3

EVETTT NABER?
mendillerinizi, atıştırmalıklarınızı hazırlayın çünkü world sayfasında 54 sayfa gösteren bir bölüm ile sizlerleyim :)
birazcık hüzünlü ve acımasız bir bölüm olabilir. bu bölümü dikkatli okuyun bir çok şeyi bu bölüm açıklıyor çünkü. sizlere birazcık geçmiş zamanda yzdım ama sonlarda.
bölümü oylamayı ve satır aralarına yorum bırakmayı unutma
İYİ OKUMALARRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
"Bir ağlama sesi ile bir bebek hayat bulurken,
bir insan son nefesini verebilir..."
🗡🫀⚡️🩸
"ısınan kan konserve olmayı sever"
Korsanın bana söylediği kısa ama dolu cümlelerden biridir. Bu laf ortada geziniyorsa işler yolunda demektir.
"patron bu kasabada sizin kasırganın ve birde farklı ama tanınmamış birinin imzası vardı. Tüm bunlar neyi açıklıyor?" diye sordum.
"Ah Bulutçuk her şeyin dört dörtlük ancak bir türlü sabredemiyorsun. Arda Cömert sana akşam anlatacağını söylemedi mi?" diye sorunca afalladım.
Siktir bunu nerden biliyordu? Bu seferki izleyenim sanırsam ki fazla detaylı ve işinde iyiydi.
"E-evet ama..." dedim ve lafımı kesti.
"bu sefer peşinde adamlarımın senden sonraki en iyisi var her daim ensende yanında olacak ve en güvenilir kişilerden. Bulutçuk, beni biliyorsun kendi çocuğum dahi olsan asla kimseye acımam ve güvenmem. Dikkat etmen konusunda seni bir daha uyarıyorum çünkü bu sefer ki izleyen kişi senin aklındakini dâhilin de okuyabilecek bir özellikte." aklımı mı okuyacak?
Sıçış zili yine çalıyor gibi.
Lan harbi, harbi adam akıl m okuyor?
ama hayır ya bu imkansız.
ya imkanlıysa?
"Bulutçuk ve Yağız, toplantı bitti. Yağız Bulutçuk a sadık kal. Bulutçuk, görevine sadık kal." dedi ve toplantıyı sonlandırdı.
Aradan baya zaman geçmişti. Yatakta telefon ile oyalanıyorken keyfim baya yerindeydi.
Ama birden çalan kapı ile tüm keyfim kaçtı.
KİM GELDİ LAN!
Kapıyı açtığımda gördüğüm sima ile kaçan keyfim topuklayarak kaçmaya başlamıştı.
"ne var lan yine!" diye terslemeden edemedim.
Çünkü gelen Yağız'dı.
Toplantı bittikten sonra hiç rahat vermemişti.
44 arama (2 si cevaplı 42 si cevapsız), 1234 tane mesaj (28 tanesi görüldü, 35 tanesi sövmeli, gerisi okunmamış), 1111 tanede sms mesajı şeklinde sürekli rahatsız edilmiştim.
Hala onu öldürmediğime dua etmeli.
"akşam saat 03.03 te karakola gel seni birisi ile tanıştıracağım."
"kasabadaki herkesle tanışmadım mı zaten?"
"bu farklı gizlilikten ötürü kim olduğunu söyleyemem. Senin gelip konuşman gerekiyor. Ama dikkat et önemli birisi. He birde patronda orada olacak."
Ne oluyordu yine acaba.
Hiç bir şey anlamamam normal mi?
Biri aydınlatabilir mi lütfen?
"tamam..." terslemeye gücüm kalmamıştı.
"he birde gel iki dakika yukarı ikinci yardımcın suna ile tanış." Dedi ve bana doğru eğildi. "bu Korsan' ın emri." Diye ekledi fısıldayarak.
"tamam bekle üzerimi değiştireceğim." Dedim ve kapıyı sertçe suratına kapatıp arka tarafta kalan kendi odama doğru ilerledim.
Kapının burnuna çarpmış olmasını umuyorum.
Her neyse. Şuanda takılmam gereken iki farklı şey var.
Bir; korsan neden akşam gizli bir görüşme yaptırıyor.
İki; neden iki yardımcım var ve bunlardan birisi kadın?
Kadınlara emir vermem. Çünkü verdiğim emirler sert olur. Hem de kadınların köle gibi çalıştırılmasına karşıyımdır. Karşımdaki kadın bunu istese de yapmam. Korsan bunu iyi bilir ama buna rağmen neden yardımcılarından birini kadın olarak görevlendirdi?
Neyse yardımcım olsa bile ona görev vermek zorunda değilim. Bir kadının çalıştırmaktansa, özelliklede böyle pislik bir görev için, Yağız malağına tüm işleri kitlemeyi yeğlerim.
Büyük ihtimalle de öyle yapacağım zaten. Üzerime klasiğim koyu yeşil salaş bir tişört geçirdim. Altıma da ikinci klasiğim eşofman.
Yağız'ın yanına gittim tekrardan. Benim dairemin üst katlarına çıkan merdivenlerden çıkmaya başladık. Zaten 4 kat vardı. Bende 3. Kattayım.
4. kata geldiğimizde Yağız 7 numaralı dairenin kapısını anahtar ile açtı.
"suna! Biz geldik tatlım." Diye seslendi içeri.
Tatlım mı?
Kusmak serbest mi?
Vıcık vıcık aşıklardan nefret ediyorum.
"başlatma lan aşkına! Uzatma. Oyun oynamıyoruz." Diyerek durması gereken sınırı belirttim.
Korsan kurallarına ne olmuştu pardon da? Korsan buna nasıl izin vermişti?
Yoksa suna bir piyon muydu? Ya da yağız? En iyisi izleyip, yaşayıp görmek...
"aah! Hoş geldiniz." Dedi karşımda gördüğüm ve dilimin tutulmasına neden olan kadın.
Çünkü bir kadına göre fazla asil duruyordu.
Karşımdaki kadın; yaklaşık 1.80 boylarında, kumral uzun düz ve gür saçlı, kopkoyu kahve göz rengine sahipti. Dik duruyordu. Çenesini hafifçe yukarı dikmiş, gözleri kendinden oldukça emin ve iddialıydı.
Kadını görünce nutkunuz tutuluyordu çünkü gözlerinden etrafa korku salıyordu. Kim bilir belki de bu en samimi bakışıydı.
"merhaba." Dedim düz ve soğuk bir sesle.
"Suna bu Bulutçuk. Kendisi oldukça sinirli birisi." Dedi. Hala alay derdindeydi.
"Yağız o ağzını kırmamı istiyorsan devam et. Bıçağı çıkarıp boğazına saplamama ramak kaldı ona göre." Diyerek çok makul bir cümle kurdum. Şayet sabrım fazlası ile sınanıyordu.
"pardon patron..." dedi sonunda ciddi bir ifade ile.
"Ah Bulut sen ona bakma iki hafta önceki bir görevde kafasına ağır darbe aldı hala toparlanamadı normalde rütbesindeki en iyisidir." Dedi suna olduğunu anladığım kadın.
"neyse laf uzatmayacağım sende uzatma mümkünse." Dedim ama lafım bölündü.
"içeriye gel konuşacaklarımız uzun. Sana kasaba hakkında bir takım bilgiler vermeliyiz ve bunu Arda'lar evlerine dönmeden bitirmeliyiz. Çünkü Arda'nın küçük kardeşi Doğa eminim ki senin burada rahat ettiğinden emin olmadan yakanı bırakmayacak." Dedi Suna. Tüm bunları öyle bir ses tonu ile söylüyordu ki sesi kendini dinletiyordu.
Bu kadın Korsan' ın kızı falan olabilir miydi? Hiç sanmam ve istemem açıkçası.
"peki..." diyerek bıkkın bir nefes verdim.
Suna'nın gösterdiği yere geçip oturdum. Ufak bir salondu. Salonun duvarlarında Yağız ile Suna'nın fotoğrafları vardı. Bazı fotoğraflarda küçük bir erkek çocuğu da vardı. Çocuk bu çift arasında çok mutlu duruyordu. Üç kişilik çekirdek bir ailelerdi galiba.
Suna ve Yağız'da gelip oturunca söze başladım. Burada utangaç maskesini takmama gerek yoktu.
"öncelikle siz gerçekten evli misiniz?" diyerek ilk sorumu sordum.
"evet, biliyorum aklında korsan kuralları geçip duruyor. Ama bunu şuanda anlatamam." Dedi Suna.
"Tamam, fazla sorgulamayacağım ve asıl aklımda ki şeye geçeceğim; Suna ben normalde şimdiye kadar ki hiçbir görevime kadın yardımcı kabul etmedim. Görevlendirildiyse isyan çıkarttım ve o görevi yerine getirmedim. Bunun üstünde apayrı cezalar aldım ama orası umurumda değil. Ben öyle basit işlerle görevlendirilmem ve sandığın kadar ya da göründüğüm kadar basit bir adam da değilimdir. Şimdi, ya Korsan' a söyleyeceğiz ve görevini değiştirecek, ya da ben yine bu görevi protesto edeceğim. He ama sen dersen ki..." lafım bölünmüştü çünkü karşımda gördüğüm şeye akıl sır erdirmem biraz zordu.
Suna bileğindeki uzun kollu tişörtü birazcık yukarıya sıyırmış ve bana koluna taktığı siyah zincir bilekliği gösteriyordu. Bu bileklik sadece korsan' ın her rütbede ki en iyi çalışanın da olurdu.
