Rama 2

Rama'nın söyledikleri zihnimin içinde birer yankı gibi dönüp duruyordu. Kendi gezegenimizden milyonlarca ışık yılı uzaktaki bir dünyada insanlar hâlâ erkeklerle evleniyor, hatta çocuk sahibi bile oluyorlardı. Benimse ne bir annem ne de bir babam vardı. Artık bizim dünyamızda kadınlar ve erkekler evlenmiyordu. Bilim insanları laboratuvarlarda yapay embriyolar üretiyor, çocukların oluşmasını sağlıyor, hatta bu çocukların DNA’sını arzu ettikleri gibi şekillendiriyorlardı.
Ülkemdeki herkes tek tipti. En iyi genler seçiliyor, bebekler ona göre dünyaya getiriliyordu. Erkeklerin hepsi uzun boylu, renkli gözlü ve çekiciydi; kadınlar da aynı şekilde uzun boylu, zayıf ve renkli gözlüydü. Herkes birbirinin aynısıydı. Ama Rama'nın anlattığı o gezegende insanların hiçbirinin birbirine benzemediğini duymuştum. Herkesin farklı olduğu bir dünyayı delicesine merak etmeye başladım.
Bizim dünyamızda hastalık yoktu, herkes sağlıklıydı ve toplumdaki herkes en iyi genlere, üstün işitme ve görme yetilerine sahipti. Ancak Rama, o dünyanın bizim için tehlikeli olduğunu, çünkü hâlâ bir sürü salgın hastalıkla mücadele ettiklerini söylemişti. Rama ile konuştuktan sonra, eve dönüş yolum boyunca anlattıklarını tekrar tekrar düşündüm. Ta ki kapımın önüne gelene kadar...
Erkeklerin evleri, kadınlarınkine kıyasla oldukça küçüktü. Devlet bizim toplu halde yaşamamıza müsaade etmiyordu; bu yüzden şehirden uzakta, tek katlı küçük evlerde kalıyorduk. Her evin bahçe duvarları vardı ve duvarların üzerindeki kameralar bizi sürekli izliyordu. Devlet bizi sıkı bir gözetim altında tutuyordu ve ben bundan nefret ediyordum. Kimseyle konuşamamak, arkadaşlarımın olmaması canımı oldukça sıkıyordu.
Parmağımı kapıya dokundurduğum anda kapılar açıldı. Yine de her şeye rağmen evimi seviyordum; bana ait olan tek şey burasıydı. İçeri girdiğimde beni ilk olarak salonum karşılıyor, salondaki diğer bir kapıdan ise yatak odama geçiliyordu. Devlet bize maaş veya ücret vermiyordu; onun yerine puanlarımız vardı. Bu puanları bize "sahibelerimiz" veriyordu ve biz de bu puanlarla istediğimiz eşyayı alabiliyorduk. Bu konuda oldukça şanslıydım çünkü Rama bana yüksek puanlar veriyordu. Bu da diğer erkeklere göre daha iyi bir hayat yaşamamı sağlıyordu.
Mobilyalarım oldukça güzeldi, onları çok seviyordum. Pencerenin önündeki koltuğuma oturup gözlerimi kapattım. Bizden binlerce yıl geride olmalarına rağmen, bence bizden çok daha iyi yaşayan insanların olduğu bir gezegen vardı orada. Bugün gerçekten garip şeyler olmuştu; Rama benimle dertleşmişti. Kadife koltuklarıma baktım ve "İyi ki almışım," diye düşündüm; zira Rama dondurulduktan sonra Şima muhtemelen bana hiç puan vermeyecekti.
Derin bir nefes alıp verdim. O kadına hizmet etmek istemiyordum. Önümde sadece 11 yılım vardı; 11 yıl sonra dondurulacaktım. Erkekler 34, kadınlar ise 50 yaşına kadar yaşayabiliyordu. Yaşımız dolduğunda devlet tarafından donduruluyorduk çünkü gezegende yeterli oksijen yoktu. Devlet yapay oksijen üretiyordu ama bu bile bazen yetmiyordu. Ülkemizde ne bir ağaç ne de tek bir bitki vardı; her yer devasa binalarla çevriliydi.
Küçükken bir ağacın neye benzediğini ilk kez Rama’nın bilgisayarında gördüğümde çok şaşırmıştım. Çok güzellerdi. Ne yazık ki kendi gezegenimde bir tane bile ağaç yoktu. "Gerçekten bu gezegenden nefret ediyorum," diye fısıldadım kendi kendime.
Birden aklıma Rama’nın bilgisayarı geldi. İçinde benim bilmediğim her türlü bilgi vardı. Belki o dünya ile ilgili yeni detaylara ulaşabilir, hatta oraya gitmenin bir yolunu bile bulabilirdim. Ne kadar az gelişmiş olursa olsun, orası buradan daha iyi bir yer olabilirdi. Eğer oraya gidebilirsem Şima’dan da kurtulurdum. Ama nasıl? Işınlanma teknolojisi sadece üst düzey devlet yetkilileri tarafından kullanılabiliyordu.
Sabaha kadar aynı şeyleri düşündüm. Sabah kalkıp hazırlanmaya başladığımda kararımı vermiştim: Bu gezegenden bir şekilde kaçacaktım. Artık böyle yaşamak istemiyordum. Planımı zihnimde tekrar ettim: Rama’nın evine git, her zamanki gibi laboratuvarı temizleme bahanesiyle içeri sız ve bir şekilde bilgisayardaki verilere ulaş. O yeni gezegen hakkında edinebildiğim tüm bilgileri toplayıp eve dönecektim. Eğer bu ilk adımı başarırsam, planın ikinci aşamasını, yani oraya nasıl ışınlanacağımı düşünecektim.
Umarım ilk adımda başarılı olurum.