9

Selaaaaaaaamm dokuzuncu bölüm demek büyük bir yok katettiğimiz anlamına geliyor. 9 rakamını çok seviyorum bu yüzden bu bölüm tatlı bir bölüm olsun demek vardı ama üzgünüm 🥰 ahahshsjsjsjsjajwhshznamsjhshs bir tık içinizden geçicem.
Bölümü oylayıp satır arası yorum bırakmayı unutmayın öptüüüüümmm

🍂🍂🍂🍂

Kim demiş ana karakterler ölmez diye. Yada ana karakter ölürse hikaye biter diye? Hayır. Bazen asıl gerçek hikaye ana karakterin ölümünde...

🫀🫙

Bir önceki gün gece 3. Kişi ilahi bakış açısı

Suna, Mert'i yatırmış güzelce üstünü örtmüştü. Oğlunun gür saçlarına derin bir öpücük bırakarak geri çekildi Suna.

Mert masum gözlerle annesine bakıyordu, "Annecim,"dedi birden. Suna içi giden bir ifade ile, "Efendim Oğlum."

"Bu gün bana masal okur musun? Doğa ablam beni hep öyle uyutuyor biliyor musun?"

"Yaa öyle mi? Tamam, ne anlatmamı istersin?"

"Bilmem. Anlat bir şey işte."

"Hımm, Bir ağacın ve yaprağının hikayesini anlatayım mı sana?"

"İlk defa duydum. Anlatsana."

Suna oğlunun yanına geçti. "Ama dur annecim. Babamın yanına gidelim. Nolursun bu gecede yanınızda yatayım. Söz bu gece son."

Gerçektende son olacaktı. Mert istesede bir daha annesi ile yatamayacaktı.

Suna derin bir nefes alıp kabul etti. Miniğini kucağına alarak kendi odasına gitti. Yağız yatağa kurulmuş Suna'yı bekliyordu. Onun bu gece için daha başka planları vardı ama kucağında oğlu ile gelen eşini görünce çıkarttığı tişörtünü alel acele giyindi. Suna buruk bir tebessümle karşıladı bu halini.

Yağız'ın sargıları hala duruyordu. Malum gün Bulut onu camdan sarkıttığı dıra camlar sırtına fazlası ile girmişti. Arada hala pansuman yapıyor tişört giyerken bile zorlanıyordu. Yarasını oğluna göstermek istemiyordu. O yüzden giyinmişti hızla.

Suna Mert'i Yağız'ın yanına bıraktığında Mert emekleyerek babasının göğsüne sığındı. Anneside yatağa girince Mert annesinin öbür tarafına geçere Suna'yı babası ile aralarında bırakmış oldular.

Suna buruk bir gülümsemeyle ikisininde saçlarını okşadı. Mert başını annesinin dizine yaslarken Yağızda öbür dizine yüzünü gömmüştü. "Baba annem bir masal anlatacakmış. Bir ağacın ve yaprağının hikayesiymiş. Hadi anne anlat!"dedi Mert neşeyle.

Suna'nın gözleri doldu ama gizledi. Oğlunun saçlarını daha derinden okşadı. Eşininkinide öyle.

"Bir varmış bir yokmuş..."diye başladı masalına Suna. "Bir ağaç varmış. Bu ağaç daha küçücük bir fidanken nile çok şiddetli fırtınalara maruz kamış. Yaşadığı her bir fırtınayı unutamamış ve her bir fırtınada gövdesini güçlendirmiş ve yapraklar çıkartmaya başlamış. Babası güneş olmuş. Annesi toprak. Ama ağaç güç bela büyümüş. Kocaman bir ağaç olmuş. Aradan yıllar yıllar geçmiş. Bir gün bir grup çocuk bu ağacın yanına gelmişler. Aralarında konulurken bir tanesi ağacı gösterip, 'bakın sakura ağacı!' Demiş. Diğer çocuklarda bakınıp durmuş. Anlamamışlar. Sonra ilk çocuk bu ağacın efsanesini anlatmış onlara. Japonyadaki ünlülüğünden falan bahsetmiş..."

Yağız kısa bir an araya girdi, "Neymiş efsanesi?"

"Sakura güzel olmasıyla birlikte ölümü simgelermiş Japonyada. Sakura çiçekleri güzellikleriyle dillendirilir ama bir iki gün sonra yavaş yavaş dökülüp kısacık bir ömürde güzellik saçmaya çalışırmış. Bizim ağacımızda anılarını yapraklarına sevdiklerini ise çiçekleri ile bağdaştırmış. Sevdiklerim güzel olsun demiş. Güvenmiş çiçeklerine. İlk çiçeği açtığında annem bu demiş..." Suna'nın yanağından büyükçe bir damla süzüldü. Devam etti, "Çok geçmeden hafif bir esinti kaplamış ortalığı. Rüzgar ağacın ilk bağı olan çiçeğini önce koparmış sonra uçurmuş. Ağaç dallarını o yana uzatsada tutamamış o çiçeğini. Annem dediğini..." Suna ellerinin titrediğini fark edince çekti elini Mert'in başından. Yağız ise hissedip doğruldu. Sakince eşini kendine çekip sarıldı önce sıkıca. Dudağına minik bir buse bıraktı. Mert uyumuştu. Suna ağlaması hafifleyince oğlunu göğsüne çekti ve son kez sarılırmış gibi sımsıkı sarıldı.

Yağızda bu küçük ailesini iki kolu arasına sıkıca çekti. Suna'nın akan her bir göz yaşında bir şeyleri anladı.

Bu hikayedeki ağaç Mert, hastalığı yapraklar ve sakuralar ise annesi ile babasıydı. Yağız bunu anlamış Korsan'a olacak olan teslimiyetin yaklaştığını anlamıştı...

Gece yarısı Yağız'ı Korsan aramış ve yanına çağırmıştı. Bulut bilmiyordu ama bu görevdeki asıl gözcü Yağız'dı. Yardımcı kılığında olup yaptığı her şeyi bir bir Korsan'a anlatam. Arada Korsan onu çağırdığında gider ve durum raporu bildirirdi. Yine öyle bir an için çağırıldığında ağlayarak uykuya dalan Suna irkilerek uyanmıştı. Yağız telefonu kapattıktan sonra hiç düşünmeden Suna'nın dudağına kapandı. Suna da aynı şekilde karşılık gerdiğinde ilişkilerindeki ilk günlerindeki gibi büyük bir aşkla öpüştüler yine. Bir birine gerçekten aşık iki insandı Suna ve Yağız.

Suna Korsan'ı sevmiyor am oğlunu yaşatmak adıma ona itaat ediyordu. Yağız ise Korsan'a taparcasına itaat ediyordu.

Yağız evden çıktıktan kısa bir süre sonra Mert kabuslar eşliğinde uyandı. Suna oğlunu yatakta oturur pozisyona getirerek terlerini sildi. Kanter içinde kalmış sırtını silerken tişörtünü çıkartıp temizleriyle değiştirdi. Mert kendine gelince annesine sıkıca sarıldı. Minnet duydu annesine.

"Annecim..."dedi dolu dolu bir sesle.

İçi gitti Suna'nın. "Söyle annem,"diye yanıtladı.

"Beni hiç bırakmayacaksın değil mi?"

Sessiz kaldı Suna. Ne diyecekti ki? Ölümün soğuk nefesi Suna'nın ruhuna da değecekti bir gün.

Ama yinede tutamayacağı r söz verdi Suna, "Elbette oğlum. Anneler evlatlarını asla bırakmaz." Oysa Suna'nın annesi onu çok eskiden bırakmıştı.

Suna Yağız ile evlenmek istediğini söylediğinde evlatlıktan reddetmişlerdi onu. Suna çok üzülsede Yağız ona sahip çıkmıştı.

Sakura ağcı bu aileye böyle uğramıştı. En başta güzelliği ile...

🫀🫙

Şimdi Doğa Cömert

Acılarla olgunlaşırmış insan. Özelliklede yarasını kendi kendine sarmaya başladığında.

Bende böyle bir kız olmuştum işte hep. Kendi yaralarını sarmaya çalışan. Kendi kendini kontrol eden...

Karnıma nir tekme daha savrulduğunda acıyla daha da kasıldım. "Abi..."diye mırıldandım ama kendi sesimi ben zor duymuştum.

"Sana kaç kez dedim! O çocuktan uzak dur!"

Cevap vermeye çalışacaktım ama kapı çaldı. Ellerimi bağlamıştı. Ayaklarımıda öyle. Ne diye bu işkencelere maruz kalıyordum. Bulut neredeydi? Ona en çok ihtiyacım olduğu bir andaydım...

Arda ellerini boğazıma dayayıp sertçe sıktığında nefesimin kesilmesiyle birlikte tüm bedenim kasılmıştı.

