Bölüm 4

Bana gelen mesajla ekrana baka kalmıştım. Klişe bir okul macerasına başlamak istemiyordum. Peşime belalı birini takıp kafamı yormak da istemiyordum ama sanırım artık çok geçti.

Saatin çok geç olduğunu farkedince telefonu kapatıp başımı yastığa koydum uyumazsam sabah kalkabileceğimi pek sanmıyordum.

Sabahın beşinde kurduğum alarmın başımı şişirmesiyle uyandım. Gözlerimi zorla açıp etrafıma baktım abim yatağın yanında değildi sanırım gece kabus görmediğim için gelmemişti.

Hazırlanmam uzun sürdüğü için beşte kurmuştum alarmı. Sonunda kalkmam gerektiğini fark edince okula gitmeye koyulacaktım ki astım ilacımı çantama koymayı unuttuğumu fark ettim. Astım ilacımı çantama atıp dışarıya apar topar çıkarak beni bekleyen Yarenin yanına geldiğimde nefes nefese kalmıştım. " Kızım kaç defa diyeceğim acele etme diye" diyerek her zamanki gibi kızdı. Her seferinde acele ettiğim için Yarenin bu laflarına maruz kalıyordum.

Yolda derslerden bahsederek sonunda okulun kapısına varmıştık. Okul binasına doğru giderken gözüm bir anda bizim sınıf olduğunu düşündüğüm kattaki cama takıldı. Siyah kapüşonlu biri Yarenle benim olduğum yere bakıyordu. Başka birilerine bakıyor da olabilirdi. Onu aldırmayıp yoluma dönmeye karar verdim Yarenle okul binasına girmiştik.

Sonunda sınıfın olduğu kata gelmiştik. Etrafıma sakince bakarak tam bir adım daha atacakken arkamdan birinin hızla omzuma çarpmasıyla sendeleyerek öne doğru savruldum. Yüzüme gelen kızıl saçlarımı sinirle yüzümden çekerken gözlerim bana çarpan hödüğü arıyordu. Kafamı tam kaldırıp bi bana şaşkınlıkla bakan Yarene bi de o çocuğa baktım. Bu bizi izlediğini düşündüğüm çocuktu emindim. Sırtı yine dönük olduğu için yüzünü göremiyordum. Sanki görecekmiş gibi gözlerimi devirerek "insan bi pardon der" dedim. Yarene dönerek gözlerimle çocuğu işaret ettim. Beni anlayınca yüz ifadesi komik olduğu için kendimi tutamayıp gülmeye başladım. Yine herkesin dikkatini üzerime çekmeyi başarmıştım. Yaren de benimle beraber gülerken aklıma çocuk geldi kafamı oraya çevirdiğimde ise çocuk çoktan toz olmuştu.

Aklıma binbir düşünce gelmişken sırık gibi dikildiğim yerden Yaren koluma girerek beni çekiştirmişti ve sonunda sınıfa girmiştik. Sınıfa geldiğimizde sırama doğru baktım ve Yağız orada değildi. Orada oturan kişi kapüşonlu bana çarpan çocuktu. Yaren'e doğru yaklaşarak bir umut beni yanına alır diye "o çocuk bana uğursuzluk getiriyor" diyerek gözlerine baktım fakat o yine beni şaşırtmayıp kollarımdan tutarak beni sırama oturttu ve kulağıma eğilip, "sana attığım mesaja bak" dedi. Yanımda ki gizemli çocuğu görmezden gelerek çantama uzanıp telefonumu çıkardım.

Yarenim
Sanırım ilerde acayip şeyler olacak kızılım =)

Bu mesajı ile tam yanına gidip saçını çekmeye hazırlanıyordum ki hoca gelmişti. Kurtuldun der gibi bakarak kalktığım gibi tekrar oturmuştum sıraya.

Son derse bir ders kalmıştı ve benim gözlerim kapanmakta çok ısrarcıydı ben de başımı kolumun üstüne koyup sıramda biraz dinlenmeye karar vermiştim.

Gözlerimi açtığımda sıranın üstünde kağıtlar ve testler vardı. Kafamı sıradan kaldırıp uyuşuk kolumu hiçe sayarak saçlarımı düzelttim ve etrafıma bakındım yanındaki çocuğun kendisi de çantası da yoktu. Ilk geldiğimde yanına zorla oturtulduğum başkanımız Yağız bana doğru geliyordu. Hangi ara o gizemli çocukla yer değiştirmişlerdi onu da anlamamıştım.

Henüz uykumu alamadığım için uykulu gözlerle ona baktım "Burada oturan çocuk nereye gitti?" dedim. Anlamadığım şekilde sırıtarak, "O bu sınıftan değil ama nedense sen geldiğinden beri buralarda." diyerek eski yerine yerleşmeye koyuldu. Şaşkınlıkla kafamda senaryolar kurmamaya çalışarak, "Bizim sınıftan değilse nasıl geldi ve kaçıncı sınıf? " diye sordum. Sıkılmış gibi nefesini vererek, "12'lerden. Hocaya ders tekrarı için gelmek istediğini söylemiş. " dedi ve sanki sorularımın bitmeyeceğini anlamış gibi hızla sınıftan çıktı.

Artık son derse girdiğimizde Gözlerim uyumak için neredeyse yalvarıyordu. Hoca ders anlatıyordu ama uykum onu anlamama engel oluyordu. Yaren telefonla konuşmak için çıkmıştı sonunda geldiğinde telefonumu işaret ederek bakmamı söyledi. Telefonumu açarak yazdığı mesajı okuduğum da bayılmak üzereydim.

Yarenim
Kızılım annem beni acil çağırıyor ben erkenden çıkacağım. Kerem abide mesaiye kalacakmış. Eve çok dikkatli bi şekilde git. Dip not: Abin sana telefonun kapalı olduğu için çok kızacak.

Gözlerimi devirerek uyurken telefonu kapattığımı hatırladım ve kendime kızdım. Aslında dalgın olmak benim suçum değildi değil mi?

Kesinlikle dalgın olmak

Dersler sonunda bitmişti (bende öyle). Hızla çantamı toplayarak kendimi dışarı attım yürüyerek gideceğim için acele etmem gerekiyordu.

Yarı uykulu bir şekilde yürürken arkamdan çok yavaş ilerleyen ama motor olduğuna emin olduğum bir ses geliyordu. Adımlarımı hızlandırarak kestirme diye düşündüğüm bir sokağa girdim. Motor sesi kesilmişti. Artık rahatlamam gerektiğini düşünerek derin bir nefes verdim. Verdiğim nefesi ağzıma geri tıkmak ister gibi güçlü bir kolun beni duvara yapıştırması ile çığlık attım.