Bunu erkeklerde göstermek için ise siyah zincir bir kolye takarsın. Aynı bende olduğu gibi...
Elim hızla boğazımdaki siyah zincir kolyeye uzandı ve tutup tişörtten dışarı çıkardım.
Suna'nın yüzünde sinsi ve gerici bir tebessüm vardı. Bu kadın kesinlikle yeni idolüm.
Bakışlarım Suna'nın arkasında oturan Yağız'a değdi. O da tişörtün altından siyah zinciri çıkartmıştı.
Her rütbede tane olan o siyah zincir.
Her rütbede ki en güçlü kişiyi belirlemek için kullanılan siyah zincir.
Ama Suna hangi rütbedeydi ki?
"s-sen hangi rütbedesin ki?" dedim. Kekelemeye bile başlamıştım. Başıma anlamsız bir ağrı oturmuştu çünkü işin ciddiyetini tam anlamı ile anlamıştım.
Bu diğer görevler gibi değildi. Bu belki de gelmiş geçmiş en ciddi görevdi. İyi de sadece 9 kişi. Bunlardan da birisi gözlemci yani aslında 8 kişi.
Nesi zordu bunun?
Uyuşturucu kaçakçıları mıydı?
Bunlarda mı katildi? Ama hiç birinin gözlerinde kan yoktu...
Kumarcılar mı? Kolay aldatan değil de daha çok çabuk aldanan gibi duruyorlar...
Psikopatlar mıydı? En makul seçenek...
"benim bir rütbem yok Bulut. Ben korsan' ın gözüyüm..." dedi suna. Her bir kelimeye hatta her bir cümleye vurgu yapmıştı. Ya da bana öyle gelmişti.
Korsan' ın gözü olmak demek, korsan' ın en iyi ikinci çalışanı olmak demek. Bu göz herhangi bir rütbeden olunmaz. Korsan' ın en iyi kadın çalışanı demek kosan' ın gözü demektir.
Ne oluyordu?
"hiçbir şey anlamıyorum. Her şeyi en başından anlatın." Dedim sakince.
"tamam, içecek bir şeyler alır mısın?" dedi Suna.
"dalga mı geçiyorsunuz?"
"tamam, bak Bulut kasabanın geçmişi hakkında net bir bilgi veremem bu kesin bir emir. Ama sana şunu söyleyebilirim ki, bu kasabayı küçümseme. Burası hem Korsan için hem de senin için büyük bir intikam demek özelliklede Arda Cömert. Sana bunun detayı nı akşam tanışacağın kişi bizzat olarak verir merak etme. Akşam Arda Cömert sana buranın hikâyesini anlatınca daha net anlayacağına eminim. Şimdi senin soruların üzerinden gidelim. Aklında soru işaretleri azalınca daha net konuşuruz." Dedi.
Derin bir nefes aldım. Gerçekten ihtiyacım vardı. Birazcık nefes.
Bu antik kuntik kasabada olmayan şey yok.
"siz nasıl birlikte oldunuz?"
"bunu anlatmam için önce kasabanın gizemini bilmelisin." Sadece suna konuşuyordu Yağız susuyordu.
"tamam uzatmayacağım. Öncelikle tebrik ederim en başarılı kadın olmak zordur bu işte ama senin en başarılı kadın olman bir kadın olduğun gerçeğini değiştirmez!"
"ilkel çağda değiliz bu bir. İkincisi bunu Yağız la yapman gerçekten zor. Ve de artı olarak beni sakın bir daha küçümseme Bulut." Sözleri oldukça ima ve tehdit doluydu. Geriliyordum ama çaktırmayacaktık elbette.
"bak tamam ama ben de diğer katillere benzemem." Diyerek diretmeye çalıştım.
"abin kaya..." dedi ve saniyesin de kaşlarımı çatıp bakışlarımı ona dikmeme sebep oldu. Devam etti "benim öğretmenimdi. Yani ben eğitim aşamasındayken. Abinin nasıl bir katil olduğunu biliyorsun. Peki, bir düşün, öyle bir katilden yetişen birisi nasıl olur?"
Sözleri fazlasıyla iddialıydı.
Abim Kaya, o da bir seri katildi. Hem de benim gibi işinde en iyisi. Bunu çok sonradan, abim öldükten sonra, öğrenmiştim.
İyi bir ustanın elinde yetişen çırak gerçek bir usta olur, iyi bir ressamın elinde yetişen bir çizer gerçek bir ressam olur, iyi bir katilin elinde yetişen katil gerçek bir katil olur...
"tamam, kabul ediyorum yenildim." Diyerek pes ettiğimi öne sürdüm. Şu noktadan bile iyi olduğu anlaşılıyordu.
"ah harika." Dedi ve zarif cilveli bir gülüş gönderdi.
Beynim yine alev tava falan koyup azcık sucuk yapsanıza...
"tamam, akşam görüşürüz o zaman." Dedim ve ayaklandım.
"ha bu arada kafe kaçta açılıp kaçta kapanıyor?"
"12.00 da açılır, 20.00 da kapanır." Diyerek yanıtladı beni Yağız.
"tamam, sağ olun" dedim ve kapıya yöneldim. Kapıyı açtığım anda gördüğüm yüz ile şaşıp kalmıştım.
Boyu belime kadar gelen küçük 10 yaşlarında sırtında boyu kadar mavi sırt çantası taşıyan bir erkek çocuğu.
Hayatta iki şeye fazlası ile zaafım vardı. Bir çınara iki küçük çocuklara...
Çocuğun şaşkın bakışları yüzümdeydi. Ama bana bakmak için kafasını son seviyede geriye atması gerekiyordu.
"mert, hoş geldin annecim gel içeriye." Dedi arkadan Suna'nın sesi.
Ama çocuk büyülenmiş gibi bana bakıyordu.
Yağız arkamdaydı. Omzuma dokundu ve bende hafifçe yana çekildim. Bu çocuk fotoğraflardaki çocukla aynıydı. O sırada gözüme başka bir şey ilişti.
Çocuğun göğsüne takılmış bir adet 1. Rütbe rozeti.
Yağız çocuğu alırken durdurdum ve çocuğun boyuna eğildim. Rozetini tuttum ve çıkartmadan baktım. gerçekten de korsanın rozetlerindendi.
"ciddi olamazsınız..." diye söylendim. Çocuk hala bir şey anlamadan bön bön yüzüme bakıyordu.
Arkadan Suna'nın hüzünlü ve ağlamaklı sesi geldi. "mecburduk..."
"HİÇ BİR ŞEYE MECBUR DEĞİLDİNİZ! Çocuğun hayatını mahvetmişsiniz..." sanırım biraz fazla yükselmiştim ki minik korkuyla geri çekilmişti.
"korkma, özür dilerim fazla bağıdım. Ben Bulut..." dedim çocuğu rahatlatmaya çalışarak. Çınar'a benziyordu azcık.
"memnun oldum. Anne?" diyerek arkamda kalan Suna'ya baktı.
Suna küçük bir baş hareketi yapınca "mert bende..." dedi çekinerek.
Gülümsedim bu haline. Bilirdim bu korkuyu. Yabancılarla tanışmak iyimi kötümü bilemeyi...
Yavaşça ayağa kalktım. Mert'in başını yavaşça okşadım onu yeterince korkutmuştum. En istemediğim şey bir masumu korkutmaktı ve oda masumdu. Bakışlarından belliydi...
Başka bir şey demedim. Diyemedim. Şayet dersem anılardan yine krize girecektim...
Merdivenlerden aşağıya inim ve aklıma yine çınar düştü. 5 yaşında abisinin diz kapağına yapışıp oradan bir adım öteye gitmeyen çınar...
Evin kapısına geldiğimde derin bir nefes aldım. Kapıyı açıp içeriye girdiğimde hiçbir şeyi düşünemedim. Sadece sabah Yağızın bıraktığı yasemin kokulu tütsüyü alıp odamda komodinin üzerinde yaktım. Yatağa oturdum yatmadım.
Dumanların önce şekillenip sonra aniden yok oluşunu izledim.
Dumanlarda insanlar gibilerdi aslında. Önce minik bir ateşle ortaya çıkar, sana biçilen ömür kadar yaşar, şekillenir, sonrada yeryüzünden silinir, yok olursun. Belki birkaç kişinin aklında hayalin kalır, ama zamanla oda silikleşerek önemsiz bir anıya dönüşür.
Yatağa uzandım. Kafamı toparlamamın tek yolu biraz dinlenmekti.
Küçücük bir çocuğun daha geleceği mahvoluyordu.
Küçücük bir çocuk daha ailesi tarafından sonu bomboş bir ölüm olan yola sürükleniyordu.
(3 saat sonra)
Yatakta uyuya kaldığımı fark ettim.
Uyandığımda saat akşam sekiz buçuktu. Kafe sekizde kapanıyordu. Kalkıp camdan baktığımda kafenin ışıklarının söndüğünü fark ettim.
Kapının çaldığını duydum ve gidip açtım. Ama açtığım anda karşımda bana bakan kehribarlar ile yüzüme çarpan yasemin kokusu afallamama yetmişti.