"Sessiz ol. Tek kelime çıkmayacak ağzından! Buradan bir yerede kıpırdama!" Sanki mecalim varmışçasına...

Arda kapıyı açmaya gitti. Kapıdan gelen tanıdık ses ise az çok rahatlamamı sağlamıştı.

"Doğu ne oldu oğlum ne bu telaş?"dedi Arda çok sakin bir sesle. Sanki az önce beni döven, boğan o değil gibi...

"Abi, Eren, Eren. Yardım et. Lütfen..." oyundu bu. Ben bunu anlayabilecek kadar iyi tanıyordum onu...

"Ne oldu Eren'e?"

"Bir şey oldu işte bilmiyorum gel bir bak!"

"Lan oğlum nasıl bir şey oldu bayıldı mı ayıldı mı!"

"Gel işte be adam ne sorgulayıp duruyorsun!"

"Yavrucum. Nesi var onu bir söyle hele."

"Ne bileyim nesi var büyük olan sensin. Hadi gel. Gel." Sesindeki telaş gitgide büyüyor du. Kimliğini açık etmekten korkuyordu sanki.

"Doğu. Siktir git."dedi Arda en sonunda.

Yardım beklediğim kişi Doğu değildi. Onun yardımını istemiyordum. Her ne olursa olsun. Ona üzülmezdim. Eren'e üzülürdüm ama Doğu'ya... hayır!

"Doğa nerede hiç sesi soluğu çıkmıyor ya ufaklığın?"diye sersem bir ses tonunu konulturdu.

O an onu farkettim. Bu ses tonunu özlemiştim...

Eskiden. Sevgili olduğumuz zamanlar yani. Her sabah kapımıza gelir beni böyle evden alır her yeri turlatır arada dudaklarımdan ufak öpücükler çalardı.

Bir damla yaş daha süzüldü gözlerimden. Yere çarptığında yayılışını izledim. Dümdüz karşıma baktım.

Babam ile bir resmim vardı...

Babam beni kolları arasına almış yukarı kaldırmıştı. Babam yanağımdan öpüyordu o sıra beni. Üzerimde beyaz bir elbise vardı. Minik fırfırlı etekleri rüzgarda uçuşmuş...

Birden çat diye bir ses duyduğumda irkilerek yatağa dahada sığındım. Sert tahtaya başımı yasladığım sıra omuzumda bir sıcaklık hissettim. Bir kadın kulağıma doğru fısıldayıp beni kendine çekti, "Benim Doğa korma. Yanındayım. O gönderdi."

Suna... ablam ablam sayılırdı o benim...

Ama birden farklı bir ses doldu kulaklarımıza. Tamamen kendinden geçmiş öfkenin damalarındaki kana karıştığı belli olan bir ses.

"Arda!"diye bağırdı önce her bir harfi bir bir uzatarak. "Arda papucu yarım çık dışarı savaşalım. Arda papucu yarım çık dışarı savaşalım." Oynayalım kısmını değiştirmişti. Arda'nın "Ne oluyor lan?" Diyerek balkona koştuğunu duydum. Doğu'da aynı şekilde peşine takılmıştı.

"Geldi..."diye mırıldandım. Bulut gelmişti. Bulut'un sesiydi bu. Durmayacağı ve o katliamı tam şuanda başlatacağı sesinden belliydi.

Sesinde anlamsız ama rahatsız edici bir rahatlık vardı. Bulut şuan Bulut değil Kara Fırtına'ydı.

"Süzme peyno dersem çııık! Kara fırtına dersemde çııık! Korkaklık etme dövünce havalı olan abiii! İn aşağıda iki yüzünden bir tanesini göreyim. Korkma yemem seni. Konserveler dolaba atarım."

Öldürdüklerini yiyor muydu?

"Biliyordum!" Nidaları eşliğinde Arda yanıma geldi. Suna bir adım yanımdan kıpırdamadı. Arda Suna'yı yanımda görünce daha çok şaşırdı. "Senin ne işin var lan burada? Ne ara nasıl girdin?"

Bulut'un sesi tekrardan yankılandı kasabada, "Korkaklık yakışmaz bize Arda. Aşk olsun. Alınıyorum ama gelsene aşağıya. Gelecek yüzün yoksa orasını bilemem. Hadi sana 10 dakika veriyorum ve de söz veriyorum. Ölümünde on dakika sürecek. 10 dakika boyunca gözlerimin önünde acılar eşliğinde kıvranacaksın. 10 dakika dolduğunda ise seni bir güzel kavanozlayacağım. 10 dakika sonunda gelmezsende... Azrailin olarak ben seve seve yanına gelirim."

Arda'nın korkusunu görebiliyordum...

🫀🫙

Kara Fırtına

"Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz..." değişik bir melodi eşliğinde saniyeleri saymaya başladım. 600 e kadar sayacaktım.

"Geliyor musun Arda?" diye seslendim bir kez daha.

Ben saymaya devam ederken Yapız yanıma geldi, "Korsan. Toplantı talep etti,"

"Görmüyor musun kocaoğlan? İşim var." Güldüm hemde kahkaha atarak. "Altına işeyen süzme peynirin suyunu akıtmam lazım. Tam süzülememiş adam akıllı süzelim."

"Ama..."

"Defol! Yada bıçak takımını al gel. Bu iş bu gün burada bitecek!"dedim ve saymaya devam ettim.

"İki yüz, iki yüz bir, iki yüz iki, iki yüz üç, iki yüz dört... Saniyeler geçiyor Arda. Ölümün nefesi kulaklarında."

Ardanın siluetinin Doğa'nın odasında olduğunu görebiliyordum. Sıkılmaya başlamıştım.

Doğa nasıldı iyi miydi sesimi duyuyor muydu bilmiyordum ama yine de sinirime delirmişliğime ve burayı kana bulama arzuma engel olamıyordum.

"400, 401, 402, 403, zaman doluyoooooorr..."

Arda yavaşça odadan çıktı. Gölgesi bir anlığına salona düşüp gözden kayboldu.

Durmayacaktım. Doğa'mın canını yakan herkesin canını alacaktım.

Ama hesaba katmadığım şeyler vardı. Mete...

Ne ara bağlanmıştım ki bu ekibe? Mete, çok masumdu. Doğa gibi. Gözlerindeki o kırgınlık beni asla affetmeyecekti bunu biliyordum.

Karşımda tanıdık iki sima belirdi. Arda ve Kaan... İkisinin de şuan korudan altlarına pislediklerine emin olsamda ifadesizliğimi bozmadım.

"Vaay, siz ikiniz bir bu piyasaya denk ha? Sizin ikinizi birleştirseler yine bir ben yapamaz ama siz bilirsiniz."

"Bulut. Sen. Kaya'nın..." diye söze başladı Arda.

Bıçakla üzerine atıldığım anda ağzımdan dökülenleri bende kontrol edemiyordum. Kontrolden çıkmıştım neredeyse.

"Abimin adını asla ve asla ağzına alma! Yoksa ben senin canını çok daha dokunaklı bir şekilde alırım!"

"Abin ezik ve sürtükten başka bir şey değildi. Babam babam diye diye peşinden koştuğu Korsan'ın köpeği olmuştu! Sende onlardansın. Korsan'ın köpeği!"

"Ben Korsan'ın köpeği değilim merak etme. Kara Fırtına derler bana. Yeri geldimi bir poyraz kadar sakin yeri geldimi bir kasırga kadar kuvvetli olduğumdan. Sözünün eri; haklıyı-haksızı, iyiyi- kötüyü, masumu- suçluyu ayırt edebilen; adını her yere gölgesiyle kazıyıp imzasını atmış o sessiz ismim ben Arda. Hiç kimse varlığımdan bile haberdar olmaz. Abim kadar şeffaf, babam kadar mat bir katil değilim ben. Tüm bildiklerinin aksine kafasında tonlarca hatıra ile dolaşıp ettiği intikam yeminin sonunda kendi ölümü olsa dahil o intikamı alana dek ölmemeyi duvarlara fısıldayarak içindeki ateşi söndüren bir psikopatım ben. Ne sen duydun adımı nede bu kasabada ki bir başka insan..."

Etrafta derin bir sessizlik hakimdi. Kasabada yaşıyan herkes bir bir yanımıza geldi. Suna'yı Doğa'nın yanında kalması adına tembihlemiş olmama rağmen aşağı inmişti.

Hemde Doğa ile! Abisinin acı çekişini görmeyi hangi kardeş isterdi? Ben yaşadığımı Doğa'ma yaşatamazdım ki...

Eren'de inmişti aşağı. Annesi gelmişti biliyordum. Ben getirtmiştim. Bir şekilde yaşadığını öğrenmiş bulup buraya getirtmiştim onu.

Doğuhan Arda'nın peşinden inmiş, Kaan zaten Arda ile birlikte gelmişti.

