1. Bölüm : Tanıdık bakışlar

Telefonun çalan alarmıyla uyandım. Zor zor kalktığım yataktan bide üstüne üstlük düşmüştüm. Çok güzel ya aferin Beyza bir bu kalmıştı.

Düştüğüm yerden kalktım. aşağı ses gitmiş olacakki annem "Beyza iyimisin sanki fena düştün gibi." dedi alayla annem benimle dalga geçmeye bayılırdı. Ben küçükken de böyleydi ne zaman düşsem yada yaralansam benimle dalga geçer ve beni eğlendirirdi. Çünkü ağlamadan hiç hoşlanmazdı.

Annemin sorusunu cevapsız bırakarak bonyoya girdim. Hafif bir duş alıp saçımı kuruttum ve öylece salaş bıraktım. Saçlarım hoşuma gidiyordu dalgalı bir saç yapım vardı ve kolay şekilleniyordu. Hafif bir makyaj yaptım ve yeni kolejimin okul kıyafetini giydim. Son olarak aynadan kendime baktım, üstümde beyaz bir gömlek gömleğin üstünde gri bir hırka ve altımda gri beyaz karışımlı bir etek vardı.
Evet hazırdım artık aşağı inebilirdim

Aşağı indiğimde annem sofrada çayını karıştırıyordu . Kocaman bir gülümsemeyle yanına gidip ona sarıldım, oda aynı şekilde bana sarıldı. "hadi geçte kahvaltını yap güzellik." annemden ayrıldım ve onun karşısındaki sandalyeye oturdum. "ooo Tuğçe sultan döktürmüşsün yine" Annemle şakalaşarak kahvaltımı tamamladım ve ona görüşürüz öpücüğü vererek evden ayrıldım.

Okula giderken kulaklığımı taktım ve yoluma devam ettim. Gülümsüyordum, çünkü hayatım babamın ölümünden sonra kararmıştı ama şimdi gerçekten iyi hissediyordum. Bir daha acı yaşamayacaktım. Yeterdi bence bana bu kadar acı daha fazlasına gerek yoktu hemde üçüncü bir kayıp vermeye hazır değildim.

Babam...
Nedenini tam olarak öğrenemediğim bir şekilde ölmüştü. Annemin deyişine göre trafik kazası, Babaannemin deyişine göre kayıp, ama bir nedeni hiç göz önünde bulundurmuyorlardı.

Cinayet...

Babamın bedeni bulunamamıştı. Yani şuan mezarının içi boştu. Polislerde beden bulunamayınca dosyayı kapattılar.

Bir insan neden durduk yere ölürdüki?

Bu sorunun cevabını çok düşündüm ama hiçbir şekilde mantıklı bir cevap bulamadım. Artık düşünmekte anlamsız geliyordu zaten ne kadar düşünürsem düşüneyim babamın ölüm sebebini hiç öğrenemeyecektim.

Yaklaşık 15 dakika yürüdükten sonra karşıma devasa büyüklükte üstünde büyük harflerle KARAN koleji yazan bir bina çıktı. Dışı gri renge boyanmıştı. Bahçe duvarlarıda griydi nerden geliyordu bu gri sevgisi acaba? Olduğum yerde durdum ve beni güzelliğiyle büyüleyen o okula baktım. Bahçe duvarlarını kenarlarında belirli bir sıraya göre dikilmiş beyaz güller vardı. Güllere çok özenli bir şekilde bakılmıştı anlaşılan. Yapraklarının hepsi aynı uzunluktaydı ve hiçbir gül ağacı kendi sınırını aşmıyordu.

Ayağımla okul bahçesinden içeri bir adım attım. Artık yeni okuluma ilk adımı atmıştım. Yani yani okul yeni ev bence bunlar yeni hayattı. Yeni hayatımda kendime başarılar diliyorum.
Kulağımdaki kulaklığı çıkardım ve telefonumla birlikte çantama attım. Okulun kapısına geldiğimde derin bir nefes aldım. 'sakin ol Beyza' diye içimden kendimi tembihledim.

Ellerimle kapıyı ittirdim ve gözlerimi içeride gezdirmeye başladım. İçerideki duvarlarda gri rengideydi ve bir okul duvarına göre tertemizdi. Gözlerimi biraz daha gezdirdikten sonra ahşap sehpalar gördüm ve hiç şaşırmadım ki bunlarda griydi. Derin bir nefes aldım okulu gezmek için daha çok zamanım vardı, ama ilk önce sınıfımı bulmalıydım.

Olduğum yerden yavaş yavaş bir kaç adım attıktan sonra gördüğüm ilk merdivenden yukarı çıkmaya başladım. İki kat çıktıktan sonra sağa sola çevirdim bakışlarımı ,sınıfımı arıyordum okul güzeldi ama çok büyüktü. Yani tek gezerseniz eğer kaybolurdunuz,

Benim gibi...

Ne zamandan beri yürüyordum bilmiyorum ama ben hala 12-c sınıfını bulamamıştım. En sonunda hiç kimsenin olmadığı ve diğer katlara göre sessiz ve bir kadarda karanlık olan bir kata çıktım. Koridorun başlangıcından başımı bir sağa bir sola çevirdim. Kimse yoktu kimse olmadığına göre bur da sınıfta olamazdı değil mi?

Geri dönmek için çıktığım basamaktan tekrar inmeye başladım ama koridorun sonunda gelen ayak sesleriyle olduğum yere çivilendim resmen ben daha ayak seslerinin şokunu atlatamamışken birde sitem sesi duymuştum "abi geç kalıcaz hadi ya!" yukarıdan kim geliyordu bilmiyorum ama geç kalıcaz dediklerine göre onlarda öğrenci olmalıydılar. Yaşadığım farkındalıkla derin bir nefes aldım. Onlara 12 - C 'nin nerede olduğunu sorabilirdim. Hayır soramazdım. Belkide sorabilirdim.

Onlar gelene kadar yanağım içini kemirmeye başladım. En sonunda görüş açıma girmişlerdi. Onlar basamağın üst tarafında bense alt tarafındaydım. İlk olarak yaklaşık 1.80 boyunda kumral olana baktım. Sonrada yanındakine. Tanıdık bir çift gözle karşılaştım. O gözleri tanıyordum ama... kime ait olduklarını unutmuştum.