3. Bölüm

Eve geldiğimde biraz olsun sakinleşmemiştim. Aramızda garip bir diyalog geçmişti. Kelimeleri normaldi belki. Ama bakışları… değildi.Sanki söylediklerinden fazlasını biliyordu.Ve ben bundan nefret ediyordum.Ceketimi koltuğun üzerine bıraktım. Topuklularımı çıkarırken ayaklarımın sızladığını fark ettim. Gerçektende yorulmuştum. Üstümü değiştirip makyajımı temizledim. Yatağa yattığımda bir türlü uykum gelmiyordu. Dayanamadım ve Miran'ın instagram hesabına girdim. Hesabı gizli değildi.
Tabii ki değildi.
Profil fotoğrafı ciddi. Gülmüyor.
Sanki hayatında komik hiçbir şey olmamış gibi. Takipçi sayısı fazlaydı.
Ama takip ettiği kişi sayısı azdı. Kontrolcü. Son gönderisi iki hafta önceydi. Bir iş yemeği. Siyah takım. Aynı o bakış.Fotoğrafın altındaki yorumlara gözüm kaydı. Kadınlar. Fazlasıyla.Telefonu elimde çevirdim.
“Bana ne?” diye mırıldandım.Ama çıkmadım.Hikâyelerine baktım.Boştu.
Sanki sürekli görünür bir adamın, aslında kendini kimseye göstermemesi gibi.Telefonu yüzüstü yatağa bıraktım ve gözlerimi kapatıp uyku moduna geçtim.

Alarm sesiyle gözlerimi araladım.
Başım hafif ağırdı.Derin bir nefes alıp yataktan kalktım. Perdeyi araladım. Sabah ışığı odaya doldu. Dün geceki düşünceler, gün ışığında biraz daha anlamsız görünüyordu.
“Abarttın.” dedim aynadaki yansımama.Saçımı toparlayıp aşağı indim.Ev sakindi. Annem bahçede dünki davetle ilgili haberleri okurken, hizmetliler mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu. “Günaydın.” dedim sallanan sandalyeye otururken.
“Geç yattın herhalde.” dedi annem dikkatle yüzüme bakarak.
“Biraz.” dedim. Neyse ki üstünde çok durmadı. Kahvaltı hazır olduğunda herkes aşağı inmiş ve yemek masasına oturulmuştu. Ailecek çok güzel bir kahvaltı yaptık. Bugün benim için önemli bir gündü. Uzun zamandır bir hayalim vardı. Kendi ayakları üzerinde duran bir kadın olmak. Ailem her ne kadar varlıklı olsada ben kendi emeğimle bir yerlere gelmek istiyordum. Hayatıma insanlaeın müdahele etmesinden hoşlanmazdım. O yüzden de işletme okumuştum. Normalde farklı bir holdingte çalışmayı isterdim fakat babam inatla onun gözünün önünde olmam gerektiğini söyleyip durdu ve beni bir şekilde ikna etti. Bugünden itibaren ufaktan işleri öğrenecektim ve çalışmaya başlayacaktım. Masadaki çatalı elimde çevirirken içimde tarif edemediğim bir kıpırtı vardı.
Bugün resmiydi.
Artık sadece “babamın kızı” değil, şirketin bir parçası olacaktım.
Bu düşünce gurur vericiydi.
Ama omuzlarıma görünmez bir ağırlık da bindiriyordu.
Babam kahvesinden bir yudum alıp bana baktı.
“Hazır mısın?” diye sordu.
Bu soru basitti.
Ama anlamı ağırdı.
Hazır mıydım?
Yıllardır bunu istiyordum.
Kendi kararlarımı almak.
Kendi imzamı atmak.
Kendi hatamı yapmak bile olsa… bana ait olması.
“Hazırım.” dedim net bir sesle.
Babam başını hafifçe salladı.
“Bugün sadece izleyeceksin. Öğreneceksin. Acele etme.”