"şey merhaba rahatsız etmiyorum inşallah. Şey abim yemeğe seni de çağırıyor da... hem merak diyordun buranın hikayesini anlatır o..." dedi Doğa. Bu haline gülmek istedim ama ufak bir tebessümle yetinmek zorunda kaldım. O bile onun tutunduğu son dalı koparmışçasına aklını çelmeye yetmiş gibiydi. Nesi vardı bu kızın?
"ya ben rahatsızlık vermeyeyim..." dedim utangaç maskesini takınarak.
"yok canım ne rahatsızlığı hadi gel lütfen." Çok narindi sesi. Kıramazdım ki. Gitmek istiyordum zaten. İstemesem bile gitmem gerekiyordu.
"tamam..." dedim bende onun tatlı utançlığına katılarak.
Benden istediği cevabı almış gibi yüzünde güller açmıştı. Gülümsüyordu ama gülmese miydi? Çok güzel kızdı. Benim kalbim ise taştı. Güve kelebeklerinin kıpırdandığını hissettim. Ne alakaydı şimdi?
"hemen buranın altı. Sabah gördün zaten. Ben aşağıdayım geleceğini abime söyleyeyim. Hemen gel ama." Dedi. Sonra söylediğinden utanmış gibi yüzü kızardı. Sonbahar dalları saçları kafasını hafifçe öne eğince yüzüne döküldü. Çok tatlıydı bu hali. Olmamalıydı. Ölecekti.
Doğa'ya bakınca anlamlandıramadığım bir şey oluyordu içimde. Adı olmayan bir şeydi sanki. Birde bir şey daha fark etmiştim.
Doğa da bir masumdu. Gözlerinden belliydi.
"tamam, üzerimi falan bir değiştireyim inerim."
Yüzüme baktı tekrardan. O masumluğu gördüm yine. Ölmemeliydi masumlar.
Gülümseyip merdivenlerden indi. O benden uzaklaştıkça kokusu da gitmişti.
Şimdi noldu lan az önce?
Ben bir boka tamam dedim de neye dedim? Niçin dedim?
He Doğa akşam yemeğine kendi evlerine çağırmıştı ona evet dedim.
NE!
Gerçi neye şaşırıyorsam... beklendik bir şeydi zaten.
Odama gittim ve yine üzerimi değiştirdim. Bu sefer üstüme beyaz bir tişört geçirmiştim. Kısa kolluydu. Hava eksi 10 derece gibi bir şeydi. Ama benim için oldukça sıcak.
Göğüs kafesimin sol kısmından, kalbimin üstünden, başlayan ve sırtıma kadar uzanan bir döğme vardı. Çınar ağcı dövmesiydi. Ağcın altında tam toprağa geldiği noktada ise kayalar vardı.
Çınar ağcı kardeşimi, Kayalar ise abimi, çınar ağcının yaprakları ise annemi temsil ederdi. Ağcın dallarından birkaç tanesi yapraklıydı sadece gerisi ful kuru daldı. Kayalıkların üstü ise yosun kaplamıştı.
Kısa kollu beyaz bir tişört giydiğimde ağcın kuru dallarının uçları görünüyordu. Bu da benim hoşuma gidiyordu. Olmayan ailemin varlığını hissettiriyordu.
Altıma lacivert bir pantolon geçirmiştim. Cebine bıçağımı, cüzdanımı koyduktan sonra bıçağın iyice gizlendiğine emin oldum.
Yeni bir hata daha yapamazdım.
Telefonu elime aldım ve mesajlaşma kısmını açtım. Korsan ismine tıkladığım.
"patron, Ardaların evine gidiyorum."
Cevap üç saniye içinde gelmişti. "tamam."
Evden dışarıya çıktım ve alt kata inen merdivenlerden inmeye başladım. 2. Kata geldiğimde kapılarının önünde durdum ve kendimden beklemediğim bir şey yaptım.
Yakamı düzeltip, üzerimin düzgün olup olmadığına baktım. ne yaptığımı fark edince de "Ne yapıyorum lan ben?" mırıltısının dudaklarımdan dökülmesi kaçınılmaz olmuştu.
Harbiden ben şuanda ne yapıyordum.
Derin bir nefes aldım. Sanki bu kapının ardında beni zorlayacak bir şey vardı ve benim ona hazır olmam gerekiyordu. Şuanda gerçekten de hissettiğim şey buydu.
Kapıyı üç kez tıklattım. Kapıya doğru yürüyen orta hızda sert adımlar duydum. Büyük ihtimal Arda'ya aitti.
Kapı açıldığı anda karşıdaki kişi karşısında yanılmadığımı fark ettim. Evet, bizim Süzme Peyno'ydu.
"Bulut! Hoş geldin. Gel." Dedi süzme peynir.
He sen demesen ben kale direği gibi dikileceğim orada demi. Geri zekâlı. Çekil kenara da geçeyim.
"hoş buldum abi." Dedim kibar olmaya çalışarak.
Yüzünde bir gülümseme vardı bu peynirin. Ama tipi iğrençti.
Arda hafif dalgalı koyu kahverengi saçlıydı. Bol giyinmişti. Vücut tipi normal bir erkekle aynıydı. Yüzü hakkındaki görüşlerimi daha önce belirtmiştim. Gülümsediğinde ağzının iki yanında gamzeler çıkıyordu. Ama öyle böyle değil derin bir çukur gibi hatta Mariana çukuru gibi çukurlar.
Ben bakarken kırk kez yere düştüm. Etkilendiğim den değil kusmak için yere eğilirken.
Yani gamzeler insanları güzel yapar ama Arda'yı değil. Yani buradan bakınca bu sırıtışı sapıkça bir sırıtış olarak algılamama neden oluyor çünkü gamzeler çok belirgin.
Arda nihayetinde kenara geçince bende içeri geçebilmiştim.
"salona geç istersen. Doğa da orada." Dedi ve bende söz dinleyen birisi olduğum için hemen salona geçtim.
Kesinlikle söz dinlediğimden çaktırmayın.
Salondan içeriye geçtiğimde bir çift karanlık da dahil parlayabilecek kehribar bana döndü. O an yüzüme esen ve saçlarımı hafifçe dalgalandırdığını hissettiğim bir poyraz esti sanki odada.
O neydi öyle!
Kısa bir ara gözlerim ondan koptu ve cama takıldı.
Pencere açıktı ve az önce kollarımı yalayıp geçen şey gerçekten de pencereden içeri dolan poyraz esintisiydi.
Boş verip tekrardan gözlerimi şu kanlı kasabayı güzelleştiren şahesere takıldı.
Kestane rengi saçlar dağınık bukleler şeklinde omuzlarından dökülüyordu. Hafif tombul yanaklar hafiften kırmızıydılar. Dudakları yine kiraz kırmızısıydı. Hatta kan kırmızısı. Üzerinde bol ve yakasını omuzlarına kadar açık bırakan ama kolları ellerini bile kapatacak kadar uzun olan açık mavi bir yün kazak vardı. Altında ise beyaz kalın bir eşofman.
Hava bu kadar soğuk muydu ya?
Ya da asıl soru bu kız şuan da neden gözüme bu kadar tatlı duruyordu.
Şuanda bana gülümsüyordu ve onunda gamzeleri vardı ama abisininkiler gibi değil. Daha zarif ve şık...
Tamam, itiraf ediyorum Doğa harbi, harbi güzel kız ama benim için şuanda bir suçlu. Kehribar gözleri her ne kadar masum dursa da o da ölecek hem de bir suçlu olarak.
Düşüncelerden sıyrılmama yardımcı olan şey yüzüme çarpan yasemin kokusuydu.
Daha Doğa ile aramızda kocaman bir koltuk vardı.
Doğa tekli koltukta oturuyordu. Ben ise kapının önünde...
(Doğa'nın dilinden)Onu gördüm yeniden. Gelmişti. Belki de bu akşam güzel geçecekti. Arda mutfakta yemeği hazırlıyordu büyük ihtimal. Bulut utangaçtı. Nereye geçeceğini bilemiyor gibiydi. Ben ise onu incelerken yine dalmıştım.
Ama incelenmeyecek gibide değil ki...
Boyu 1.90 vardır. Geniş omuzlarını ise nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Giydiği tişört ise nefesimi kesmeye yetmişti. Yine bol giymişti oysa ama bu bolluk ona çok yakışıyordu. Kısa kollu giymişti. Üşümüyor muydu? Yüzü biçimliydi. Burun ucunda hala minik bir kızarıklık vardı. Sanırım o yüzüne ait bir detaydı.
Yüzünü detayla incelerken fark etmiştim. Yüzünde, alnının yukarısında, saçların kapattığı bölmede orta büyüklükte bir yara vardı. Cam kesiği gibi sanki... Dudağının sol köşesinde de derin bir iz vardı. Ne olmuştu bu çocuğa?
"otursana şöyle." Dedim çünkü ben demsem nereye geçeceğini bilemez bir haldeydi.
Ben söyleyince başını öne eğdi ve çoklu koltuğun benden uzak ucuna oturdu. Başını öne eğdi ve uzun saçları ile yüzünü kapattı.
Gözlerini benden kopartmıştı ama önüne dönükken hala bana baktığını hissediyordum. Önüme döndüm. Konuşmak istemiyorsa zorlamanın bir mantığı yoktu. Ama susup da sadece kendisinin görünmediğini düşünerek saçlarının altından yeşilleri ile beni izlemesinin de bir mantığı yoktu.
Bir dakika...
Şuanda sözde gizliden, beni izliyor. Ve bunun gözleri kahverengi değil miydi?
