Seungmin'in geçmişi

O gün Sarah kıskanç şekilde onları izliyordu ve duracak gibi değildi. O akşam Sarah ve arkadaşları oturup Seungmin'in geçmişini araştırmaya başladı ve en sonunda Seungmin'in travmalarını öğrendiler.

Ertesi gün Seungmin okula girdiğinde Sarah ve arkadaşları kıs kıs gülüyordu. Seungmin önemsemeden derse girdi. O gün Bangchan hasta olduğu için okula gelmemişti. Seungmin dersten çıktığında Sarah ve arkadaşları Seungmin'i koridorun köşesine sıkıştırdı.
Sarah:"Tekrar merhaba küçük fare. Duyduğum kadarıyla Bangchan ile güzel bir ilişkiniz varmış ama Bangchan benim. Bu yüzden ya Bangchan'ı bırakırsın ya da duymak istemediğin şeyleri söylerim."
Seungmin:"Ben Bangchan'ı falan bırakmayacağım o benim hayatımın aşkı onu niye bırakayım ki ben hem ne söyleyeceksen söyle şimdi suratıma."(Deme öyle işte ya)
Sarah:"Peki sen bilirsin küçük fare. Ben ve arkadaşlarım senin birkaç travmanı öğrendik. Mesela küçükken annenin kafanda bira şişesi kırdığını ve kafanda hala iz olduğunu veya babanın seni evden kovduğunu. Bunlar sadece baştakiler daha fazla şey biliyoruz." Seungmin ise donup kalmıştı. Sarah bunları bağırarak söylediği için koridordaki tüm öğrenciler bunları duymuştu ve kendi aralarında fısıldaşmaya başlamışlardı.
Öğrenci3:"Oha cidden mi oldu böyle birşey?"
Öğrenci4:"Sarah söylediğine göre evet sanırım." Seungmin ise donup kalmış ve elleri titremeye başlamıştı.
Sarah:"Yoksa küçükken bir arkadaşının seni camdan ittiğini ve bu yüzden hiç arkadaşın olmadığını bilmediğimi mi sanıyorsun."

Seungmin:"S-sen bunları nerden öğrendin?"
Sarah:"Burada soruları ben sorarım fare. Ve ortaokulda kız sanılıp zorbalandığını da biliyorum." Seungmin bu cümleyi duyduğunda kulakları çınlamaya başladı. Tüm sesler git gide boğuklaşıyordu. Seungmin koşarak oradan uzaklaştı gözleri git gide doluyordu, bayılacak gibi hissediyordu. Hiç durmadan koşarak eve gitti ve kapıyı çaldı. Kapının arkasından adım sesleri duyuldu ve kapı açıldı.
Bangchan:"Seungmin? Güzelim, ne oldu niye bu kadar erken geldin?" Seungmin ise hızla Bangchan'a sarılıp ağlamaya başladı. Tüm travmaları aklına geliyordu. Bangchan ise şaşkın bir şekilde kollarını Seungmin'e sardı ve onun saçlarını okşamaya başladı. Ardından tek eliyle kapıyı kapattı.

Bangchan:"Güzelim ne oldu niye ağlıyorsun? Sarah birşey mi yaptı?" Ama Seungmin sadece ağlıyordu kulakları çınlıyordu tüm sesler ona çok yüksek geliyordu. Bangchan Seungmin'i salona götürdü ve koltuğa oturttu.
Bangchan:"Seungmin? Canım ne oldu konuş lütfen endişeleniyorum artık." Seungmin ise kısık sesle mırıldandı.
Seungmin:"Travmalarım.... Dalga geçtiler..." Bangchan ise Seungmin'in cümlesiyle ciddileşti.
Bangchan:"Kim dalga geçti senin travmalarınla? Sarah mı yaptı yoksa?" Seungmin evet anlamında kafasını salladı ve ağlamaya devam etti. Gözleri kararıyordu, travmaları git gide tetikleniyordu ve başı dönüyordu. Kulakları uğulduyordu tüm sesler boğuk duyulmaya başlamıştı.
Bangchan:"Seungmin? İyi misin? Güzelim? Kendine gel." O sırada Seungmin'in gözleri yavaşça karardı ve kapandı. Bayılmıştı. Bangchan ise onun bayılmasıyla panikledi ve Seungmin'i uyandırmaya çalıştı.(Yazık oldu çocuğa bide hasta)