Ayça, Ayçin, Ayça ise bir köşede sessizce bekliyordu.

Ve Mete. Hepsinden uzak bir köşede sadece bizi izliyordu. Yüzünde beklediğim o kırgınlık yoktu ama. Kararlılık vardı aksine. Yap şunuda bitir dermişçesine.

Bomboş baktım Arda'nın gözlerine. Değdi mi dermişçesine.

Omzumda nir kol hissettim. İrkilerek döndüğüm an Kutay'ı gördüm. "Oğlun ile karının yanına git Kutay."dedim sadece. Yeni baba olmuştu. Ailesinin yanında olmalıydı.

"Abiler kardeşlerini bırakmazlar Bulut."

Kutay abimdi bende onun kardeşiydim. Böyle demiştik biz. Kaya her neyse benim için Kutay'da öyle. Çınar neyse benim için İsimsizde öyle.

Sustum. Kabullenişti bu. Bıçağımı çektim. Arkamda bir ayaklanma hissettiğim sora hızla arkamı dönüp üzerime gelen Kaan'ı kollarınından tutup setçe yere düşürdüm. Ellerimle boğazına sıkıca yapışıp boğulana kadar devam ettim. Bu başlangıç fitiliydi.

Ellerimde can çekişirken hiç bir şey görmüyor, duymuyordum. Sadece elimde kıvranan o koca suratın dağılmasını istiyordum. Boğulması uzun sürünce sargılı elimdeki bıçak ile şah damarını kestim. Üzerime sıçrayan sıcak kan ile gülümsedim. En sevdiğim...

Kanın sıcaklığı soğukluğumla birleştiğinde ürperdim aslında. Bu koyu sıvı yavaşça boynumdan aşağı doğru süzülürken yerden yavaşça doğruldum. Yağız, Suna, Doğu ve Kutay benden bir işaret bir görev bekliyorlardı. Ama hayır. Bunu tek başıma yapmalıydım.

Arda'ya baktım. Hayır onu hemen öldürmeyecektim. Önce zaaflarıyla oynamam lazımdı. Ama önce üzerine kan bulaşmadan birisini uzaklaştırmam gerekiyordu. Çok uzaklara. Bir daha buralara gelmeyeceğine emin olacağım bir yere. Öteki dünya denilen yere.

Mete... bunları görmemeli. Ablasının yokluğu ile yaşayamacağı aşikardı zaten. Onun üzerine yürüdüğüm sıra başını yere eğdi. Ağladığı inip kalkan göğsünden belliydi. "Senin bir suçun yok yavrum."dedim sadece. Cebimden bir iğne çıkardım. İçine ilacı daha önceden doldurmuştum.

İyice ona yaklaştığımda aniden kollarını bana dolayıp sıkıca sarıldı. Anında karşılık verdim. Göz yaşları omzuma akarken elleri tişörtümü sıkıca kavrayarak benden güç almaya çalıştı sanki. İğneyi yavaşça karnına sapladım. Canını yakmadan ilacı enjekteledim. Çok geçmedi. Belki beş saniye belki on. Sayamadım. Şuan ağlayamıyordum ama bir ara ağlayacaktım. Mete'nin bedeni ve tutuşları birden zayıf kaldı. Onu yere yatırıp diğerlerine döndüm. Eren em yakın dostunun ölümünü görmeye dayanamayıp olduşu yere çökmüştü. Doğuhan Doğa'nın yanında ona destek oluyordu.

Ayça ve Ayçin'in yanına gittim bu kez. Ben onlara doğru gittiköe geri doğru yürümeye başlamışlardı. Ayça ölen sevgilisine baktıkça hıçkırıklarla ağlıyor, yürüyecek mecali kalmamış gibi yerlerde sürünüyordu. Ayçin zamanında abimi umursamadığı gibi şimdi ne arkadaşını nede sevgilisini umursuyordu. Ayçin'in bu tavrına daha fazla dayanamayıp cebimden çıkarttığım bir başka bıçağı çevik bir hareketle ayak bileklerine sapladım. Bıçağın etkisiyle yere düşen kadın, hıçkırıklar eşliğinde bana tek bir şey mırıldandı.

"Karnımdan öldür beni. Düşünme sakın. Katil doğurmak istemiyorum. Benimle onuda öldür. Yalvarırım..."

Hamileydi ve o doğmamış miniğide öldürmemi istiyordu... normalde asla böyle bir şey yapamazdım. Ama haklıydı. Korsan o doğacak miniğide bir katil yapacaktı. Ayçin'i dinledim ve bıçağı karnına sapladım.

Bebeğinde, Ayçin'inde öldüğüne emin olduktan sonra Ayça ge Dora'ya yeniden yöneldim. Ayça kardeşini cesurca arkasına almış onu korumaya çalışıyordu. Gözleri ağlamaktan kan çanağına dönen bu kıza da üzüldüm. Ama yapacak bir şey yoktu. Suçluydu. Onlarıda öldürdükten sorma geriye tek bir isim kalmıştı. Arda Cömert...

Doğa'ya baktım. Ayaklarımda güç kalmadan yere çökmüştü oda. Ağlamaktan mahvolmuş çehresine baktım. Ben sebep olmuştum bu yaşlara. Ama onun yaşaması için mecburdum.

Sakinleşmek adına kendime biraz zaman adadım. Bıçaklarımı kontrol ettim. Arda mıhlanmış gibi duruyordu orada hiç kıpırdamadan...

🫀🫙

3. Kişi ilahi bakış açısı

Bulut katliam devamında artık gözü hiç kimseyi görmüyor du. Ama bunun sonucunda gözden kaçırdığı birisi vardı. Mert... kafenin duvarlarına sinmiş korkuyla izliyordu önündeki vahşeti. Yüzünde kendine ait maskesi ile...

Arda o an hiç düşünmeden bir şey yaptı. Zamanında Korsan'ın gözünü oyduğu meyve bıçağı ile bu kez birisinin karnını deşti. Bu kişi Suna'ydı. Oğlunun gözleri önünde Suna'ya sapladı o bıçağı. Suna ne olduğunu anlamadan kendini yerde buldu. Oysa onun hayali vardı oğlu ile.

Oğlu büyüyecekti. Annesiz bırakmamaya söz vermişti onu.

Dün gece Mert'e verdiği o söz ne olacaktı o ölürse? Anneler evlatlarını bırakmaz demişti. Ölümün hissiz nefesi Suna'nın ruhuna karışmaya o bıçak darbesiyle başlamıştı ama. Yağız eşini kendi kucağına çekmiş, yerde saçlarını okşayarak yarasını kapatmaya çalışıyordu. "Kutay, Bulut bir şey yapın! İkinizde doktorsunuz bir şey yapın nolur bir şey yapın!"diye haykırıyordu.

Mert o sıra Titreyerek koşmaya başladı. Hazır değildi karşılaşacağı manzara ile ama yinede koştu. Umursamadı pek.

"Anne!"diye bir haykırışı koptu minik dudakları arasından.

Arda bunca zaman yaptıklarının farkına o an varabildi. Kendi sevgilisinin ölümünden, arkadaşının ölümünden, diğer sevdiklerinin ölümlerinden o sorumluydu. Annesi ve babası zamanında onu karşısında can çekişirken o, o cesetlerle minicik kardeşini bir başına bırakmıştı. Tanrısı onu affetse bile o kendini asla affedemeyecekti. Varlığını dört gözle beklediği kardeşine cenneti yaşatma sözü verip cehennemi yaşatmış, onun defalarca kez canını yakmıştı.

Şimdi ölümün sert adımları üzerine doğru geliyordu. Ve o bu yüzleşmeye hazır değildi. Annesi ve babasının karşısına bu namussuz yüzle çıkmaya, zamanında sevgilisinin başka adamdan yaptı diye öldürdüğü masum bebek ile karşılaşmaya hazır değildi Arda. Sadece sustu. Ve izledi bir ömür yaptığı gibi.

Yağız'ın ölmek üzere olan eşine sarılıp ağlayışını, Mert'in kim yaptı? Neden yaptı diye çaresiz sorularını sadece izledi.

Doğa tüm bunlara şahit olmanın ağırlığı ile içinde bir anlığında bir kıvılcım hisseti. Abisinin bir anlık onu sevdiğini. Arda'ya baktı. Henüz vücudu kan olmamıştı. "Abim..."diye mırıldandı Doğa.

Arda Doğa'ya baktı. Yanına gitti. Bulut bunu gördü. Ani bir hamlede müdahale etmek adına bir kaç adım arkada durdu.

Doğa abisine sıkıca sarılıp ağladı. Hıçkırıklar eşliğinde ağladı. Arda ilk kez kızım saçlarını okşadı herhangi bir art niyet taşımadan. Doğa daha çok ağladı.

