2.bölüm

İsonun yaklaşdığını gören fadime sesizce başka yere odaklanır isoyu görmezden gelir iso tam anlamyla yaklaştığında iso faidmenin yanına oturur ve fadime sessizce ayağa kalkarken iso bileğinden yavaşça tutar fadime bunu görünce kolunu hızlıca çeker iso bunu görince istemsizce yüzü düşer”lütfen 1 dakika beni dinle” fadime ayaktayken “dinliyecek birşeyim yok der “ve oradan uzaklaşır iso üzülür bir an ne oluyor neden üzüldümki ben şimdi der kendine o gin iso ile fadime hiç konuşmamış ertesi gün geldiğinde fadime her sabah olduğu gibi oflaya puflaya kalkmıştı eleniyle gile oynaya ojula kadar gelmişer sınıflarına geçmişlerdi isoyu görünce gülen yüzü solmuştu neden o kadar bağırmıştı fadimeye babası için fazlamı alnıgandı yoksa fadimeninmi yanlışıydı ama o hiç bir şey bilmiyordu…ama fadimenin tek bir kararı vardı iso konuşmak isterse bir teklif sunarsa konuşacaktı kaçmayacaktı
Fadime sırasına geldi ve iso fadimeyi görünce hemen fadimenin gözlerine baktı fadimede bunu görünce ne var dercesine kafasını salladı iso ona baktığını farkedince “günaydin”dedi sakince fadimede çantasından defterlerini çıkarırken “günaydın”dedi iso onun bu tavırlarına görünce “küsmüyüz”
Dedi sakinliğini koruyarak fadimeden cevap gelmeyince “anlaşıldı beni dinlemek istemesende bir şey söylemek istiyorum sana”
Fadime isoya döndü “söyle”dedi iso küçük bir tebessüm etti ve yere bakarak konuşmaya başladı
“Babama çok düşkin bir çocuktum babam vefat edincede babama söylenen her sözü kendime söylenmiş gibi hissederim dedi”gözünün ucundaki yeni oluşan yaşı silerek”
Sonra devam etti”yani sana özel bir şey değilde bunu diyen oruç olsa onada aynı şeyi yapardım ama yineden bağırdığım için özür dilerim yapmamalıydım affedermisin bilemem ama söylemem istedim fadime ses çıkarmadan onu dinliyordu çünkü aynı yara ondada vardı isonun hala yere baktığını gören fadime