Gülümsedim.
“Acele etmeyeceğim.”
Ama içimdeki heyecan acele ediyordu.
Yukarı çıkıp hazırlanırken gardırobun önünde bir an durdum.
Ne giymeliydim?
Çok iddialı olursa ‘babasının torpilli kızı’ gibi görünürdüm.
Çok sade olursa ciddiye alınmazdım.
O yüzden tam ortasını bulup giyindim. Yüzüme kahverengi tonlarda makyaj yaptım ve artık hazırdım. Aynadaki yansıma bana baktı.
Bugün kim olacaktım?
Hafsa mı?
Yoksa soyadım mı?
Derin bir nefes aldım.
Bugün sadece çalışacaktım.
Kendim için.

🖤📜

Holding binasının cam kapısından içeri girdiğimde kalbim biraz daha hızlı atıyordu.
Burası artık sadece babamın ofisi değildi.
Benim de başlangıç noktam olacaktı.
Babam yanımda yürüyordu.
“Bugün önemli bir toplantı var. Sadece dinleyeceksin.”
Başımı salladım.
Asansör kapısı açıldı. Üst kata çıktık.
Toplantı salonunun kapısı aralandığında içeride birkaç kişi vardı.
Ve…
O.
Miran Demir.
Siyah takım. Her zamanki gibi sakin.
Ama bu sefer bakışları şaşkın değildi.
Hazırlıklıydı.
Göz göze geldik.
Kaşının biri hafif kalktı.
Babam konuşmaya başladı.
“Bugün itibariyle ortaklık sürecimiz resmileşiyor.”
Ortaklık.
Kelime zihnimde yankılandı.
Miran bakışlarını benden ayırmadan hafifçe babama döndü.
“Demek artık daha sık görüşeceğiz.” dedi sakin bir tonla.
Sonra gözlerini tekrar bana çevirdi.
“Yanlış kapının önünde değilsiniz bu sefer.”
Kanım kaynadı ama yüzümde tek bir mimik oynamadı.
“Kapıyı çalmayı öğrendim.” dedim.
Masadaki birkaç kişi bakışlarını aramızda gezdirdi. Babam daha önce birbirimizi tanıyor oluşumuzdan rahatsız olmuştu. "Nereden tanıyorsunuz birbirinizi?"dediğinde ses tonu beni germişti "Telefonumu dünki mekanda unutunca geri döndüm. Orada karşılaştık. Aramızda öyle sandığın gibi bir konuşma geçmedi."dedim. Tam o anda Miran'ın alayla kısılmış bakışları beni buldu. Bende üstten bakışlarla ona karşılık verdim. Babam araya girdi.“Hafsa bugün itibariyle süreci öğrenmeye başlıyor.”Miran’ın dudak kenarı hafifçe kıvrıldı.“Ne güzel.” dedi. “Demek artık ortağız.”Ortağız.
Bu kelime tehdit gibi değildi.
Ama fazlasıyla iddialıydı.
Ve bir şekilde… kaçınılmaz. “Ortaklığımızın her iki taraf için de verimli olacağına inanıyorum, Ahmet Bey.” dedi ciddi bir tonla.
Sesindeki saygı abartılı değildi. Yapay hiç değildi.
Gerçekti.
Babam başını hafifçe salladı.
“Umarım öyle olur, Miran Bey.”
“Olacak.” dedi net bir şekilde. “Söz verdiğim projelerin hepsi planlanan tarihte teslim edilecek.”
Bir anlığına yüzünü dikkatle izledim.
Ne alay vardı.
Ne küçümseme.
Ne de o geceki keskinlik.
Tamamen profesyoneldi.Babam bana döndü.
“Hafsa, Miran Bey sürecin finansal tarafını yönetiyor. Öğreneceğin çok şey var.”
Finansal taraf.
Demek gerçekten güçlü bir pozisyondaydı.