Arda kızın başının üzerine öpücükler bıraktı. Doğa dahada sığındı abisinin kollarına. Oysa Doğa iki üç gün öncesinde abisini öldürmek için yemin ediyordu. Şimdi onunla daha çok vakit geçirmek...

Arda kızın kulağına fısıldadı, "Özür dilerim, Doğa'm. İzin ver her şeyi anlatayım sana. Bil sende bunları..."

Doğa sustu. Hala ağlarken abisini dinlemeye başladı.

Bulut yanlarına gitti. Merak ediyordu. Gerçekleri mi anlatacaktı bunu duymak istiyordu.

"Gel Bulut gel, bunlar belkide en çok seni ilgilendirir." Güldü Arda. Ölümünden önce ilk defa gerçekleri anlatacaktı belki...

🫀🫙

ARDA CÖMERT

Doğa'dan sakladığım bir çok şey vardı aslında. Öğrendiğinde korkacağını düşündüğüm her şeyi saklamıştım. Aslında Bulut'un Korsan'ın adamı olduğunu en başından beri biliyordum. Arkadaşlarını Kutay'ı, İsimsiz dedikleri şahsı, Elfin'i Kutala Elfin'in yeni doğmuş bebeği Yakut'u hepsini...

Yağız'ı ve Suna'yıda. Yağız'ı öldüremezdim. Yıllarımı verdiğim yeri geldimi canımdan çok sevdiğim kardeşimin canını emanet ettiğim adamı öldüremezdim. Ama Suna ile bir bağım yoktu.

Evet canımdan çok sevdiğim kardeşimi...

Doğa'm, benim biriciğimdi aslında. Sadece Korsan'ın onun canını yakmaması adına oynadığım bu kumar istediğim sonuca varmıştı. Yollarca Doğa'yı tüm bu kasabanın vahşetinden uzak tutarak kendim yalandan bir vahşet yaşatmıştım. Bulut diğerleri gibi değildi.

Kendi de dediği gibi, ne abisi kadar saydam, nede babası kadar mattı. O annesi gibiydi...

Annem sağolsun her yerde zavallı kadını metres diye gösterirken hiç çekinmezdi. Korsan'ın gözünü dahil kırpmadan onu öldürüşünün sebebide buydu.

Yaz hanımda sonrasında ölmüş. Bulut'un kardeşinin doğumunda. Kaya'da aynı gün öldürülmüş.

Doğa'yı o cesetlerle bir süre yalnız bıraktım ki onların gelmeyeceğini bilebilsin ve benden uzak dursun. Çünkü ben artık onu korumak zorundaydım.

Daha fazla...

Babam Korsan'ın eski arkadaşıydı. Can dostu, yoldaşı, sırdaşı... Ama annem babamın garezine Yaz hanıma o iddiaları attında her şey apayrı bir boyuta ulaşmıştı.

"Korhan..."diyerek söze başladım.

"Korsan de. Korhan sadece görev adıydı. Gerçek adı daha farklı."diyerek lafımı böldü Bulut.

"Korsan, ve babam. Çok eski dostlardı. Taki annem kendini araya sokana dek. Annemin babama olan aşkı ilişkileri bakımından ters tepmişti. Annem şiddetle babamı kıskanırken Korsan ile arkadaşlığı ve Korsan'ın sürekli aşık bir şekilde Yaz hanımdan bahsetmesini kaldıramıyordu. Bu kıskançlığın kötüye gittiğini farkedince babam müdahale etmek adına Korsan ile arasına bir sınır koydu. Korsan bu sınırdan rahatsız olunca ve asıl gerçekleri öğrenince annemle babamı öldürmek için Kasırga ile bir anlaşma içine girmişti. Bunun sonucunda kasabaya gelerek birinci katliamı yapmış ancak yaşadıkları aksaklık, Kaya'nın hatası, ile Kasırga hapse, Korsan başa ve Kaya'da bu hayattan göçtürülmüştü..." abisinin adı anıldığında Bulut'ta artan gerginliği farketmiştim. Kardeşlerine gerçekten fazla değer veriyordu...

"Sonra?"dedi Doğa'm hüzünlü bir sesle. Korkuyordu sanki duyacakları için. Hoş bende alacağım tepkiden korkuyordumda...

"Sonra... seni korumam gerekti Doğa. Korsan eğerki sençn benim zaafım olduğunu öğrenseydi alırdı seni elimden. O zaman ne yapardım ben güzelim?"

🫀🫙

Doğa Cömert

İnanmak istiyorum.

İlk defa abime inanmak istiyorum. Ondan ilk defa güzel bir söz duymuştum. İçim parçalandı bir anlığına. Güzelim demişti abin bana. İlk ve son kezdi sanki...

"Bitti mi yalanların Arda?"diye sordu Bulut.

"Ne yalanı?"

"Güzelim yalanları."

"Bulut... Kaya..."

"Sana. Kaya'nın adını ağzına alma dedim!"

"O herif buraya geldiğinde Doğa'yı öldürecekti!"

Devamını Bulut'a anlatmamalıydı. Bulut'un onları bilmesini istemiyordum. Ama Bulut durup beklemedi zaten.

Bulut Arda'nın üzerine atıldığı sora Arda Bulut'un yaralı elini sertçe kavrayıp yaralarına bastırdı. "Seni tanıyorum Kara Fırtına. Kardeşini de kendinide..."dedi Arda soğuk bir sesle.

"Tanımıyorsun. Henüz. İzin ver kendimi tanıtayım süzme peyno. Bıçağımın soğuk, paslı ve keskin ucu teninde izler bırakırken beni çok yakından tanıyacaksın. Ruhunla ziyaretimede gelirsin. Kulübemde perilidir zaten. Senide beklerim hayatım."dedi Bulut'ta karşılık olarak.

Cilveyle adamı göt etmesi hoşuma giderken göt edilen adamın abim olması sinirimi bozup düştüğüm durumu yargılamama neden oluyordu...

"Yapmayın..."diye mırıldanabildim sadece. Arda Bulut'un yarasını daha da sıkınca daha da titredim.

Ne bir taraf seçebilirdim ne başka bir eşy yapabilirdim. İkisinden birisi ölecekti. Abim beni hiç mutlu etmemişti. Bulut ise mutlu etmişti. Ama bu mutluluk ne kadar sürerdi? Abim doğru söylediyse? Gerçekten beni sevdiği için mi yapıyordu bunları?

Arda Bulut'u sıkıca tuttuğu sıra Bulut çevik bir hareletle bıöapını Arda'nın omzuna sapladığında sıkıca gözlerimi yumdum.

Ben bir katile aşıktım ve bir katilinde kardeşiydim.

Ancak bu yolda sadece bir tanesi hayatta kalacaktı. Ve seçimimde belkide benim yaşamam için doğru yada yanlış yol oluyordu. Ama ben seçimimi yapamadım. Birisine aşıktım diğeri ise benim kan bağımdı.

Annemin yokluğunu hissettim bir an. Şuan gelse beni kolları arasına alıp tüm bu kargaşadan öteye götürse. Suna abla dirilse o gösterse o şefkati bana...

Suna abla... onuda kaybettim değil mi? Bir çocuk daha yetim kaldı. Bir eş daha dul... ve bunun sorumlusuda benim... Abimdi...

Suna ablayı öldürürken bir nebze pişmanlık çekmemiş, gözünğ dahil kırpmamıştı. Ve ben az önce bu cani herifin iyi birisi olduğuna inanmak üzereydim...

Gözlerimi açtığımda Arda acıyla yerde inliyor, Bukut ise onun üzerinde tepiniyordu.

Ne yaşıyor lan bunlar?!

Olayı bilmesem uygunsuz görüntüde bastım diyeceğimde... Bulut'un bir işkencesi bu mu yoksa. Bulut banada bir işkence et-

Doğa düştüğün durumda bile...

Bulut'tan bir emir geldi nihayetinde, "Doğuhan, Doğa'yı uzaklaştır. Kutay, Mert'i götür." Kutay hızla gelip miniği kucakladı. Doğuhan yanıma geldi. sinirden delirmek üzereydim...

Omuzlarıma değip beni kendine çeken bir el hissettim. sıcacık bir histi. karşımda onu gördümir an. Kaya abyi... "Ölmedin mi sen?" diye sordum ona. "Öldüm. Ama hala senin yanındayım güzelim. korkma. kalbini dinle..." dedi. yüzü gitgide silikleşsti aniden. "Abi gitme!" diye seslendim ama o an karşımdaki yüz belirginleşti. Kaya değildi. Doğuhan'dı...

"kim gidiyor Doğa ne oldu?"diye sordu.

"kimse... kimse gitmiyor..."diye toparlamaya çalıştım. sol tarafımda yaşanan arbedeye bakmak istemiyordum. kazanan yaşayacaktı ve ben ona emanet olcaktım...

