Bölüm 2

"Buraya oturmana kim izin verdi küçük?" dedi. Bu da ne demek sıraya oturmak için kendisinden mi izin alacaktım?

Bende bakışlarımı ona çevirerek baktım bana odaklanmış sadece bakıyordu hocanın bize seslenmesini umursamıyordu bile. "Pardon sana mı soracaktım?" dedim yine ağzımı tutamayarak. Her seferinde içimden söylediklerimi dışarıya söylemekte üstüme yoktu hemde en olmadık anlarda. Sıraya oturmadan öylece dikildi ve benim ayağa kalkmamı işaret etti. Sorar bakışlarla ona baktım ne yani şimdi de kalkmamı mı bekliyordu?

"Kalkıyorsun ve şuraya gidiyorsun küçük kız" diyerek tamamıyla dışardan bakınca ben belayım diyen kişinin yanını gösterdi. Gözlerimi o tarafa doğru çevirip ona baktım o ise çoktan bana bakıyordu. Anlamaz bakışlarla ne demek istediğini anlamaya çalıştım ne yapmaya çalışıyordu bu?

Kendime sorduğum sorular ve hocanın bize seslenişleri bitmeyecekti o yüzden mecbur kalıp kalktım ve işaret ettiği kişinin yanına gittim. Yanına oturunca hocaya doğru döndü ve beni görmezden geldi. Onu umursamayıp bu dersin iyi geçmesini diledim.

Ders zili çalar çalmaz Yareni kolundan çekiştirerek bahçeye çıkardım yoksa çıkacağı yoktu. Bana dönüp "Bu sınıfta olanlarda neydi öyle?" diye sordu. Sanki ben biliyordum ne olduğunu "Bende bilmiyorum biranda geldi beni kaldırdı ve o korkunç çocuğun yanına gönderdi" dedim.
Boş bir yer bularak oturduk bahçedeki bankların hepsine oturmuşlardı. Yarene baktım biyere dikkatle bakıyordu merak ederek bakışlarını takip ettim sırtımın dönük olduğu tarafa bakıyordu. Kafamı çevirerek arkama baktım ve arkamda ki bankta dersteyken beni sırasından kovan çocuk, yanına oturduğum ne olduğu belirsiz çocuk ve iki kişi daha vardı. Onları umursamayıp Yarene tekrar döndüm. "Onlara bakmayı bırak yanlış anlayacaklar." dedim.

Bana dönerek "Başka biyere geçiyorlardı bizi gördükten sonra bu tarafa geldiler" dedi. "Bence fazla düşünme orası boş olduğu için gelmişlerdir" dedim yine iç sesim;

Sen öyle san :)

Umursamıyorum onları diyerek iç sesimi duymazdan geldim.

"Mihri bak sana şimdiden söylüyorum bunlar bişeyler karıştırıyor."

"Ne karıştırıyorlar?" dedim.

"Yakında anlarız" dedi.

"Anlamasak da olur" diyerek gözlerimi devirdim. Bana yorgun gözlerle bakarak o da aynı şekilde gözlerini devirdi. Anlaşma şeklimiz buydu sanırım.

Tüm dersler bitmişti sonunda eve gidiyorduk okulun ilk gününden sıkılmıştım bile. Eşyalarımı toplayarak Yarene yetişmeye çalıştım yine beni beklemeden fırlamıştı sınıftan. "Yaren bi dur ya beni beklee" diye seslendim arkasından arkasına dönüp bana baktı nefes nefese kalmıştım. "Her zaman bu kadar yavaş olursan böyle olur" diyerek yanıma geldi ve koluma girdi nefessizlikten gidecektim en sonunda.
Bahçeden çıkarak okulun kapısının önüne geldik bugün Abim alacaktı bizi. Etrafıma bakarak onu aradım ilerde beklediğini görünce Yarenle o tarafa doğru yürümeye başladık.

"Nerde kaldınız okuldan çıkmak için herkesin gitmesini mi beklediniz? " diye sordu. Fakat ben onun yüzündeki morluğa bakıyordum. "Kimden yumruk yedin abi?" diye sorarak sırıttım. "Hiç komik değil Mihri" diyerek alınmış suratla bana baktı. Gerçekten dayak yemişti sanırım. Yaren koluma vurarak "Kerem abi sabah biriyle kavga ediyordu" diyerek kulağıma fısıldadı. Gözlerimi açarak ona baktım her seferin de boksör olduğunu heryerde belli etmek zorunda mıydı? "Abi bu sefer ne için kavga ettiğini sormayacağım" dedim. "Ne çok konuştunuz. Hadi arabaya" diyip önden arabaya doğru yürümeye başladı.

Arkasından gidip kendisinin göz bebeği olan arabasına geçtik. 15 yaşından beri çalışıp kendi parasını kazanıp spor salonu açmıştı daha sonra da araba almıştı.

Yolculuğumuz sessiz geçmişti sonunda eve varmıştık. Önden astım hastalığımı umursamayarak hızla merdivenlerden çıkıp Yarenlerin evinin kapısını çaldım. Nefesimi düzene sokmaya çalışarak derin nefesler aldım fakat işe yaramıyordu.

Yine kafamı kullanmadan merdivenlerden koşmuştum. Kapıyı açan Neriman teyze telaşlanarak hemen elini sırt çantama atıp astım ilacımı bulmaya çalıştı sonunda bulunca bana verdi.
Agzıma ilaç dolu iğrenç spreyi sıkarak kendime gelmeye çalıştım. "Yavrum kaç defa söyleyeceğim sana şu merdivenlerden sakin çık diye. Her seferinde korkuyorum sana birşey olacak diye" diyerek bana kızdı. Haklıydı ben her zaman böyle yapıyordum arlanmazdım.

Sesleri duyan Abim ve Yaren çoktan gelmiş arkamda bekliyorlardı abim sinirli gözlerle bakarken Yaren çoktan koluma vurmaya başlamıştı bile. "Anne bırak ben bu kızı iyi bi döveyim yoksa akıllanmayacak" dedi ve bi daha vurdu koluma. Masum rolünü oynayarak "Offf vurmasana ya" diyip üzgün surat yaparak ona baktım. Neriman teyze dayanamayarak "İçeriye geçmeyeceksiniz heralde" diyip hepimize kızdı. Sonunda içeri geçip çantamızı kenara bırakarak koltuğa geçtik. Neriman teyze yemek hazırlayacağını söyleyerek mutfağa gitmişti.

Koltukta oturarak başımı koltuğun arkasına yasladım. Saçlarım tamamen dağılmıştı. Çok yorulmuştum. Abim ayağa kalkıp telefonumu aldı ve bişeyler karıştırdı tam o sırada mutfaktan bir gürültü koptu ne olduğunu anlayamadan hepimiz bi anda kalkıp mutfağa geldik.
Neriman teyze yere oturmuş elini kalbinin üstüne koymuş nefes almaya çalışıyordu.