Lens mi takıyordu acaba?
Göz rengini daha sonrada düşünebilirdim ama neden şuanda beni izliyordu?
Belki de yabancılık çekiyordur... Dedi içimdeki iyi ses.
O zaman gizliden izlemesinin anlamı ne? Dedi içimdeki kötü ses.
Boş ver salla geç. Daha iyilerine layıksın. Dedi umarsız kişiliğim.
Zihnim yine çelişki içindeydi. Kafamdaki sesleri susturmak için televizyona odaklanmaya karar verdim.
"TÜRKİYEDEKİ SON GELİŞMELER" yazısı çıkmıştı. Kısa bir intro geçti ve ardından haberler başladı. Spiker kadının dediklerini duyunca uzun bir süredir beni süzen gözlerin üzerimden ayrıldığını hissettim. Konu dikkatini çekmiş gibiydi.
"Geçtiğimiz senelerde, yani bundan yaklaşık bir 10 sene öncesinde tüm ekranları ve dilleri tek bir konu kaplamıştı. KASIRGA kod isimli bir seri katil ve başyardımcısı Korsan kod ismine sahip bir diğer seri katil... Öncelikle geçmişi hatırlayalım. Bundan tam 10 sene önce Türkiye deki işlek bir cadde üzerinde yer alan inci kasabasına yanlarında kimliği belirsiz bir delikanlı ile bu iki isim yerleşmişti." Dedi spiker kadın. Göz ucuyla Bulut'a baktım. Kafası dikleşmiş, saçlarının izin verdiği kadarıyla görünen yeşil gözleri büyümüştü.
Sanki aradığı bir şey vardı ve o bunu çözmüş gibiydi.
Spiker kadın devam etti.
"KASIRGA ve KORSAN isimli iki seri katil, inci kasabasına gelmeden önce de defalarca kişiyi öldürmüş azılı seri katillerdi. İki isimde birlikte hep birlikte çalışmış ve sürekli etrafta bir gölge misali yaşamışlardı. Türkiye içerisinde bir yerlere gizlenmiş adamları ile kusursuz bir şekilde işini yürüten kasırga, geldiği inci kasabasında öldüreceği kişilerin çocuklarından birisi olan 26 yaşındaki genç tarafından ihbar edilerek yakalanmıştı. Ancak nasıl olduğu anlaşılmadan başyardımcısı KORSAN ve yanlarında götürdükleri delikanlı kaçmayı başararak kayıplar karışmışlardı. Ama tabi ki de her gittikleri yerlerde olduğu gibi inci kasabasında da bozgun yaratmışlardı. O bozgundan sonra kasabada hiç kimsenin hayatta kalmadığı iddiaları mevcuttu. O işlek cadde tenhalara çekilmişti. Şimdi ise o cadde tenha cadde olarak anılmakta ve sadece belirli işler için kullanılmakta. Peki tüm bunları neden hatırladık. Çünkü Kasırga'nın yakalanması üzerine bazı iddialara göre başa Korsan kod isimli şahıs geçmiş ve gizliden gizliye hala ölümlerine devam etmektedir. Peki bu iddialar nasıl ortaya çıkmıştır? Şöyle söyleyebiliriz ki son bir yıl içerisinde Türkiye de yaşanan hızlı nüfus düşüşü beklenmedik yerlerden çıkan ölüm haberleri, etrafı saran ve mekan fark etmeksizin duvarlara yazılan tehdit mesajları tüm bunları desteklemekteydi..." ekranda bir görsel belirdi.
Kırmızı bir boyayla duvara yazılmış bir yazı. "Suçlu ve masum adı altında ikiye ayrılır insanlar. Suçlular masumları kullanır. Ve kullanılan masum yavaş yavaş suçlu olur. Masumlar suçluyu yok etmeye çalışıyor ve bazı masumlar bu yolda suçlu oluyor. Bu dünyada sadece masumlar kalana kadar suçlular yok edilmeye devam edecek." Altında da artık ezbere bildiğim herifin imzası vardı; ~KRS~
Bir kez daha Bulut'a baktım. Gözleri daha da büyümüş bir şekilde televizyona bakıyordu. Ağzı açık kalmıştı. Bir den ona baktığımı hissetmiş gibi bakışları bana döndü. Sertçe yutkunduğunu gördüm. Gözlerinde büyük bir endişe var gibiydi.
"ilgini çeken bir konu mu?" diye sordum. Onu tanımak istiyordum.
Sorduğum soru karşısında bir an için afalladı.
"yani... Yanlış anlamada seri katiller falan araştırmayı sevdiğim bir konu. Aramızda kalsın ama olur mu? Normal bir hobi değil çünkü..." dedi yine çekinerek. İlgisinin nedeni şimdi anlaşılmıştı. Tatlıydı bu halleri.
Güldüm nazikçe. "tamam, merak etme benden sır çıkmaz."
"Korsan ı yakalama operasyonu senelerdir olduğu gibi hala devam ediyor ancak şuanda işlerin oldukça ciddi bir hal aldığı ortada. Operasyon hızlandırılarak bütün güvenlik önlemleri, gerekli tedbirler alınmakta. Tüm bunları buradan söyleme nedenim, korsan ile ilgili şüphe duyulan herhangi bir şey olduğunda direk güvendiğiniz bir polis, jandarma, asker fark etmeksizin bildirmenizi ricada bulunuyoruz. Ülkemizi böyle alçaklardan temizlemenin tek yolu bu..." Dedi ve başka bir habere geçti.
Korsan ı Yağız abiye ya da Suna ablaya ihbar etsek...
Neden etmiyoruz ki?
Çünkü abin öyle emir verdi Doğa...
Offfff...
(Bulut'un dilinden) korsan hakkında bir yakalama kararı olduğunu biliyordum ama kasırga nın yakalandığını şimdi öğreniyordum. Tüm taşlar şimdi yerine oturuyordu.
İnci kasabası, tenha kasaba
Korsan, kasırga kimliği belirsiz delikanlı
26 yaşında bir genç.
"abim anlatsın o daha iyi biliyor." Diyen Doğa'nın sesi doldu kulağıma.
Demek ki korsan buraya daha önce yağmalamaya ve adam öldürmeye geldi. Hem de kasırga için çalıştığı dönemde.
Korsan kaçabilmiş, yanındaki kişi kimdi?
Burada dönen suç neydi?
Bir soru çözüldükçe başka bir sorunun kilidi açılıyordu. Girdiğim girdabın içine sıçayım.
Birden mutfak kısmından Arda'nın sesi duyuldu. "gençlik hadi gelin."
Doğa ayaklandığında ben de kalktım. "hadi gel." Dedi o zarif gibi sesi.
O önden yürürken küçük bir çocuk gibi peşine takıldım.
Mutfağa girdiğimizde masa da çok da bir çeşit yoktu ama sofraydı. Aile sofrasıydı. Aile için yapılmış bir sofraydı. 3 tane tencere vardı masada. En ortada koca bir kasede ise salata. Çorba kokusu geliyordu lakin hangi çorba olduğunu bile çözemiyordum.
"otur hadi Bulut gel." Dedi Arda. Gösterdiği sandalye ye oturdum. Şuanda ciddi anlamda utanıyordum.
Beynimde sirenler çalıyordu. Geçmişin sirenleri. Beynim yine anılarla uyuşmaya başlamıştı. Annem ile abim geliyordu aklıma. Geçmişin hatıraları ve acı dolu anılar.
Nefesimin hızlandığını hissediyordum. Yeni bir kriz geliyordu.
Son yediğimiz aile yemeği geldi aklıma. Annem abim...
Bir sofrada oturuyoruz. Küçük ahşap bir masa... Abim 20 yaşındaydı o zaman ertesi gün benim doğum günümdü. Masada 1 tencere yemek var. Fakir bir aile değildik. Zengin de değildik. Annemin karnı burnunda neredeyse, Çınar 9 aylıktı annemin karnında.
Pirinç pilavı yapmıştı annem. Abimle karşılıklı oturmuştuk. Abimin saçları hafif dalgalı. Esmer teni ile uyumlu koyu kahve gözleri vardı.
Abim tedirgin görünüyordu. Bir şeyden endişe ediyor gibiydi.
Annemde sofraya oturdu ve önümüzdeki tabaklara yemek koymaya başladı.
Abimin bakışları yorgundu. Gözlerimi abimden ayırmıyordum. Ona baktığı fark ettiğinde bana baktı ve yorgun gözlerine rağmen gülümsedi.
Ardından kapının çaldığını duydum. Her zaman aynı olan kapı o gün bir farklı çalmıştı sanki.
Gerilimli ve yavaşça
Ding dong. Ding dong. Ding dong.
Hayallerden kendimi zorla ayılttım. Burada bir kriz geçiremezdim.
Sadece bu kadar anı bile nfesimin hızlanmasına ve oluk oluk terlememe neden olmuştu.
Tişörtün yakasını tutup yavaşça çekiştirdim. Boynumda sanki bir şelale varmış gibi sırılsıklam olmuştu.
Burnumdan aldığım hızlı nefesler yetmeyince ağzımı açtım. İlacımı kullanmam gerekliydi.
"Bulut, iyi misin?" diye sordu birisi kim olduğunu anlayamıyordum çünkü etraf deli gibi dönüyordu. Görüşüm bulanıklaşmıştı. Gözümü kapattım ve başka şeylere odaklanmaya çalıştım. Şuanda benim kafamı en iyi dağıtabilecek şey Doğa'ydı.