Doğuhan'ın o tanıdık kokusu önce etrafımı sardı. Sonra sıcaklığına muhtaç kaldığım kolları ile etrafımı sardı. Verdiği huzuru unutamadığım dudaklarını bir an başımın üzerinde hissettim. Şaşkınlıkla gözlerimi araladığımda başımı kendi vücuduna yasladığını ve beni bütün bu olanlardan soyutlamaya çalıştığını anladım.

Ama şuan seçmem gereken üçüncü seçeneğim mi çıkmıştı?

Doğuhan... Bir zamanlarki aşkım...

Geçmişten bir anı geldi gözümün önüne, Doğuhan ile sevgili olduğumuz dönemlerden...

Evdeyim, sonbahardı mevsim çok net hatırlıyorum... Abim evde değildi. Doğuhan'ı çağırmıştım o yüzden. Benim yatağımda ben Doğu'nun göğsüne yaslanmış, o benim saçlarımı okşarken bir film izliyorduk... Filmin bittiği son sahne ana karakter iki çiftin bir birlerini öpüşü ile bitiyordu. Çift öpüştükten sonra erkek karakter ağlayarak kollarına uzanan kızın saçlarını okşamaya başlamıştı. Kız son nefesini sevdiği adamın dudaklarında vererek ölümün sessiz nefesine teslim olmuştu...

Anının devamı şöyleydi;

Film bitince kızsal hormon karmaşası -regl- içerisinde olduğumdan fazlasıyla duygusaldım. Göz yaşlarım benden bağımsız akarken Doğu'nun sıcacık bedenine dahada sığınmıştım. Ağladığımı farkedince müptelası olduğum bir ses tonuyla, "uyuyalım mı bu gece birlikte?" diye sormuştu. Kuş gibi cılız sesimle onaylayan mırıltılar çıkarmıştım. Dudaklarımdan ilk öpücüğümü o an çalmıştı. Utançla yüzümü saklamıştım. İnanır mısınız? Daha 16 yaşındaydım... O ise 18... Ben yüzümü gizlerken o öpücükten daha derinini bırakmıştı dudaklarıma. Hoşuma gitmişti aslında. Bir şey hissetmiyor değildim. Hissediyor, hatta daha fazlasını arzulamıştım. Ergenliğin hakim olduğu duygulardı ama... Doğu bu iki öpücükten sonra uzun uzun gözlerimi incelemiş, içimde dizginlemeye çalıştığım duygularımı perdenin altından görmüştü. Son bir kez daha öpmüştü. Ama bu sefer duramamış bende karşılık vermiştim. Hırçınca öpmüştü, bende kendimi tutamamış bakımlı saçlarını dağıtıp, çekiştirmiştim. İçsel bir dürtüydü. Dışarıdan bakıldığında vahşice gibi gelsede o anın içinde olunduğunda hiç birmesin, daha uzun sürsün derdi insan. Hem bu gayet normal değil mi? Bizde bir hırçınlık sonucu oluşmadık mı?

Her neyse... ilk öpücüğümü böyle kaçırmıştım dudaklarımdan... ilkler unutulmaz değil mi? İlk aşk, ilk öpücük, ilk ayrılık, ilk ihanet... Ve daha bir çok ilk... benim bir çok ilkime şahit olmuş kişi Doğuhan'dı. Bebekliğimden beri elimi tutan, abimden daha çok bana abilik yapandı o...

Daha doğrusu bir yere kadar abi olan, ondan sonra aşkım olan...

Hayatın toz pembe olduğu dönemlerdi. Acemilik ve ergenlik hormonlarının tavan olduğu anlarda yaşanmış bitmiş anılar...

Doğuhan'ın dudaklarını kulağımın yakınında hissettiğimde günümüz gerçekliğine, katliamın içinde buldum yine kendimi.

"Doğa..."diye bir fısıltı doldurdu önce kulağımı, "Onunla aramda hiç bir şey yoktu... Onun gözlerine isteyerek, severek baktığım tek bir an bile olmadığına yemin edebilirim..."

Dora'dan bahsediyordu...

"Korsan... Korsan'ın emriydi hepsi... Ben seni sevdim, çok sevdim ama Korsan sana zarar vermeye kalkıştı... vücudumda gördüğün o yara izleri vs. Hepsi... hepsi Korsan'ın işiydi. Dora ile ne bir ilişkim oldu nede başka bir şey..."

"Doğuhan... biz artık..."

"Olumsuzu düşünme hemen. Seni sevdim ben, hep sevdim, sevmeye devam edicem," cümlesini bitirdi ama benim cevabımı beklemeden bir şey oldu...

Doğuhan'ın özlediğim dudakları benimkini buldu. O beni deli gibi öperken en başta ne yapacağımı bilemedim. Jeton sonradan düşmüştü.

Bu bir tecavüzdü!

Doğuhan'ı hızla üzerimden ittiği sıra büyük bir çığlık kopardım. Şu düştüğüm durumun ta gelmişini geçmişini ama ha artık!

Ortamdaki -yaşayan- herkes bana dönmüştü. Bulut telaşla yanıma koşmuş, yüzümü avuçlayıp gözlerimin içine bakıyordu. Doğuhan geriye düşmüş bir sitemle bir bana bir Bulut'a bakıyordu.

Korkuyla titrerken Bulut'un boynuna sarıldım. Birisinden güç almam lazımdı. "Nefes alamıyorum..."diye mırıldandığımda Bulut beni destekleyerek kendisine çekti. "Sakin olmaya çalış güzelim. Çok az kaldı inan bana çok az kaldı. Götüreyim mi seni buradan?"

"Öldü mü?"

"8. Dakikadayız. 10. Dakika olduğunda şah damarını patlatarak öldüreceğim onu."

"Bulut... her şey bittikten sonra sindirmeme izin ver olur mu? Bir kaç gün gösterme kendini bana."

"Tamam yavrum. Ama ne oldu? Onu söyle bir bana..."

"Korktun birazcık bir şey yok... Az daha kalsam böyle olur mu?"

Sırtımdaki eli sıkılaştı. Hafiften sırtımı okşuyordu. Benim ellerim ise onun boynuna dolanmıştı.

Dudağımda Doğuhan'ın izleri vardı. Hissediyordum ve bu ilk defa beni rahatsız etmişti. Sorf o izi bir nebze silebilmek adına Bulut'un yanağına ufak bir öpücük bırakmıştım. Kasıldığını hissettiğimde çekinerek, "rahatsız mi oldun? Özür dilerim..."

"Sorun yok."

"Sonbaharda Ormangülü açar mı?"

"Açar. Ama zor açar."

"Ormangülü sonbaharda açana kadar beni koruyacaksın dimi?"

"Sonbaharda Ormangülü açana dek koruyacağım Doğa. Doğal yollardan en güzel Ormangülü sonbaharda açana dek..."

"Bulut..."

"On. On dakika doldu Doğa. Dur." Aceleyle benden ayrıldı ve Arda'nın yakma gitti. İzlemek istemedim. Gözlerimi kapatmak istedim ama kapatamadım.

Bulut önce bağırdı, "ON!" Bilimci yerinde olan Arda'nın suratına yaklaştı ve daha yüksek sesle bağırdı, "On dakikan doldu Arda! Cehennemde görüşmek üzere!" Bulut Arda'nın gömleğini tutup yukarı kaldırdı. Her tarafı kan içindeydi. Her ikisininkide... üzerlerinden kanlar aşağı doğru akarken Bulut daha da çok bağırdı. Sanki sesini ölülerin ruhlarına duyurmak ister gibi, "onuncu ayın onu. Abimin, annemin ölümü, benim onuncu yaş günüm, kardeşimin doğumu. Beş sene sonrası, kardeşimin komaya girişi, 10 aylık bir eğitim. Saat 10.00 ilk katil oluşum. Kasabadaki ilk katliam. Onuncu ayın onu. Geriye kalan 10 kişi. Kasırga yakalandı 10 numaralı hücreye atıldı. Ve şimdi Arda. 10 dakikada senin ölümün. Ölümün benim pn parmağımdan olacak. Ve en güzeli ne biliyor musun? Bugün. 10 Ekim. Onuncu ayın onu. Benim doğum günüm, abimin annemin 10. Ölüm yıl dönümleri. Kardeşimin 10. Yaş günü..."

🫀🫙

3. Kişi ilahi bakış açısı

Bulut tam anlamıyla delirmiş bir ifadeyle hem kendi etrafında dönüyor, hem çevresindekilere bağırarak bir şeyler anlatıyordu. Doğa duyduklarıyla şoke geçirirken Doğuhan ve Eren farkedemedikleri gerçekle ve engel olamadıkları yüklerin altında eziliyordu. Arda'nın bilinci tam kapanmamıştı ama ölmek üzereydi. Vücudundaki yaraların her biri aynı anda sızlıyor, araftaki ufacık delikten dünyayı izler gibi Bulut'u daha doğrusu Kara Fırtınayla tanışıyordu...

