10. Bölüm – Kulübe

Ormanın içinde ilerledikçe ışık iyice azaldı.
Ağaçlar daha da sıklaşmış, yol neredeyse tamamen görünmez hale gelmişti.Azize adımlarını dikkatle atıyordu.
İçindeki huzursuzluk büyüyordu ama ne olduğunu söyleyemiyordu.Ege önde yürüyordu, bir şey arıyormuş gibi etrafa bakınıyordu.
Arda sessizdi ama çevresini sürekli kontrol ediyordu.
İpek ise neredeyse hiç konuşmuyordu.Bir süre sonra Ege durdu.“Burada…”Herkes onun baktığı yöne döndü.Ağaçların arasından eski, kararmış bir yapı görünüyordu.Kulübe.Ahşap duvarları griye dönmüş, çatısı eğilmişti.
Sanki yıllardır kimse dokunmamıştı ama yine de “orada” olmayı sürdürüyordu.Arda bir adım geri attı.
“Bu mu?”İpek fısıldadı:
“Gerçek olamaz…”Ama Azize konuşmadı.Çünkü kulübeye bakarken içinde açıklayamadığı bir şey vardı.
Tanıdık bir his… ama nereden geldiğini bilmiyordu.Yavaşça kulübeye yaklaştılar.Her adımda hava daha ağır hale geliyordu.
Sanki kulübe yaklaştıkça dünya daralıyordu.Ege kapıya ulaştı.Kapı hafif aralıktı.