Doğa'yı düşünmeye başladım. Sonbaharda dökülen yaprakların ortaya çıkardığı boş ağaç dallarını andıran kestane rengi saçlarını, o dallardan dökülen yaprakların tonlamasından oluşan kehribar gözleri, yazın ağacına küpe olan kirazların rengindeki dudaklarını ve soludukça nefes alabildiğim o güzel yasemin kokusunu düşledim kafamda.
Sırtımda bir el hissettiğim anda gözlerimi açtım. Taze yaralardan birine dokunmuştu bu kişi. Acı ile yüzüm buruştu ama gizledim. Yüzüm duvar tarafına dönüktü.
Görüşüm netleşti. Dönme hissi yavaşladı ve yavaşça yok oldu. İnanılır gibi değildi. İlacın bile zar zor geçirdiği krizi kızın hayali durdurmuştu.
"Bulut?" dedi tekrardan birisi. O an fark ettim. Arda yanımdaydı. Doğa endişe ile bana bakıyordu.
"iyiyim, iyiyim ara sıra oluyor böyle..." diyebildim sadece. Ne diyecektim ki?
"neden böyle oluyor ki?" diye sordu Arda. Bir abi edası vardı şuanda. Bu içimi ısıtmıştı aslında. Gerçekten iyi olup olmadığımı merak ediyordu. O samimiyeti hissetmiştim.
"hastalıktan abi ya öyle çok önemli bir şey değil." Diyerek kestirmeye çalıştım ama yemedi.
"ne hastalığı söyle de bizde ona göre davranalım be olum." Dedi yine samimi bir abi edasıyla.
"Hiperthymesia" dedim bu kez.
"geçmiş olsun" dedi ve önüne döndü.
Ne hastalığı olduğunu sormayacak mıydı?
"biliyor muydunuz bu hastalığı?" diyerek şaşkınlığımı gizlemeden onlara gösterdim.
"evet... Bu binada en üst katta bir çift oturuyor tanıştın mı bilmiyorum ama onların bir oğlu var mert. Oda bu hastalığa sahip..."
Ne...
Çocuğun hayatının gerçekten de içine etmişler.
"üstün körü bir tanışmıştım." Dedim.
Birden kapının çaldığını duyuyduk. Doğa herkesten önce davranıp ayaklandı. Arda da tam ayaklanıyordu ki "Ben bakarım." Dedi o güzel, zarif ince ses. Tam yanımdan geçerken hala tam anlamı ile düzelmemiş olan nefeslerim burnuma gelen yasemin kokusu ile daha da rahatladı.
Kapı mutfağın hemen yanındaydı.
Kapıyı açtığında gördüğü görüntü ile şaşırmış olmalıydı çünkü sesi şaşkındı. "Suna abla? Bir sorun mu var?" diye sordu endişeli hali ile.
Arda hala yanımdaydı. Bakışlarını mutfak kapısına çevirmişti. Gözleri tekrar beni bulduğunda "iyisin dimi?" diye sordu tekrardan. Neden beni bu kadar merak ediyordu?
"iyiyim abi sıkıntı yok."
"aklına bir anı falan mı geldi? Hassasiyetin olan bir şey mi var? Söyle çekinme. Yayma dersen yaymam aramızda bir sır olarak kalır." Sesi gerçekten de güven veriyordu.
"çocukluğum biraz inişli çıkışlı o yüzden ara sıra geliyor böyle krizler." Daha fazla konuyu uzatmak istemiyordum.
"tamam. Bir şey olursa nerelerde olduğumu biliyorsun." Dedi ve yeniden tezgâha doğru ilerledi.
Suna ile Doğa'nın konuşması ilerliyordu.
"Doğa tatlım, Mert'i yine size bıraksak önemli bir ihbar geldi. Ne kadar sürecek bilmiyorum ikimizi birden çağırıyorlar..." dedi Suna.
"Tabi ki de hiç problem değil. Mert naber bu gece yine beraberiz ha?" dedi doğa ve güldü. Suna da ona hafifçe eşlik etti.
Kısa bir süre sonra kapı kapandı ve Doğa kucağın da Mert ile mutfağa girdi.
"bakınn kim geldiii!" dedi sevecen bir sesle.
Mert'i görünce gülümsemeden edemedim. Bugün ki karşılaşmamız biraz garip olmuştu.
Arda Mert'i görür görmez gülümseyerek Doğa'nın yanına ilerledi ve Mert'i kucakladı.
"adamım gelmiş benim ya naber? Bak Bulut abinde burada tanıştın mı bakim sen onunla?" dedi Arda.
Mert'in sorgulayan bakışları bendeydi.
"aa evet sabah tanışmıştık bu abiyle." Dedi tatlı tatlı. Bu çocukların hayatını karartmaya nasıl kıyıyorlardı ben hala anlamış değilim.
Gülümsemem büyüdü.
"yemek yedin mi bakayım sen?" diye sordu Arda.
Doğa eski yerine oturmuştu.
"yemedim." Dedi Mert tatlı tatlı.
Arda sandalyelerden bana yakın olanı çekip Mert'i oturttu.
Mert hala bana odaklıydı. Bende ona.
"Abi, bir şey sorabilir miyim?" dedi Mert bana doğru.
Bir an afalladım. Yüzümde alık bir ifade oluştuğuna emindim.
"t-tabi?" dedim şaşkınlığımı gizleyemeden. Hafiften de geriliyordum çünkü bugün ki görüşmemizden soru sorarsa Arda ile Doğa'ya açıklayamazdım.
"sen nasıl bu kadar kocamansın?"
Gerilimim rahatlamıştı. Ama bir yandan da gülmemek için kendimi çok kasmıştım. Beklemediğim bir soruydu.
Arda saniyeler içinde yüzünü tezgâha gömmüş gülme krizine girmişti.
Doğa ise... Efsane bir şekilde kıkırdıyordu. Zarif gamzeleri gözler önündeydi.
Ben ise dudaklarımı birbirine bastırıyor aynı zamanda da yanak içlerimi ısırıyordum.
Arda krizden çıkıp aramıza döndüğünde alaydan komple sıyrılmış bir şekilde "harbiden oğlum bu boy pos ne lan? Maşallah da boyun kaç senin?" diye sordu.
"şeyyy... ee... Boy ne abi?" derken buldum kendimi.
Boyum normal standartların üzerinde olduğu için söylemeye biraz utanıyordum.
Yine gülüştüler. Bu sefer gülüşmelere Mert'te dahil olunca dayanamayıp elimi gür saçlarında gezdirdim.
Mert orta boy gür kumral saçlara sahipti. Yaşına göre oldukça yakışıklıydı. Mavi bir gözlüğü vardı. Yanakları aşırı derecede tombuldu. Hatta öyle ki gözlerini bile birazcık kapatıyordu tombulluğu. Açık kahveydi gözleri. Çok tatlıydı. Aynı çınar gibi...
"neyse e hadi başlayın artık e Bulut sende uzatma ve kırma Mert'i söyle boyunu." Dedi Arda.
(Doğa'nın dilinden) Arda'nın sorduğu soru karşısında cevaplamak için utanıyor gibiydi.
Elini saçlarına attı ve karıştırdı. O an o kadar havalı göründü ki...
"iki..." dedi aniden.
"iki?" diye şaşkınlığını belirtti arda.
"iki." Diye onayladı Bulut.
Ben şaşkın şaşkın göz kırpıştırırken Mert "iki mi? İki kısa değil mi?" diye sordu. Yavrum anlamadı tabi. İkiyi normal iki sanıyordu. İki metre olduğunu ya da iki metre olduğunu anlasa da neren bilecekti onun büyüklüğünü...
"Mert' cim o iki öyle iki değil. İki metre yani çoook uzun demek." Diye bir açıklama yaptım ama sanki yapmasam daha iyiydi.
Çünkü anında bana dönen bir çift yeşil ile kahve karışımı göz hissettim. İmayla dönen bir çift kahveyle yeşil karışımı göz.
Utançla yüzüne baktığımda dudağının bir kenarının serserice kıvrıldığını gördüm.
Yüzümün kızardığını hissettim bir an için.
Arda'nın da bakışlar bendeydi. E küçücük çocuğa başka nasıl anlatmamı bekliyorlardı.
"her neyse ne yiyin artık şu yemekleri." Diye atarlandı Arda yine. Atarlandığında nasıl bir canavara dönüştüğünü bildiğimden yine susmayı seçtim.
Ruh hastası bir psikopatla aynı evde yaşamak böyle oluyordu.
(Bulut'un dilinden) herkes yemeğe başlamıştı. Her şey oldukça normaldi.
Yemek bittikten sonra Doğa, Mert ve ben salona geçtik.
Televizyonda klasik bir Türk dizisi başlamıştı. Saçmaydı. Baya saçma hemde.
Kulübede televizyon yoktu. Gerek de yoktu. Çünkü televizyonda artık öyle kayda değer bir bilgi vermiyorlar.
Belki haberler izlenebilir. Ama onlarında yüzde doksanı uydurma sallamaca haber. Kimsenin kimseye inancı yok artık.
Dizi ve filmlerinde eskisi gibi izlenecek bir yanı pek kalmamıştı. Aynı senaryolar farklı isimlerle dönüp duruyordu. Mesaj aynı cümlelerdeki kelimeler aynı fakat kelimeler yer değiştiriyor.