Bukut, "Herşeyin farkındaydım! En başından beri. Eren'in ve Doğuhan'ın gözcü değilde sadece ufak bir aldatmaca olduğu, asıl gözcünün Yağız olduğunu. Doğuhan'ın Doğa'nın eski sevgilisi olduğunuda. Ve en önemlisi... beş sene önce. Çınar'ı komaya sokan o aşağılık herifin Eren ile Doğuhan'ın üçüzü olan Bulut olduğunu çok iyi biliyordum. Buraya ilk geldiğim gün. Eren'e adımı söylediğim anda," sinirle Eren'in üzerine yürüdü, bıçağını arka cebinden çıkarttığı gibi Eren'e fırlattı. "...Eren'in yüzündeki buruşukluk ve nefret. Sözde ölen üçüzünüzün adıydı. Ama o ölmedi." Forlatılan bıöak Eren'e isabet ettiği sıra Doğuhan hızla Bulut'un üzerine atıldı. Bulut bir başka bıçağı kabzasından çıkartıp saniyesinde onuda Doğuhan'ın boğazına dayadığında korkunç bir sakinlikle konuştu. "Sadece git Doğu. O da bir suçluydu. Herkesin her şeyin dışında o da bir masumun canına katledenin yanında durdu."

Doğuhan garip bir şekilde Bulut'a olan nefretinin yanı sıra ona inanıyordu. Çünkü Kara Fırtına efsanesini oda çok duymuştu. Yalan söylemeden işlerini başardığını hata sayısının bütün topluluktan ve hatta Korsan'dan bile az olduğunu bilirdi.

Bulut Arda'ya odaklandı. Usulca onun yanına yaklaştı. Doğa korktu ama izlemekten alı koyamadı kendini.

Bulut az önce Doğu'ya doğrulttuğu bıçağı hiç düşünmeden Arda'nın boğazına geçirdi.

Yağız bir köşede şoke içerisinde oğlunu bağrına basıyor, diğer eliyle eşinin cesedinden elini tutuyordu. Mert babasına tutunup korkudan titrerken annesinin acısına iç döküyordu.

Mert ve Bulut'u birbirinden ayıran tek bir şey vardı aslında. Oda birinin baba şefkati görmesi diğerinin ise baba nedir 15 yaşında öğrenmesiydi...

Arda bıçağın etkisiyle nefesi kesildi önce. Ağzından köpükler çıkartırken son nefesi eşliğinde dilini yutmuştu. Ağzından köpüklerin eşliğinde kan sızarken Bulut tok bir kahkaha savurdu. Arda'nın boynuna saplı bıçağı hiddetle çıkartarak bedeninde kesikler açmaya başladı. Kutay yanına koşarak Bulut'un elindeki bıçağı yere fırlattı. Bulut gözyaşları ve kahkahalar eşliğinde yere çöktü. Tamamen delirmiş bir tavırla Arda'nın cesedine, açılan gözlerine bakarken acı dolu kahkahasını sürdürdü. Kahkaha yavaş yavaş yerini acı dolu nidalara bıraktı. Aniden gökyüzündeki kara bulutlardan bir yıldırım düştü. Eren'in en başlarda yaralandığı yere. Doğuhan kardeşinim acı çekişine katlanamamış koşar adım kasabadan kaçmıştı. Kutay Yağız ge Mert'ide alandan uzaklaştırmıştı.

Doğa ve Bulut alanda tek kaldıklarında Bulut Doğa'nın yanına gitti. Hayali ona sımsıkı sarılmak, hem kendi acısını-krizini hafifletmek hemde ona destek olmaktı. Ama Doğa Bulut'u sertçe itti, "Katil! Katilsin sen! Öldürdün, herkesi öldürdün. Abimi, arkadaşımı, yeğenimi öldürdün!"

"Doğa yapma..." Bulut zaten krizin eşiğindeydi. Doğa bunu göremiyor muydu? İlaçları yanında değildi Bulut'un. Korsan onlarada el koymuştu.

Bulut acı bir kahkahayla karışık ağlama eşliğinde yeniden yere çöktü. Sesindeki acı çeken ifade kahkahalar arasında eziliyor, mutluluk ile acının arasındaki çizgide geziniyormuş hissiyatını veriyordu. Bulut ağzına gelen kanı yere tükürdü. Etrafındaki cesetlere baktı.

"Öldü...öldüler..."diye mırıldanmaya başladı.

Olayları uzaktan izleyen Kutay yanına koşup sakinleştirmeye çalıştı. Doğa tekrar bağırdı, "neyine şaşırıyordun? Neyine! Sen yaptın! Onları sen öldürdün!"

"Doğa yapma. İlaçları yok şuan. Lütfen Doğa şuan da değil. Nefretini kus ama Bulut'a değil. Lütfen." Kutay kardeşini korudu o an. Bulut'un neler çektiğine her seferinde çok yakından şahit olur, çektiği işkencelerin acılarını o kapatmaya çalışırdı.

Birde şöyle bir durum vardı. Kutay henüz Bulut'a söyleyememişti ama... Çınar on yaşına girememişti...

Bulut krizi ile kan kusarken Tenha Kafenin orada bir silüet göründü. Saçlarına aklar düşsede manevi oğlunu her şeyden korumaya çalışan bir baba. Kasırga...

Kasırga Kaya'nın babası olmuştu. Bulut'unda öyle.

"Baba..."diye mırıldandı Bulut önce. Silüetinden, duruşundan tanırdı onu. Kutay saygıyla durdu önce Kasırga'nın önünde. Sonrasında Kasırga'nın Bulut'un yanına geçebilmesi için kenara çekildi.

Kasorga Bulut'un yanına oturdu. Oğlum dediği kişiyi kendine çekti. Sarıldı, başını okşadı. Bukut, "Çok kan var baba..."diyerek ona yaslandı. Başını kadırganın yaşlı bedenine yasladı. Gözyaşlarını oraya akıttı. "Öldün sanmıştım seni. Hapisteymişsin hala... Korsan bana yine mi yalan söyledi..." on yaşında bir çocuk gibi konuşuyordu Bulut. Sanki az önce bir katliam yaşatmamış gibi. Zor nefes alıyordu. Kutay Bulut'un kasabadaki evinden sakinleştirici iğne bulup Bulut'a yaparken Doğa sadece izliyordu.

Bulut kendi kafasına vurmaya başladığı sıra Kasırga kollarını tuttu, "bitti oğlum. Son görevdi bu. Çünkü Bulut'un artık uğruna savaştığı bir kardeşi yoktu...

Kasırga Bulut'un saçlarını okşarken Bulut maskesini sıyırıp attı. Başını iyice Kasırga'nın dizine koyarak uzandı. Titriyordu Bulut. İlk defa...

🫀🫙

1 saat sonra, Kara Fırtına

kavanozlarım ve alet edevatımla sıcak cesetlerimin yanına inmiştim. Benden tiksinmeyin sadece görevimi yapıyorum. Bir an önce buradaki işlerimi bitirip kokusuna hasret kaldığım kardeşimin yanına gitmek istiyordum.

Ufak bir kriz geçirmiştim ama hemencecik toparladım. Doğa'yı Elfin ile Kutay'ın yanına gönderdim. Hem ona istediği gibi kendimi göstermeyerek güvende olduğundan emin olacaktım. Yakında gerçekleri Arda'nın nasıl bir insan olduğunu oda alardı zaten.

Konserve zamanı gelmişti. Konservelenecekler tablomdan ölmeyen iki kişi kalmıştı. Doğa ve Doğuhan. Doğuhan'ı öldürmeme gerek yoktu. Şimdilik. Doğa ise zaten himayem altındaydı. Benim ölümüm onun ölümü demekti. Ama onun ölümü benim ölümüm değildi. Hoş intihar ederdim o ölse. Eğerki geride bırakacağım bir şeyim yoksa. Çınar'ım var ama. Onu bırakamam...

Konservelenecekler tablomun en nadide parçası olan Arda'nın yanına gittim. Gözleri açık birşekilde karşıya bakıyordu. Büyük kavanozlarımdan bir tanesini aldım. İsim etiketine Arda Cömert yazdım. Yaş, 32. Cinsiyet, kız yazsam diye düşünmedim değil ama yinede erkek yazdım. Bundan 300 yıl sonraki arkeologlara zorluk olmasındı.

Kavanozun boş kokusunu içime çektim. Elime eldiven geçirdim. Diğer elimin sargısını tazelemiştik.