Bangchan:"Seungmin! Aşkım, uyan hadi kendine gel aç gözlerini aç hadi o güzel gözlerini." Seungmin kendine gelmeyince Seungmin'i kucakladı ve hızla arabaya gidip Seungmin'i arabaya bıraktı ve kendisi de binip hızla arabayı çalıştırdı ve hızla hastaneye gitti. Seungmin gözlerini araladığında hastane odasındaydı. Bangchan yanında bekliyordu. Kolunda serum vardı.
Seungmin:"Bangchan..."
Bangchan:"Uyandın mı güzelim. Şükürler olsun gözlerini açtın çok korktum uyanmayacaksın diye böyle yapma bir daha." Seungmin Bangchan'ı dikkatlice incelediğinde, Bangchan'ın yanaklarının kızarık olduğunu fark etti.(Ay şükür hasta çocuk normal)
Seungmin:"Bangchan eğilsene bi." Bangchan sorgulamadan başını eğdi. Seungmin onun alnına elini koyduğunda Bangchan'ın ateşi olduğunu fark etti.
Seungmin:"Senin ateşin var."
Bangchan:"Yoktur canım ya."(Aynen aynenn)
Seungmin:"Yalan mı söyleyeceğim ateşin var senin." Seruma baktığında serum bitmişti.
Seungmin:"Bak serumda bitmiş hadi çabuk eve gidiyoruz."
Bangchan:"Sen bilirsin güzelim ama dikkatli ol gidelim."(Aha böyle hanımcı olcan) Seungmin doktoru çağırdı ve serumunun bittiğini söyledi.
Doktor:"Serumunuz bittiyse çıkartayım sonra taburcu edeyim sizi." Seungmin tamam anlamında kafasını salladı . Doktor Seungmin'in serumunu çıkardı ve taburcu etti. Bangchan ve Seungmin el ele arabaya gittiler ve arabaya binip eve gittiler. Eve girdiklerinde Seungmin konuştu.
Seungmin:"Çabuk geç odaya bide bu ateşle beni hastaneye götürmüşsün."
Bangchan:"Tamam aşkım sen ne dersen o."(İşte istediğim hanımcılık buu) Bangchan sakince odaya gitti ve yatağa yattı. Seungmin ise mutfağa gidip ateş düşürücü ve bir kaba su doldurup içine bir bez koydu ve odaya gitti.
Seungmin:"Al şu hapı iç aşkım sonra da dinlen iyice."
Bangchan:"Tamam güzelim." Bangchan hapı alıp yuttu ve kafasını yastığa koydu. Seungmin onun yanına gidip odadaki pufu yatağın yanına çekip oturdu. Bezin suyunu sıkıp Bangchan'ın alnına koydu.
Seungmin:"Uyu hadi dinlen biraz."
Bangchan:"Tamam hayatım." Bangchan yavaşça uykuya daldı ama Seungmin uyumadan onu izledi ve ateşini ara ara kontrol etti. Seungmin bütün gece uyumadan Bangchan'ın ateşini kontrol etti ve en sonunda sabaha karşı pufda uyuyakaldı. Sabah olduğunda Bangchan gözlerini açtığında yanındaki Pufda uyuyan Seungmin'i gördü. Çok yorgun gözüküyordu tüm gece uyumadığı belliydi. Sonrasında birşeyi fark etti Seungmin onun elini sıkıca tutuyordu. Gerçekten endişelenmiş olmalıydı. Bangchan yavaşça yataktan kalktı ve Seungmin'i kucaklayıp yatağa yatırdı. Seungmin ise huzurla uyuyordu. Bangchan Seungmin'in bu haline hafifçe gülümseyip kahvaltı hazırlamak için mutfağa gitti. Birkaç dakika sonra Seungmin gözlerini araladı, Bangchan'ı göremeyince endişelenip hızlı adımlarla mutfağa gitti hala çok uykulu görünüyordu. Mutfağa girdiğinde Bangchan kahvaltı hazırlıyordu, derin bir nefes aldı.
Bangchan:"Günaydın güzelim. Yorgunsan eğer biraz daha uyusaydın."
Seungmin:"Günaydın da sen neden hasta hasta yataktan çıktın dinlenseydin biraz daha."
Bangchan:"İyiyim ben güzelim endişelenme sen."
Seungmin:"Tamam sen bilirsin ama yine de dikkatli ol." Birkaç dakika sonra kahvaltı hazırdı ikisi oturup sakince kahvaltılarını ettiler.