O ona âşık olur, ama o başkasına âşıktır. Onun âşık olduğu kişi başka birine âşıktır. Oda en baştakine âşık olur. Başkarakterler birbirine kavuşur aileler olaya el atar. Finalden önceki son 4 bölüm içerisinde başkarakterler ve onarın arkadaşları tek tek düğün yapar ve son.
Araya giren aldatmalar, eski sevgili entrikaları ise tuzu biberi olup sizlere 36 bölümlük dizi ortaya çıkarır.
Şuanda televizyonda olan dizi Doğa'nın da pek ilgisini çekmiyor gibiydi. Ya da Mert le ilgilenmek daha hoşuna gidiyordu bilmiyorum. Ama şuanda Mert ile baya mutlu takılıyorlardı.
Mert birden gözlerini tekrardan bana dikti. İlgi odağı yeniden ben olmuştum.
Kısa bir süre Doğa'nın yanından ayrılıp benim yanıma oturdu.
Sessizce ve ifadesiz kalmaya çalışarak onu izliyordum.
Çünkü aklıma Çınar geliyordu.
Saat 22.06ydı. ve Mert yorgun düşmüş olacak ki kafasını benim koluma yasladı.
Küçük kafası benim iri bedenimin yanında ufak bir kedi gibi duruyordu. Çok tatlıydı bu hali.
Onun bu küçük temasına karşı bocalamıştım. Ne yalan söyleyeyim kendimi bu pozisyonda hiç düşünmüyordum.
Azılı seri katil ve küçük masum bir çocuk
Doğa'da benim gibi onu izliyordu. Birden kehribarları yüzüme tırmandı.
Bocalamış ifademden olsa gerek gülüşü büyümüştü.
Sertçe yutkundum. Kalbim heyecandan hızlanmış gibiydi.
Demiştim. Küçük masum çocuklara zaafım var.
Elimi nazikçe Mert'in omuzundan geçirip onu iyice kendime çektim.
15 yaşındayken bunu Çınar'a da yapardım. Sonra o hiç beklemediği bir anda karnından gıdıklardım.
Aynısını Mert'e de yaptım. Saniyesinde büyük ve mutlu kahkahalar ile benim onunkilere kıyasla kocaman olan elimi kendinden uzaklaştırmaya çalışıyordu.
(Doğa'nın dilinden) onları bu karede görmek garip hissettirmişti. Neden bilmiyorum ama Bulut'a dair içimde garip şeyler oluşuyordu sanki.
Yoksa onu her gördüğümde heyecanlanmamın ve dilimin tutulup nefesimin kesilmesinin başka bir izahı olamazdı değil mi?
Adamı daha bu gün tanıdın Doğa. Ne hissediyor olabilirsin ki? Diyen iç sesime hak vermiyor da değildim ama.
Bulut Mert'i gıdıklıyordu. Mert ise kahkahalarla boğuşuyordu. Bulut'un ifadesiz suratında o an derin, samimi bir gülüş belirdi.
İçtendi bu gülüşü. Gözler kalbin aynası gibiydi. Hissettiğimiz gerçek duygular en net orada belirginleşir.
Bulut'un samimi gülüşü kısa bir anlığına kahkahaya dönüştü. Ve o an bende bir şeyler koptuğunu hissettim.
Erimiştim sanki. Ya da kalbimdi eriyen. Bilemiyordum ayırt edemiyordum. Tek bildiğim bu kahkaha çok farklıydı.
Ben bunları düşünürken Arda odaya girdi.
Arda'nın gözlerinin hedefi direk olarak Bulut ve onun dibinde duran Mert olmuştu. Arda'nın yüzünde de derin bir tebessüm oluşmuştu.
Arda da salonda ikimizi de görebileceği bir yere oturduktan sonra Bulut ile Mert'i izlemeye başladı.
Bulut, Mert'i gıdıklamayı bırakınca mert bu sefer onun yanından kalkıp Arda'nın yanına gitmişti.
Arda yanına gelen küçük çocuğu tek hamlede kucaklayıp kucağına oturtmuştu.
Televizyonda haberler bitmişti.
Bulut yine saçlarını önüne almış, yüzünü gizlemişti. Böylede bir çekiciydi sanki.
Şu kasabada tam 19 yılımı geçirdim. 8 yaşım kadar her şey güzeldi. Ama 9. Yaşıma bastığım gün hayatım aniden değişmişti. Ailem ölmüştü. Koskoca kasabada sadece 10 kişi kalmıştık. Geri kalan tüm yaşamım bu on kişi arasında bir top gibi yuvarlanmıştı.
Bir defa âşık olmuştum. Sadece bir kez... Ondada hayatımda olan ve olabilecek tek arkadaşımı kaybetmiştim. İhanet ile sonuçlanmıştı. Ağır bir ihanetle...
Doğuhan 'la çıkıyorduk.
Dora en yakın arkadaşımdı.
Doğuhan ile Dora bana ihanet edip birliktelik yaşadı.
Arda ile aramızdaki sevgi sahte. Yani onun ki sahte.
Zamanında Ayçin birini arda ile aldatmış ve buradaki kimse bilmiyor ama Ayçin şuanda hamile. Ve bunu sadece arda ile kendisinin bildiğini sanıyor. Konuşurlarken duymuştum...
Eren buradaki herkesten bir şeyler gizliyor ama ne olduğunu bir türlü öğrenemiyorum.
Kaan kaçak yollardan mal kaçırıyor. Ayça'da ona yardım ediyor.
Mete ise belki de en masum ve en saf olanımız.
Ama tabikide kimse benim bunları bildiğimi bilmiyor.
Kasaba; kasaba değil, cadı kazanı...
Bulut meraklı gözlerle Arda'ya bakıyordu. Bir şey bekliyordu sanki...
(Bulut'un dilinden) buraya geleli ne kadar oluyor bilemiyorum ancak artık dayanacak sabrım kalmamıştı.
Bu kasabanın lanetini öğrenmek istiyordum.
Arda Doğa'ya döndü.
"Doğa Mert'i yatır artık. Bizde Bulut ile konuşalım azcık." Bunları dedikten sonra bana dönüp bir gözünü kırpmıştı.
Doğa hiçbir şey demeden kalktı ve Mert ile odadan çıktı.
Arda derin bir nefes aldı ve bana döndü.
"merak ediyorsun değil mi?"
"neyi?" salağa yatıyordum.
"kasabanın geçmişini."
"yani. Pek normal ve iç açıcı durmuyor."
"anlatmamı ister misin?"
Cevap olarak kafamı kaldırıp emin gözlerle ona baktım
Yanıtımı anlamış olacak ki anlatmaya başladı;
"yıllar önce yaklaşık 10 sene önce falan. Duydun mu bilmiyorum ama Kasırga ile Korsan' ı bilirsin."
"bilirim," çok iyi bilirim hem de.
"heh onlar bu kasabaya gelmişti. Tayfun ve Korhan olarak,"
Korhan... Korsan'nın gerçek adını yeni öğreniyordum...
Arda devam etti, "Kaya ile Korsan, senin oturduğun dairede oturuyorlardı."
Kaya?
"Tayfun ise Kaan'ın oturduğu binadaydı. En başta kimse bir şeyden şüphelenmemişti. Normal bir aile gibilerdi bakıldığında. Baba, oğlu ve babanın arkadaşı... Ancak o gün hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Tayfun gölge gibi olan bir seri katildi. Var ama yoktu. Bu kasabanın içine yerleştirdiği bir takım ajanları vardı. Tabi bundan herkes habersiz." Anlattıklarını bir korku filmi misali dinliyordum.
Arda devam etti, "Ayçin o zamanlar beni abisi yerine koyuyordu. Ama ben ona yine âşıktım. O ise Kaya denen ite." O Kaya benim abim çıkarsa o iti ben sana yediririm süzme peynir. Devam etti, "sevgili oldular. Şaka gibi ama Ayçin hamile kalmıştı." Gözlerim fal taşı misali açılmıştı. Duyduklarımı sindirmem zaman alacaktı.
"hamile mi?"
"evet... Düşünsene aşık olduğun kadın bambaşka biri ile gizli ilişki yaşayıp hamile kalıyor."
Sessiz kaldım. O da bu acısıyla yeniden yüzleşmiş olmalı ki birkaç dakika sustu.
"ama kazanan ben olmuştum. Çünkü Ayçin'i kendime aşık edebilmiştim. O bana aşık olduktan sonra işler kolaylaştı. Gizlice çıkmaya başladık önce. Sonra Kaya'ya açık açık söyledik aramızdaki ilişkiyi. Ve bizim bunu açıkladığımız günün gecesi pek iyi şeyler olmadı. Sana Tayfun yani Kasırga'nın ajanları, adamlarından, bahsetmiştim ya heh, onlar harekete geçti ve o gece tüm evlerin kapılarını içeriden hiçbir şekilde açılamayacak ve evden kaçılmayacak bir hale getirdi. Ardından gece yarısı 3 katil, Kasırga, Korsan ve Kaya tek tek dairelere girip en cani şekilde içerideki aileyi öldürüyordu. Ve sonra bizim daireye geldiler. Uyanıktım o gün. Uyuyamamıştım. Birden kapının önünde bir hareketlilik olduğunu duyunca o tarafa doğru gittim. Kapı deliğinden apartmana bakınca o adamı gördüm. Yüzünün neredeyse her tarafı, göz kapağına kadar kan içindeydi. Beyaz bir gömlek giyiyordu ve bu gömlek de kan içindeydi. Yeşil gözlüydü. Ama normal bir yeşil değil. Gözleri çok parlak ve net bir yeşildi."