YAZAR NOTU: bu kısımdan sonrası hassas kişiler için uygun değildir. Konserveleme işlemi detaylandırılarak anlatılmaktadır. Mide bulandırıcı unsurlar barındırmaktadır. Bir sonraki koyu yazılı yere kadar bu durum devam edecektir. Burayı okumak istemeyenler için konserveleme işlemini orada detaylandırmadan üstü kapalı bir şekilde anlatacağımı belirterek hassas kişilerin burayı geçmesini rica ediyorum. Hiç bir sorumluluk kabul etmediğimide belirtiyorum.

Arda'nın şu korkunç gözlerinden kurtulalım önce değil mi? Bencede öyle. Bu yüzden sağlam elimi hiç düşünmeden Arda'nın sağ gözüne soktum. Gözün altına elimi götürerek gözünü çıkardım. Elimdeki kaygan yapıyı yakından inceledikten sonra kavanozun içine yavaşça koydum.

Bu kavanozlar sterildi. Bu konserveleme işinde kavanozların içerisine önceden uygun sıvıyı koyuyor sonrasındada içerisine cesetten kestiğimiz parçaları atardık.

Göz bu sıvının içinde yüzerken Arda'nın tişörtünüde çıkartmıştım. Arda'nın kıllı bedeni ile karşılaşmak midemi bulandırsada yağ deposu olan şişko göbeğinden büyükçe bir et parçası kestim bıçağımla. Soğumaya başlayan kanını görünce iştahım hepten kapansada işime devam ettim. Kestiğim et parçasını vücuttan komple ayırarak onuda kavanoza yerleştirdim.

Yanımda getirdiğim şırınga yardımıyla kanındanda koydum kavanoza.

Yanımdaki testereyi aldım elime. Kafatasının içindeki beyini almak istiyordum. Kafasının ucundan keserek kapakçık gibi açtım orayı. Sünen alt derisi ve uzayan sinirleri ile iğrenç görünüyordu. Elimi açtığım kafasına soktum ve beyincik ile omurilik soğanını beyinden ayırarak en sade haliyle beyini elime aldım. Kıvrımlarını inceleyerek onuda kavanoza attım.

İşte bu kadar yeterli. Diğerlerindende cinsel organlardan uzak durarak konserveleme işlemini tamamladım...

Mide bulandırıcı kısım bitti. Konserveleme; bu kitapta geçtiği şekilde şöyle, Seri katil topluluğunda bulunan bütün katiller, öldürdükleri kişilerin kelle başına istedikleri -cinsel organlar hariç- organları vücuttan keserek kavanozların içerisine atar. Konservelenecekler tablosuda buradan gelir. Kısa özeti bu.

🫙🫀

Bulut Karataş

Üzerimdeki kanlardan arınmış, yeni konservelerimi depoma yerleştirmiştim. Şuanda İsimsiz'in kulübesindeydim. İki üç gündür burada kalıyordum. Cesetlerimi yakmış, Tenha kasaba ile ilgili hiç bir iz bırakmamıştım. Korsan'a durum raporu vermiş kendimi ve Doğa'yı o kasabadan tamamen soyutlamıştım. Her şey tıkırındaydı.

Ama ben üç günlük olan yeğenimi hala görememiştim.

Doğa'm ile de konuşamamıştım. En son bana Katil diye haykırışlarını hatırlıyordum. Haklıydı. Katildim.

Dükkanın kapısı açıldığında elinde siyah puset, pusetin içinde ise mavi kundaklar içerisinde bir bebito bulunan oldukça tanıdık bir adam girmişti. Arkasında ise iki dünya güzeli kadın. Kutay, Yakut, Elfin ve Doğa'm.

"Oy, oy, oyyy, kurban olduğuuum."diyerek pusetin içindeki ufaklığı elime aldım. Onu sevmeye kendimi kaptırmışken bir şeyi yeni ayılkmıştım.

Doğa da gelmişti...

Elfin Yakut'u kucağımdan aldı. Kutay beni itekleyerek arka odalardan birine götürdü. "Ne oluyor lan?!" Derken Doğa'm da peşimizden geliyordu. Kutay beni bir odaya tıkıştırdı. "Yavaş lan it! Kıyafet dolabına hırka tıkıştırıyor sanki..." diye söylene söylene odaya girdim. Peşime Doğa girip kapıyı kapattı.

Aha Bulut. Namus gitti...

Tamam oğlum gözler o kiraz dudaklara kaymadıkça sıkıntı yok.

"Bulut şey... konuşalım mı biraz?" Kurban olduğum senin sesinle her şeye razıyım ben.

"Tabi."

"Ben sana öyle dedim ya... katil falan... özür dilerim..."

Keşke sevgili olmuş olsaydık şuan. Direk yapışırdım dudaklarına. O kadar tatlı geliyor gözüme.

"Doğa... Saçmalama... Ben bir katilim zaten. Haklıydın..."

"Bulut... teşekkür ederim..."

"Rica ederim Doğa'm."

Utandığını farkettim o an. Tontiş yanakları kırmızılaşınca bir şey hatırladım. Doğa geçen benim yanağımı öpmüştü. Yerdiim!

"Benim kulübemde yaşayacağız değil mi?"diye sordum.

"Evet... yani şey sen kabul edersen eğer beni de yanına. Şeye yani şey..."

İstemsizce güldüğümde yanına gittim.

Kollarının altından tutup kaldırdığımda gülerek kollarını boynuma doladı. Onu yakınımızdaki bir dolabın üzerine oturttuğumda ellerini boynumdan çekmemişti.

İlk adımı artık atmanın vakti gelmemiş miydi?

"Doğa..."

Büyülenmiş gibi baktım gözlerine. "Bulut..."

"Bitti..."

"Bitti..."diye onayladı beni.

"Sana bir şey daha soracağım. Beni seviyor musun Doğa?"

"Nasıl yani?"

"Aşık olarak bakıyor musun bana?"

🫀🫙

Doğa Cömert

Söylemeli mi söylememeli mi? Bence söylemeli ve öpüşmeli.

Her şeyi birbirinden ayıran bir şey vardır değil mi?

Bu şey bazen harfler ve kelimeler birbirine girmesin diye araya giren küçük bir boşluk olur.

Bazen ise ölü ile diri arasına giren gözle görülemeyen mesafeler.

Bu mesafeler bazen güzel olur bazen ise acı.

Sanırım benimki en tatlı olanıydı.

Söylesenize bir insan gözlerindeki masumluğu yok edememişken nasıl suçlu diye anılacaktı.

Özelliklede böylesine bir cehennemden beni kurtarmışken...

Bulut beni o cehennemden, abimden, kurtaran kişiydi. Aynı zamandada aşık olduğum kişi...

"Evet Bulut... peki sen? Sen bana aşk gözüyle bakıyor musun?"

"Evet... Kesinlikle... Madem öyle. İkimizde birbirimize aşk gözüyle bakıyoruz o zaman çekinmeden soruyorum."

"Sor."

Derin bir nefes aldım. Bulut'un elleri ellerimi yakaladı. "Doğa, rica etsem sevgilim olup bu bulutcukun Doğa'sı olur musun?"

Kendimi tutamayıp güldüğümde bana eşlik etti. Sessizce başımı salladım. Onayladığımda yüzündeki tatlı gülüşü büyüdü. "Öyleyse sevgiliminde müsadesi varsa, artık müstakbel sevgilimi öpebilir miyim?"diye sorduğunda utansamda onayladım. Çünkü bunu istiyordum...

Özelliklede Doğuhan ile yaşadığım o şeyden beri!

Bulut ellerini belime koyup vücudunu kendine yasladı. Dudaklarımız arasında az bir öesafe varken siktiğimin kapısı aniden açıldı, "Abi! Napıyonuz lan siz! Görmedim duymadım bilmiyorum..."diyerek İsimsiz içeri dalmıştı.

"İsimsiz sikicen ama ha! Siktir git lan!"

"Ben ne bileyim abi siz ne ara oldunuz ne ara şey falan filan LAN YENGE! Hamile değilsin dimi?"

"Lan ne hamileliği?"diye sordu Bulut.

O sıra "kim hamile lan?!"diye içeriye dalan Kutay abi ise şaşılmazdı. "Lan Bulut mu hamile?!"diye sorması ise cazibesi...

"Abi ben nasıl hamile olabilirim?"

"İsimsiz sen mi hamilesin?"diye sordu bu kez Kutay abi.

"Yok abi bende değilim Doğa yengem hamile."

"Ay yok ne münasebet!"diye be çirkefleştim. Ne yaşanıyordu şuan!

"Ay bir bağırışmayın ya! Çocuk uyumaya çalışıyor."diye gelen Elfin abla ise herşeyden habersizdi...

"Ne var İsimsiz. Hayatımın en güzel anını böldün. Ne var söyle..."

"Şey seni şey şeyi ediyor, şeye gel. Şey işte. Şey..."

"İsimsiz."

