3

04.00-16 Mart 2026
Emir Alkan
--
Metroda uyuya kalmış, üzerine bir de tanımadığım birini evine bırakmakla uğraşmıştım. Bu yüzden saat gece dördü geçerken eve ancak varabilmiştim.
Eve girdiğimde çantamı ve ceketimi kapının kenarına bırakıp doğrudan oturma odasına geçtim. Annem koltukta uzanmış, bitkin gözlerle bana bakıyordu.
"Sen sormadan ben söyleyeyim anne. Mesaim uzadı. Endişelenmene gerek yok. Senin çoktan uyuman gerekiyordu."
Annem son evre akciğer kanseriydi. Bazen birkaç cümle kurmak bile onun için yeterince yorucu oluyordu. İşten kalan vaktimde annemle ilgilenmeye çalışıyordum, başka da kimsem yoktu. Babamı hiç tanımamıştım, bir abim ya da ablam yoktu. Bu evde birbirimizden başka kimsemiz yoktu.
Annem güçlükle doğrulup bana baktı, "Ne yapsaydım? Oğlumun dışarıda ne yaptığını bilmeden sıcak yatağımda uyusaydım mı?" Yanına oturup başını öptüm, "Ben iyiyim anne. Hadi sen biraz dinlen."

Daha fazla konuşmasına izin vermeden odama geçtim ve üniformamı çıkarıp üzerime rahat bir eşofman ve kazak geçirdiğim gibi mutfağa yöneldim. Annemin bütün gün bir şey yiyemediğini tahmin etmek zor değildi, mutfak tezgahında hazırlanmamış yemekleri görünce iç çektim. Kendisi halsizlikten dolayı birşeyler hazırlayıp yiyemez hale gelmişti.

"Anne.."

Sesim salona kadar gitmiş olmalıydı ki cevap vermeden sadece iç çekmişti annem. Derin bir nefes alıp gözlerimi kapattım ve sonra işime devam ettim.
Çekmeceden hazır çorba paketlerinden birini çıkarıp tencereye boşalttım, biraz su ekleyip ocağın altını açtım. Yaklaşık yirmi dakika sonra çorbayı kaseye doldurdum. Yanına bir bardak su koyup tepsiyle salona geçtim.

"Anne kalk, haydi biraz birşeyler ye."

Annem bana bakıp hafifçe gülümsediğinde bende gülümseyerek karşılık verdim ve tepsiyi kucağına bırakarak karşısında ki koltuğa oturdum.

"Sen de bütün gece çalıştın oğlum. Gel, sen de birkaç yudum iç."

"Olsun. Sen ye. Sonra ben de bir şeyler yer, yatarım."

Annem birkaç kaşık çorba içtikten sonra başını koltuğa yasladı, "İyi ki varsın."

O iki kelimeyi duyduğumda boğazım düğümleni vermişti, bana sadece annem yetiyordu. Başka kimseye ihtiyacım yoktu.

"Sen de iyi ki varsın."

Kendisini konuşarak daha çok yormamak için başını okşayıp önündeki tepsiyi aldım. Tepsiyi mutfağa bıraktıktan sonra tekrar odama döndüm. Kendimi yatağın üzerine bıraktığımda bütün vücudumun ağrıdığını hissediyordum. Uzandığım esnada telefonu istemsizce elime aldım ve gözlerim rehberdeki yeni isme kaydı.

Neva.

Hiç düşünmeden numarasına tıkladım. "Eve ulaşabildin mi? Aklım sende kaldı, umarım iyisindir."

Mesajı gönderdikten sonra telefonu komodinin üzerine bıraktım, yanımdaki sudan birkaç yudum içip başımı yastığa koydum. Bugün tanıştığım o kızı neden bu kadar merak ettiğimi düşünmeye fırsat bulamadan gözlerimi kapattım. Birkaç dakika sonra uykuya teslim oldum.

💫💫

3. bolum gelmis bulunmakta

bir günde 3 bolum ha ??

aslında bu bölümler taslakta duruyordu bende yayınlamaya karar verdim ehehhe 🤭

umarım bu kurgu hakettiği değeri görür, ben nedense bu kurgumu beğeniyorum 🤷♀️

neyse bakalim

yeni satırlarda gorusmek uzeree