Bahsettiği kişi korsan olabilir miydi?
Devam etti, "Kapıyı dışarıdan anlayamadığım bir şekilde açtı ve içeriye girdi. Hızla mutfağa girip bulduğum ilk bıçağı almıştım. Adam içeri girdiği anda elimde meyve bıçağı ile beni gördü. Doğa daha 8 yaşındaydı ve çok korkaktı. Birden arka odalardan babam geldi." Durdu ve yutkundu. Gerisini anlatmak onun için zor gibiydi.
"sonra?" diye sordum sabırsızca.
"sonra, beni elimde meyve bıçağı ile görünce önce bir afalladı. Sessizce 'Doğa uyanmamalı' diye fısıldadı. Ardından 'Korhan? Gerçekten mi?" deyişi hala kulağımda... babam ilk kez o gün o kadar çaresizdi."
"o içeri giren adam, Korhan yani Korsan mıydı?"
"evet... babamın eski can dostu,"
"eskiden de mi tanışıyorlardı?"
"ben bile doğmamışım onlar arkadaş olduğunda."
"anladım..."
"neyse işte sonra, dışarıdan tam 3 el silah sesi geldi. Doğa'nın çığlığını duydum. Adam bıçak çıkardı. Daha ben ve babam ne olduğunu anlayamadan Korhan bıçağını babama sapladı. Babam bağırmaya başladığında. İçeriden annem ile Doğa çıktı. Doğa'nın gözleri dolu doluydu. Annem önce bana ve elimdeki bıçağa ardından yerde karnından kanlar akarak yatan babama baktı. Doğa'yı kendine doğru çekti ve Doğa'nın gözlerini kapatacak şekilde sıkıca sarıldı. İtiraf ediyorum o an Doğa'yı hiç olmadığı kadar kıskanmıştım. Kendimi yok gibi hissetmiştim. Doğa küçüktü evet ama annem bana bile bakmamıştı. Sadece elimdeki bıçağa bakmış hemen Doğa'ya sarılmıştı." Adama bak 16 yaşında ama 8 yaşında kendi öz kardeşini kıskanıyor.
Devam etti, "Doğa ağlamaya başlayınca daha da sinir oluyordum. Ama sonra bir şey daha oldu. Korhan babama sapladığı bıçağı babamın karnından çıkarttı ve anneme sapladı. Annem den acı dolu bir feryat yükselirken her şeye rağmen Doğa'yı tutup kendime doğru çekmiştim. Korumuştum onu. Her şeye rağmen..." yeniden durdu ve yutkundu. Bir elini kaldırıp burnun ucunu kaşıdı.
Yalan mı söylüyordu?
"Ee?" dedim yine sabırsızca. Bir şeyleri ya kafadan atıyordu yada eksik anlatıyordu.
"sonra... Annem ve babam orada son nefeslerini verdi. Kucağımda Doğa'ya..." yeniden durdu ve yutkundu. Dudağını emdi. Evet. Gerçekten de bir noktada yalan söylüyordu. Devam etti. "kucağımda Doğa ile öylece bakabildim sadece. Babam ölmeden önce bana son bir şey söylemişti. 'Doğa'ya iyi bak. Koru onu onun sana ihtiyacı var. Bu itler peşinizi bırakmayacaktır. Dikkat edi...' son harfini bile söyleyemeden oracıkta vefat etti. Bir cenazesi, mezarı bile olamadı. Çünkü o korsan mıdır Korhan mıdır nedir. O gün öldürdükleri herkesin cesedini yerin altındaki bir düzenekle yakmışlar. Olay hızla yayılmış. 2-3 ay boyunca tüm haber kanallarında aynı manşet vardı. 'bir dönemin en işlek caddesinde yer alan inci kasabasında akıl almaz olay! 58 kişinin yaşadığı kasabada 49 ölü 9 kayıp!' oradaki o 9 kayıp şuanda burada gördüklerin. Böyle işte zamanla unutuldu. Ya da unutturuldu. Bilmiyorum." Dediğinde aklımdaki soru işaretlerinin bir çoğu gitmişti.
Örneğin Korsan'ın imzasının yanındaki o ~KY~ imzasının kime ait olduğu. Kaya adındaki birinindi.
"abi, eğer çok özele kaçmazsa bebeğe ne oldu? Hani dedin ya Ayçin hamileydi diye."
Güldü önce. Hem de çok arsız bir ifade ile. Ardından söyledikleri ile kulaklarımı kapatmak istedim.
"çocuk benden değildi. Düşmanımındı. Bende Ayçin'in henüz çıkmamış karnına defalarca kez yumruk attım. En sonunda Ayçin'in bacak arasından yere doğru akan kanları görünce durdum. Bebek düşük yapıştı."
Bunu gerçekten kendisi ile gurur duyarak anlatmıştı.
Anlamazca ona bakıyordum. Aklımdan geçenleri az çok anlamış olmalı ki şöyle dedi.
"sen söyle Bulut, düşmanının hoşlandığın kişiden bebeği olacak. O bebeğin doğmasına izin verir miydin?"
Verirdim... çocuktu sonuçta. Masumdu. Küçüktü. Doğmamıştı...
Kıyabilmiş miydi gerçekten? Hayır, birde Ayçin'e işkence ederek öldürmüştü. Anne olacaktı Ayçin onun çocuğuydu hiç mi üzülmemişti? Bu kadar mı duygudan yoksunlardı? İçleri hiç mi acımamıştı? Bu muydu yani? Dövdüm, bebeği öldürdüm. Çok iyi bir şey yaptım.
Ben bir katildim. Duygularım yoktu. Kaç kişi öldürmüştüm. Kaç çocuğu yetim bırakmıştım. Kaç kadının çocuğu ile ölmüştü. Kaç kişinin ertesi gün için kurduğu hayalleri suya düşürmüştüm. Kaç çocuğun hayalleri ile oynamıştım... Kaç? Kaç tane? Var mı net bir sayı? Var mı hiç duygu?..
Düşüncelerden zorda olsun sıyrılabilmiştim.
"anladım... Peki Kasırga? Ona ne oldu nasıl yakalandı?" dedim.
"Kasırga... Korsan bizim evden çıkıp başka dairelere geçerken polislere haber vermiştim. Karakol oldukça yakın zaten. Polisler gelmişti ancak Korsan'ı ve Kaya'yı yakalayamadılar onlar kaçmıştı. Sadece Kasırga yakalanmıştı."
"vay be..." diye mırıldandım belli belirsiz.
"sana çok şaşıracağın bir şey daha söyleyeyim mi?" dedi. Merakla ona döndüm. "dinliyorum?"
"Kaya, aslında Korsan'ın oğluymuş..."
🗡🫀⚡️🩸
(10 yıl önce Bulut, annesi ve abisinin yaşadığı evde.)
Ev her zaman ki sessizliğinden daha garipti. Bulut 10 yaşındaydı daha. Bazı şeyleri idrak edememişti. Örneğin, abisinin bir katil olduğu gerçeği gibi...
Bulut'un abisi Kaya, yine uzun bir görevden gelmişti. Bu son göreviydi hatta bu ailesini son görüşü bile olabilirdi. Son görev ona hiç iyi gelmemişti. En işlek caddenin üzerinde yer alan bir kasabayı sömürmek kolay değildi. Yanında iki patronu vardı oysa. Yâda patronu ve babası... Yemek yiyeceklerdi. Annesi ve kardeşleri... Bir kardeşi karşısında endişeli gözlerle abisine bakıyordu birisi ise dış dünyadan ve ailesinden habersizce annesinin karnında doğmaya hazırlanıyordu. Annesi tabağına yemekten doldurdu ve Kaya'nın önüne bıraktı. Kimse konuşmuyordu. Kaya biliyordu. Bu sondu. Her şeyin sonu...
Üzerinde hala endişeli bir çift göz hissediyordu Kaya. Dayanamayıp yavaşça bakışlarını tam karşısında oturan ve çimen yeşili gözleri ile kendisini izleyen minik Bulut' a çevirdi bakışlarını. Zordu lakin gülümsedi. Kendisi için kaçınılmaz olan şey onun içinde gelecekti biliyordu. Önündeki yemeğe baktı Kaya. Annesi pirinç pilavı yapmıştı. Güzel yapardı. Kaşığı aldı eline lakin yiyemedi. Kafasını gömdükçe gömdü masaya. Onun suçuydu. Âşık olmuştu yetmemiş, öldürmesi gerekeni hamile bırakmıştı. Sonra o kadın karnındaki bebekle Kaya'yı aldatmıştı... Aldatmak yerine gelip deseydi Kaya'ya ben artık seni sevmiyorum diye ayrılılardı. Kaya da üzülmezdi bu kadar. Sadece o muydu Kaya'yı üzen hayır. Bu gün sondu. Bu gün son Kaya. Her şeyin sonu... Her şeyin...
Minik Bulut hala abisini süzüyordu. Annesinin önüne koyduğu yemekten o da bir kaşık dâhil alamamıştı. Neden kimse konuşmuyordu? Kötü şeyler oluyordu biliyordu Bulut. Ama dile getiremedi. Kötü şeyler dile getirince gerçek olurmuş, öyle derdi teyzesi.