Miran ilk defa doğrudan bana baktı.
“Memnun oldum.” dedi resmî bir ifadeyle.
Memnun musun gerçekten?
“Ben de.” dedim aynı mesafeyle.
Gözlerimiz birkaç saniye fazla kaldı birbirinde.
Ama bu sefer meydan okuma yoktu.
Bir tür… ölçme vardı.
Miran sandalyesine yaslandı.
“Başlangıçlar önemlidir.” dedi sakin bir şekilde.
“Doğru yerden başlamak gerekir.”
Söz babama söylenmişti.
Ama bakışları bana aitti.
Geçip yerimize oturduk ve toplantı başladı. Önümde bir sürü dosya vardı. Reklamlar, grafikler, risk tabloları..
Hissettiğim duygular çok başkaydı. İlk defa kendi benliğimle bir yere ait hissediyordum ve bu çok güzeldi. Toplantı güzel geçiyordu. Bir çok terimi bildiğim için anlamam daha da kolaylaşıyordu. Miran konuşurken gözüm projeksiyondaki tablodaydı.
“Üçüncü çeyrekte nakit akışını dengelemek için maliyet kalemlerini yüzde on iki oranında düşürmemiz gerekecek.” dedi. Hızlıca hesapladım.
“Personel azaltımı olmadan mümkün mü?” diye araya girdim.
Oda bir an sessizleşti.
Babam bana baktı.
Miran ise doğrudan.
Bakışında şaşkınlık yoktu.
İlgi vardı.
“Alternatif tedarikçilerle yeniden anlaşma yapılırsa mümkün.” dedi.
“Vadeleri uzatmak risk yaratmaz mı?” diye devam ettim.
Bu sefer dudak kenarı çok hafif kıvrıldı.
Ama alayla değil.
Takdirle.
“Risk yaratır.” dedi. “Ama doğru pazarlıkla kontrol edilebilir.” O anda babamın gururlu bakışlarıyla denk düştüm. Ve ona tebessüm ettim. O da bana güldü ardından da elimi avcunun içine aldı. Masadaki bir kaç kişinin gözü bizim üzerimizdeydi. Normalde olsa utanırdım ama bu sefer güçlü durdum.

🖤📜
Toplantı bittiğinde içim kıpır kıpırdı.Babamın odasına geçtiğimizde kapıyı kapattı.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra bana döndü.
“Bugün iyiydin.” dedi net bir sesle.
Basit bir cümleydi.
Ama babamdan çıkan her takdir kelimesi benim için çok ama çok önemliydi.
“Teşekkür ederim.” dedim sakin kalmaya çalışarak.
Sandalyesine yaslandı.
“Soru sorarken çekinmedin. Bu hoşuma gitti.” dedi. “Ama şunu unutma… Bu masa duyguyla değil akılla yürür.” bunu söylediğinde tüylerim diken diken olmuştu. Açıkça ima ettiği şey aslında buranın bir kurtlar sofrası olduğuydu. "Baba senden istediğim tek bir şey var. Lütfen bana inan, zaten yıllardır bunu eğitimini aldım ve üstesinden geleceğimi de düşünüyorum."dedim. Bunu duyan babam rahatlamamı ister gibi "Kızım zaten bana kalsa seni çalıştırmam zaten. Ama seninde dikkatli olman gereken konular var, her zaman gözünü açık tut."
Babamın başından beri söylediği şey buydu."Merak etme,dikkat ederim." Babam bir süre daha bana baktı.Sanki söylediklerimin ne kadarının inat, ne kadarının kararlılık olduğunu tartıyordu.
Sonunda başını hafifçe salladı.
“Peki.” dedi. “Madem bu kadar istiyorsun… o zaman gerçekten öğrenmeye başlayacaksın.”
Masasının üzerindeki dosyalardan birini eline aldı.
Kalın, koyu mavi bir klasördü.
Bana doğru uzattı.