"Abim."

"Sor bakayım dediğinden bir şey anlayan var mı?"

İsimsiz aniden Bulut'un yakasından tutup dışarı savurdu. "Yürü lan işte!"

Kutay sabır dilenerek dışarı çıktığında Yakut, Elfin ve ben odada tek kamıştık. Ben haka karyolanın üzerinde olduğum için biraz garip kaçsada Elfin hiç yadırgamadı. Minik Yakut tüm içtiği sütü pat diye Elfin'in üzerine kusunca Elfin söverek Yakıt'u kucağıma bıraktı.

Minik bebeği hemencecik ellerimle destekledim. Elfin üzerini temizlemeye gittiğinde minikle birlikte kalmıştık. Küçük hareketlerle onu sallamaya başladığımda Minik kıkırtılar çıkarttı.

Aklıma 6 yaşındaki ben geldi.

O zamanlar hep bir erkek kardeşim olsun isterdim. Abimin canavarlığından onu korumak ve beni gerçekten sevecek bir kardeş olarak yetiştirmek isterdim.

Yakut'u o kardeşim olarak gördüm bir an. Elfin teyzesi olarak görür müydü acaba beni? Bana teyze dedirtir miydi Yakut'a...

🫀🫙

Bulut Karataş

İsimsiz'in dükkanının önünde Korsan'ın aniden karar verdiği bir toplantıdaydım.

"Al."diyerek önüme koydu 9 liraya baktım. Sanır dilenerek aldım. "Seninkinden daha ihtişamlıydı 'baba'. Kabul et."

"Hakkını yiyemem 'oğlum'." İma içinde olsa oğlum demesi bir an için hoşuma gitmişti. İlk defa duymuştum 'öz babamdan' 'oğlum' kelimesini...

"Buda harçlığım herhalde?" diye sordum önümdeki 9 lirayı göstererek.

"Maaşın."

"Anladım. Bunun için miydi? Öpemediğim o dudakların tadı hala allımdaydı.

"Evet. Gidebilirsin. En yakın zamanda kulübene uğramayı unutma. Çınar'ın seni özlemiştir." Ardından sinsice sırıtarak uzaklaşmıştı.

Çok takmayarak içeri girdim.

Artık Doğa'm ile yalnız kalabilir miyim?!

İsimsiz ve Kutay kendi aralarında konuşurlarken aralarına kaynadım. "Ben gideyim artık Doğa'yla. Sonra yine geliriz. Çınar'ı görmüyorum çok uzundur."

"Sonra gidersin abi az daha kalın ya."dedi İsimsiz.

"Ne lan bir an sevmeye mi karar verdin?"

"Yengeyle aran iyi herhalde?"Diye sordu Kutay.

"He lan. Artık tam yengen. Bir rahat vermediniz ki..."

"Oldunuz mu?"diye sordu İsimsiz.

"Sen salak mısın oğlum?"diye Kutay iç düşüncelerimi seslendirdi.

"Oğlum ne çeviriyorsunuz siz?"diye sordum ciddileşerek.

"Ne çevirecez lan? Sen Doğa'nın yanına gitsene."diyerek yine yaka paça beni sürükledi İsimsiz.

Doğa ve Elfin'in olduğu odaya girdiğimizde önce hürmetler eşliğinde kapıyı çaldı ve gel emrini bekledi. Elfin Yakut'la odadan çıkarken İsimsizde beni odaya tıkıştırmıştı.

Doğa'mla yanlız kalmıştık yine. Ne ara lan?! Her neyse işime gelirdi.

Doğa camdan dışarıyı izlerken geldiğimi farketmemişti. Sessizce yanına gidip kollarımı beline dolayarak boynuna hafif bir öpücük bıraktım.

Yasemin kokusu hızla etrafımı sarmalarken ürkek ve utangaç bakışları bana döndü. "Ay... Farketmemişim..."diyip bana döndü. Kollarını boynuna dolayarak gözlerimin içine baktı. "Yarım kalan ufak bir işimiz vardı sanki..." dedi az önce bölünen öpüşmemiz için.

O utangaç kız şuanda benim alnımdan dökülen terlerin sebebiydi. Ama asla ve asla rahatsız değildim.

Kehribar gözleri, kestane saçları ve kiraz dudakları…

Yok dayanamayacaktım…

“Bulut…”diye mırıldandı yine. “Yavrum…”diye soluklandım dudaklarında. Elleri saçlarıma çıkarken dudaklarım ezbere bildiği adresi takip ederek onun dudaklarını buldu. Yasemin kokusunu onun ten kokusuna karışmış halde içime çekerken dudaklarının dokunuşunu tek tek işledim içime. Benim için araladığı boşluktan içeri sızdım. Dillerimiz birbiri ile keyifli bir dans içindeyken ellerim aniden kalçalarını bulmuştu.

Kana kana içmiştim onu. Arada dudaklarından çıkıp benimkilerde mühürlenerek kaybolan keyifli iniltileri ise şaheserimizin dışa yansıyışıydı.

“Ormangülü… açmaz değil mi Bulut?”

“Açmaz Doğa. Sonbaharda açmaz. Açtırmam. Korkma. Özgürsün artık. Bir serçe gibi özgürsün. Serçe’msin sen benim. Özgün Serçe’m. Sonbaharımsın… Ben ise yaralı bir kartal. Kartal’ı iyileştiren serçenin göz yaşı değil. O göz yaşının içindeki sevginin doğası. Serçeyi öldüren şey ise döktüğü göz yaşı değil Kartal’ının çektiği acı. Bizim hikayemiz hepsinden farklı. Serçe ve Kartal. Sonbahar ve Kara Fırtına. Seni seviyorum Doğa. Çok seviyorum hemde. Seveceğimde Doğa. Sonbaharda Ormangülü, çölde Lotus açana dek seveceğim seni…

🫙🫀
3. Kişi ilahi bakış açısı

Ecem yeni kitabının ilk cümlelerini karalamaya başlamıştı. Yeni bir görevden gelmiş biricik konservelerini özenle masasına dizmişti. Yorulduğunda bilgisayarını açıp Birazcık bölüm yazmaya karar vermişti. Ama ne hikmetse lanet bilgisayarı tam bölüm yazacağı sıra bozuluvermişti. Sinirle bilgisayarı parçalara ayırmaya başladığı sıra camda bir ses duydu. Başını çevirdiğinde bir not kağıdı görmüştü. Kırmızı bir kâğıttı.
Saate baktı Ecem. 02.26 kuralın başlamasına 4dk vardı. Gözlüğünü takarak kendini gizledi önce. Ardından dışarıya çıkıp notu aldı. Notu alıp geri içeriye geçerek okumaya başladı.
“Anka, bu mesajı Kara Fırtına’ya ulaştır.
Ey gidi Fırtına. Sana bu üzücü haberi vermek beni her ne kadar içimi yaksada arkadaşlarının rızası bunun üzerine. Bu benim sana ölmeden önceki son vasiyetimdir aslanım. Kulübende Çınarı’nın kaldığı yerde yasemin kokulu oda kokusunun altındaki notta asıl vasiyet yazıyor. Bu mesaj sana uzattığında büyük ihtimalle ben olmayacağım ama benim yerimi dolduracak yeni bir isim, sevgilin olacak. Kardeşin. Çınar’ın artık seninle değil oğlum. O artık tam anlamıyla bir melek. Kendini sakın suçlama çünkü onun yaşamı elinden alındı. Son dönemlerde olumluya kayan tedavisi nefes almasına yardım eden makinanın fişinin çekilmesiyle son buldu. Artık bir zaafın yok diye düşünme çünkü aşkın pençesi çoktan senin elinde. Korkma cesur be güçlü ol. Benim oğlum öyle olmalı çünkü… -Manevi baban/ Tayfun-“

🍂🍂🍂🍂
OY ANAM NE UZUN BÖLÜM OLDU YAZA YAZA YIRULDUM SNSJJSJS
ŞİMDİ UMARIM BANA ÇOK SÖVMEDİNİZ eheheh
Birazcık sindirmek için kendinize zaman ayırın bende o sıra anlaşılmayabileceğini düşündüğüm şeyler hakkında ne yapalım ondan bahsedeyim;
1- youtube kanalı açıp oradan bir video ile karakterleri vs. Tanıtmak, işte ne bileyim bazı sahneler hakkında konuşmak, vb. İçerikler üretmek.
2- aklınıza gelen tavsiyeleri buraya yazın benim aklıma başka bir şey gelmiyor.🪷🫀

İstişare yaparak bunları çözelim😘🦋

Birde bir şey rica edeceğim hikaye ile ilgili görüşlerinizi belirtir misiniz? Seviliyorsunuz 🦋😘🫀

Bölümü oylayıp satır arası yorum bırakmayı unutmayınızzz😘😘😘