Çalan kapı ile herkes düşüncelerinden sıyrılmıştı. Kapı bir farklı çalmıştı o gün. Daha yavaş, daha gerilimli, daha ürkütücü...
İçi titredi Yaz'ın. Yaz, Bulut'un, doğmamış Çınar'ın ve Kaya'nın annesiydi. Korkuyordu oğulları için. Kaç kez demişti oysa Kaya'ya. Bırak bu işi diye. Yapamamıştı Kaya vazgeçememişti. Bulut için sabretmişti. Şimdi ise sondu bu. O da biliyordu...
DİNG DONG... DİNG DONG... DİNG... DONG...
Zil çalmaya devam etti. Her bir zil çalış sesi Kaya için daha gerici daha yavaş oluyordu.
DİNG... DONG... Dİ... NG... DO... NG...
Yaz ürkek adımlarla gitti ve baktı kapı deliğinden. Açık kahve gözleri titredi. O gelmişti.
Korsan... siyah beyaz çizgili malum maskeden tanıyabiliyordu onu. Korkmuştu yalan değil. Hızla çocuklarını yanına koştu. Tek cümle, tek bir isim döküldü dudaklarından.
"o... o gelmiş..." sesi de aynı elleri ve gözleri gibi titremişti. Kaya hızla ayaklandı ve hala ne olduğunu anlamayan Bulut'u kucaklayıp en arka odalara götürdü. Annesini de peşinden sürüklemiş. Bulut ile ikisini o odada bırakmıştı. Kaya elinde bir anahtar tutuyordu. Anahtarı Bulut'a uzatıp, "Bunu al ve sakın ama sakın kapıyı açma. Ben çıkınca güzelce kilitle." Aynı anda evin dışından bir ses duyuldu.
"KAYA! AÇ KAPIYI!"
"Abi..." dedi minik Bulut'un titrek sesi.
Kaya bir şey demedi. Diyemedi. Sadece cebinden bir kağıt çıkartıp Bulut'un eline sıkıştırdı. "bu kağıdı 2 gün sonra aç tamam mı?" dedi ve cevap beklemden odadan çıktı. Minik Bulut elindeki kağıt ile öylece kaldı dönüp annesine baktı. İnceden inceden sessizce bir köşede ağlıyordu.
Kaya kapıya koşup hızla açtı. "Sakin ol son sadece senin için geldi sakin ol Bulut iyi..." diye mırıldandı kendine. Kapıyı açtı ve ilk karşılaştığı şey kardeşininkine çok benzeyen ancak tek farkı suçluca bakan bir çift yeşil göz olmuştu. Ardından da yeşil gözlerin bulunduğu yüzü gizleyen siyah beyaz maske...
Korhan yoktu karşısında. Babası değildi karşısındaki. Korsan'dı olan ama görünmeyen seri katil Korsan. "kaya" dedi Korsan harfleri uzatarak. Ardından içeri doğru yavaş gerici bir adım attı. Her şey şimdi başlıyordu. "iyice saklandın mı anneni kardeşini?"
"yapma..."
"mecburiyet Kaya anlarsın ya..."
Mecburiyet. Neye mecburlardı? Katil olmaya mı? Sadece suçlular öldürülecek diye kandırılıp zamanla kendi kalplerini suçlu yapmaya mı? Neye mecburlardı?
Korsan arkasında duran esmer ve kopkoyu kahve gözlere sahip bir adama dönüp, "evi tara bul annenin karnındakini ve küçük Bulutçuğu istiyorum."
"yapma..." diye tekrarladı Kaya kendini. Sesi çok kısık çıkıyordu. "bulut hasta unutamaz bunları. Yıllarca haftalarca unutamaz. Hasta birisi ne işine yarar ki?"
"unutamıyor işte ne güzel. Tüm bilgiler PAT! Beyninde." Bu noktada oldukça şen bir kahkaha savurdu Korsan.
Kasırga yakalanmıştı. Dışarıdaki patron Korsan'dı. Bir noktada herkes haklıydı Korsan gerçekten de duygudan yoksundu. Suçluydu. Hissizdi.
Kayaların yaşadığı evde kapısı kilitli bir oda vardı. Korsan ayarlamıştı orayı. Kaya'yı zorla sürükleyerek o odaya soktular ve duvara önceden monta edilmiş demir kelepçelerle duvara sabitlediler. Ardından odaya Bulut ile Yaz'ı getirdiler. Bulut'u bir sandalyeye tam abisinin karşısında olacak şekilde bağladılar. Yaz'ın ise çok alakasız bir şekilde doğumu başlamıştı. Korsan yanında getirdiği iki kadına emir verdi ve Yaz'ı alıp başka bir odada doğumun gerçekleşmesini söyledi. Kadınlardan biri kadın doğum uzmanıydı. Kaya ile Bulut'a gelecek olunursa; korsan Bulut'un önüne geçmiş, Kaya'nın tam karşısında duruyordu. Korsan ile gelen adamlardan biri odanın içinde bulunan bir sepeti Korsan'ın yanına bıraktı.
Bulut olacakları anlamıştı. Abisi içn son kendisi içinse başlangıçtı bu. Abisine hep bu odada ne olduğunu sorardı. Merak ederdi bu odada neler olduğunu. Abisi ise hep "o odanın kilidinin açıldığı gün benim sonum senin ise başlangıcın olacak Bulut." Derdi. Anlamazdı o zamanlar ama şimdi en net şekilde anlıyordu. Keşke hiç merak etmeseymiş... Kötüyü söylemiş, kötü olmuştu. Teyzesi haklıydı.
Korsan eline ufak bir taş aldı ve Kaya'ya doğru savurdu. Taş duvarda kolları iki yanına açılmış, duvara yaslı duran Kaya'nın tam sağ kolunun altına denk düşmüştü. 2 santim yukarısı Kaya'nın dirseğiydi. Taşın çarptığı duvarda taşın büyüklüğünde bir göçük oluşmuştu. Böyle devam etti Korsan. Bulut'un gözünün önünde uzaylı taşlayan köylü misali Kaya'yı taşlamıştı. Taşlar büyüklü küçüklüydü. Kimi taş Kaya'ya isabet etmişti. Taşın isabet ettiği her noktada ağır yaralar oluşmuştu. Hem Kaya'nın vücudunda hem Bulut'un zihninde... bir süre sonra acılara dayanamayan Kaya'nın başı yavaşça yere doğru eğilmişti. Bulut dolu gözlerle bakıyordu abisine. Silmek istedi o görüntüyü ama silemedi. Yırtmak istedi zihnini ama yırtamadı kaldı öylece. Aynı tüm hayatı boyunca unutamayacağı gibi...
Kaya'yı kelepçeledikleri duvardan indirdiler. Yere yatırdılar. Korsan eline büyükçe bir kaldırım taşı almıştı. Oysa kaldırım taşı olmamalıydı. Bulut'un her dışarı çıktığında gördüğü bir şey olmamalıydı bu nesne. Korsan ise acımadı taşı Kaya'nın kafasına bıraktı. Etrafa saçılan kanları izledi Bulut sadece. Bağıramadı, ağlayamadı. Ama onun yerine yeni doğan Çınar var gücüyle ağladı...
(Kaya'nın Bulut'a verdiği not)
Korkma sakın korkma Bulut. Sen benim kardeşimsin ve bunun hakkını vereceksin. Sömürecekler senide. Aynı bana yapılan gibi. Ama sen güçlü duracaksın. Doğar mı bilmiyorum ama eğer ki doğarsa minik kardeşimize de iyi bak olur mu? Yanında olamayacağım artık. Sana unutamayacağın tramvatik bir olay yaşatacklar bunada eminim. Ama sen yinede güçlü duracaksın çünkü sen benim kardeşimsin. Sen göklerin kahramanısın Bulut. Aynı adın gibi...
Güçlü dur abiciğim. yıkılma. Her ne olursa olsun...
Yeni doğan kardeşimizin bir adı çınar olsun onun dışında sende ne istersen onu koy ve kendi istediğinle hitap et. onu koru ama canın pahasına değil. Kendi canını sadece onun için değil kimseyi korumk için tehlikeye atma.
Sen Bulut Karataş'sın yeri gelir soy adın gibi sert yıkılmaz olursun yeri gelir adın gibi yumuşacık olursun. şimdi sana güveniyorum benden bu kadar minik fırtına...
🍂🍂🍂

EVETTTTT BİR BÖLÜMÜNDAHA SONUNA GELDİK.
İtiraf ediyorum bu bölümü yazmak beni baya bir uğraştırdı. Uzun bir bölüm oldu ve bir çok şey öğrenmiş olduk. Bulut'un travmaları gibi ve Arda'nın sürekli arkasından atıp tuttuğu Kaya'nın kim olduğu gibi.
Evet her bölümde yapmaya çalıştığım gibi bunda da sorular soracağım bu soruların cevabı hikayenin ilerisi için önemli.
1-Sence ileriki bölümlerde neler olacak?
2-Favorilerine daha önceden eklemiş olduğun ancak artık nefret ettiğin bir karakter var mı yada tam tersi önceden nefret ettiğin ama artık sevdiğin bir karakter?
3-Yazım dili hoşuna gidiyor mu?
4-Karakterler hakkında ne düşünüyorsun?
5-Beni instagramdan takip ettin mi?
Bölümü oylamayı unutmayın 🫀🫀