“Bu proje bizim için önemli. İlk etapta sadece incelemeni istiyorum.”
Dosyayı aldım. Beklediğimden ağırdı.
“Ne yapmamı istiyorsun?” diye sordum.
“Bugünlük sadece oku.” dedi. “Detayları anlamaya çalış. Yarın bana kendi yorumunu söylersin.”
Klasörün kapağını hafifçe araladım. Şaşırdığım bir nokta vardı, yeni öğrenmeye başlamıştım ve önemli olan projede yer almama izin vermişti. “Ve Hafsa…”Başımı kaldırdım.“Bu projede Miran da var. Finansal kısmı o yönetiyor.” diye ekledi.Klasörü kapattım.
“Anladım.” dedim.Babam sandalyeye yaslandı.“Onu iyi gözlemle. İşini nasıl yaptığını gör.”Bir an durdu.
“Çünkü bu masada ayakta kalmak istiyorsan… güçlü olanları anlamayı öğrenmen gerekir.”
Dosyayı kolumun altına sıkıştırdım.
“Anlarım.”
Babam hafifçe gülümsedi.
“Umarım.”
Odadan çıktığımda koridor her zamanki gibi sakindi. Babam kendi odasından bir kaç koridor uzaklıkta bir oda hazırlatmıştı. Adımlarımı oraya çevirdim. Kendime göre düzenlemek istiyordum orayı.Koridorun sonunda asansörün önünde durdum. Asansörün düğmesine bastım.
Kapı açıldı.
İçeri girdim.
Tam kapı kapanacakken bir el araya girdi.
Kapı tekrar açıldı.
Miran içeri adım attı.
Bir anlığına göz göze geldik.
Asansör kapısı kapanırken kısa bir sessizlik oldu.
Elimdeki klasöre baktı.
“Yavuz Bey sizi hızlı başlatmış.” dedi.
Sesi tamamen resmiydi.
Ben de aynı tonla cevap verdim.
“Öyle görünüyor.”
Asansör hareket etti.
Kat ışıkları birer birer değişirken gözleri klasörün kapağında durdu. Asansör bir sonraki katta durdu ve içeri birkaç kişi bindi.
Mecburen Miran’a doğru biraz daha yaklaştım.
Aramızdaki mesafe neredeyse yok olmuştu.
O anda kokusu burnuma doldu.
Temiz. Hafif odunsu. Fazla keskin olmayan ama fark edilmemesi imkânsız bir koku.
Hoştu.
Belli etmemeye çalışarak derin bir nefes aldım.
Tam o anda Miran’ın bakışları bana kaydı.
Sanki bir şey fark etmiş gibiydi.
Kaşları çok hafif çatıldı.
Bir anlığına bakışlarını başka yöne çevirdi.
Rahatsız olmuş gibiydi.
Ama sebebini anlamak zordu.
Asansör tekrar durdu.
Çalışanlar birer birer indi.
Kapılar kapandığında içeride sadece ikimiz kalmıştık.
O an Miran hafifçe yer değiştirdi.
Sanki aramızdaki mesafeyi yeniden ayarlamak ister gibi.
Bakışları kısa bir an yüzümde durdu.
Sonra uzaklaştı.
Ben de istemsizce yarım adım geri çekildim.
Aramızdaki sessizliği bölen tek şey asansörün mekanik sesi oldu.
Kat ışıkları değişirken Miran düğmeye bastı.
Asansör durdu.
Kapılar açıldı.
İnerken bana döndü.
Bakışları bu sefer daha sakindi ama içinde tanımlayamadığım bir şey vardı.
“Daha çok görüşeceğiz, küçük hanım.” dedi.
Sesi yine o alaycı sakinliğe dönmüştü.
“Kolay gelsin.”
Gözlerimi kısarak ona baktım.
“Kolaysa başına gelsin.” dedim.
Dudağının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Ama bir şey söylemedi.
Sadece başını eğip koridora çıktı.