuhaf senaryolar kuruyorum kafamda.Sanırım çok fazla dizi izlediğimden oluyor. Kafamın içindeki senaryolar susunca sessizlik yeniden çöktü. Sadece şöminenin çıtırtısı vardı.

Çantamı yere bıraktım ve Berk'in yanındaki kanepeye oturdum.Mert şöminenin önünde durmuş,odun atıyordu.
Ve kapı çaldı.

Tuğba yine kapıya koştu.Gelen Duygu idi
İçeri girdiği an her yer neşesiyle dolardı normalde.Ortaokuldayken de böyleydi ama şuan…
Sanki hemen konuşacağımızı konuşsakta defolup gitsem şu evden diyormuş gibi bir havası vardı.Ne dediği yüzünden okunuyordu adeta.
Ayağa kalkıp Duygu'ya “Hoşgeldin” dedim
“Hoşbuldum, çok… çok değişmişsin”dedi yüzümü sanki ilk defa görüyormuş gibi bakarak. “E büyüdük tabii.Birşeyler değişmiştir illaki.Sende çok güzelleşmişsin,gerçi sen..hep güzeldin.”dedim küçük bir iltifatta bulunarak yüzüne gülümsedim.
“Teşekkür ederim” dedi yüzünü sanki utanmış gibi yere eğerken.Ona sımsıkı sarıldım. Elimi omzuna atıp gel benimle der gibi oturduğum koltuğa geri dönüp yanıma Duygu'yu otutturdum.
“Neler var neler yok” Dedim kimse lafa girmeyince.
“Ne olsun Aslı, bıraktığın gibi”dedi Mert somurtkan suratıyla.Sorum o hariç Tuğba, Berk ve Duygu'yaydı ama o üzerine alınmıştı nedense.Buradaki kimseyle eskisi gibi yakın olmadığımı düşünsem de Mert ile sanki bağlarımız gerçekten kopmuş gibiydi.Adını unuttum desem yeridir.Onun yüzünden o kadar çok şey yaşadık ki geçmişte.Sanki bunları konuşup aşamayacağız gibi geliyordu.Buraya her şeyi geride bırakıp eski arkadaşlığımıza dönmeye gelmiştik sözde.İşte buna asla inanmıyordum.Normal insanlar birinin ölümüne sebep olunca vicdan azabı çekmezler miydi? Mert'in öyle bir derdi olduğunu sanmıyorum.
“Aynen bende de birşey değişmedi”dedi Berk suratıma bile bakmadan.
Berk iyi,sakin çocuktur efendidir,saygılıdır, esprilidir
daha sayabileceğim onlarca mükemmel özelliği vardır Berk'in.Ama en son onunla aynı yerde bulunduğumuzda onu pek esprili görememiştim.Hani insanların duygu değişimi yaşadığı zamanlar olur,kendilerini dışlanmış ve kötü hissederler.Ha işte Berk'in o zamanlar psikolojisi bozulmuştu, annesinin vefatı üzerine gelen kötü olaylar onun psikolojisini yok etmişti.Ona cidden üzülüyorum,onu bir erkek kardeşim olarak görüyorum,zaten öyleydi ve ne olursa olsun öyle kalacak,bağlarımızın kolayca kopa bileceğin sanmıyorum.
“Valla ne yalan söyleyeyim yeni okulumda hiç mutlu değilim arkadaşlar”dedi kendini beğenmiş bir ifadeyle Tuğba.
“Eskiden ne güzel entrikalar ne güzel maceralar yaşamışız diyorum bazen kendi kendime,o zamanlar uslanmıyorduk yerimizde duramıyorduk,her günümüz olaylı geçiyordu hatırlıyormusunuz?”
Dediğinde sözünü kesmem gerekti.Onun bu ardı arkası kesilmeyen cümlelerine, durmaya meyilli olmayan çenesine tahammül edecek durumda değildi kimse.
“Senin entrika,olay,macera dediğin şeyler bir insanın hayatına mâl oldu Tuğba. Farkında mısın bilmiyorum ama en son dalga geçtiğimizde ne olduğunu hatırlıyorsundur diye düşünüyorum.”dedim öfkeli ve yüksek bir ses tonuyla.Tabii ki karşılık vermeden ve konuşmadan duramayan Tuğba'nın çenesi yine açıldı.
“Benientrika derken ondan bahsetmiyordum.”dedi kekeleyerek.
“Neyse ne”diyip yüzümü cama doğru çevirdim ve bembeyaz yağan karı izlemeye başladım. Kar öyle beyazdı ki dışarısı sadece beyaz renkten ibaretti. Ve soğuktu.
Çok soğuk.