7. Bölüm – Ormanın Eşiği

Arda arabayı ormanın girişine kadar getirdiğinde motorun sesi sanki doğanın içinde kayboldu.
Daha kapatmadan bile etrafın “sessizliği” dikkat çekiyordu ama bu bildiğimiz sessizlik değildi; sanki sesler buraya girmeye izin verilmiyordu.Önlerinde uzanan yol artık asfalt değildi.
Dar, taşlı, neredeyse unutulmuş bir patika ormanın içine doğru kıvrılıyordu.Ağaçlar çok yakındı. O kadar sık duruyorlardı ki gökyüzü parçalanmış gibi görünüyordu. Işık kırılıp kırılıp yere düşüyor, her adımı daha da belirsiz hale getiriyordu.Ege öne eğildi.
“Buradan sonra araçla gitmek mümkün değil.”Arda bir süre direksiyonu bırakmadı. Sanki arabadan inmek, geri dönüşü olmayan bir şeydi.
Sonra yavaşça kontağı kapattı.Motor sustu.O an sessizlik çöktü ama bu sessizlik boş değildi.
Sanki orman, onların geldiğini fark etmişti ve nefesini tutuyordu.Azize camdan dışarı baktı.
Ağaçlar hareket etmiyordu ama yine de canlı gibiydi. Sanki hepsi aynı yöne bakıyordu.İpek fısıldadı:
“Burada… bir şey yanlış.”Ama kimse cevap vermedi. Çünkü kimse “yanlış” kelimesinin bile yeterli olmadığını hissediyordu.Kapıyı açtıklarında hava yüzlerine çarptı. Soğuk değil ama ağırdı.
Sanki görünmeyen bir basınç vardı.Ve o andan sonra, geri dönüş fikri bile yavaş yavaş anlamını kaybetti.