Giriş

Bir polis merkezi ve bu polis merkezinde bir polis cinayeti. Her şey o Salı gününde başladı. Ben evimden çıkıp arabamla merkeze doğru ilerliyordum. Hava yağmurluydu evden erken çıkmama rağmen fazla trafik vardı. Merkeze geldiğimde herkes babamın odasına toplanmıştı. Ne olduğunu anlayamamıştım. Hızla oraya doğru ilerledim, kalabalığı delercesine geçtim. O an gözlerim gördüğü şeye inanamadı. B- bu gerçek olabilir miydi? Beni görüp kalabalığın arasından bana doğru yaklaşan Ceren bile buna inanamıyor gibi gözüküyordu. Dolan gözlerimi Ceren'e çevirip konuşmaya başladım. "C- Ceren b- bu gerçek mi ?" diye sordum. Aslında cevabı belliydi çünkü bu gerçekti.
"Cemre öncelikle sakin olmanı istiyorum."
"CEREN LAFI UZATMADAN SÖYLE GERÇEK Mİ, DEĞİL Mİ?" dedim
"Maalesef gerçek... Cemre lütfen sakin ol." Duyduğum şeyi keşke duymasaydım, keşke o an kulaklarım sağır olsaydı da duymasaydım bu kelimeyi. Gözlerimden yanaklarıma doğru yavaş yavaş yaşlar süzüldü. En son annem öldüğünde bu kadar kötü olmuştum. Gözlerimden yavaş yavaş akan yaşlar hızlandı ve durmak bilmedi. Yüzümün ıslaklığı beni rahatsız etmiyordu ama acı veriyordu. Bacaklarım artık beni taşımamaya başladığında yavaşça yere çöktüm. Belki yarım saat belki bir saat bu şekilde babamın cesedine baktım. Gözlerimi yanımda duran Ceren'e diktim ve cevabını bildiğim soruyu sordum.
"Ceren şimdi benim b- babam öldü mü?" Cevabı bildiğimi zaten söylemiştim. Evet babam ölmüştü. Hatta birileri tarafından öldürülmüştü. Ama ben bu işin peşini bırakmayacaktım, babama bunu kim yaptıysa bedelini ödetecektim. Bu iş burada bitmeyecekti hatta daha yeni başlıyordu.

🖤
Bu benim ilk kurgum umarım beğenirsiniz yanlışlarım olabilir o yüzden şimdiden kusura bakmayın.