2.BÖLÜM

Sevmediğin birinin karşısında ne yaparsın? Ve sizin onu sevmediğinizi bilmiyor ve sizinle konuşuyor. Çoğu kişi, kalbi kırılmasın, alınmasın diye dinler. Ve şu an ben bunu yapıyorum.

Sabahın erken saatinde hazırlanıp okula geldim. Aynı fakülteden olan sınıf arkadaşım Pamir'le konuşuyordum. Bunda ne var, diyorsunuz ancak kendisi benden hoşlanıyor. Başlarda sevdiğini gizledi ve ben de arkadaşça yaklaştığı için anlamamıştım. Zamanla bana olan sevgisini açığa çıkardı. Bazen imayla yaklaşırdı bana. Bu durumu bizimkiler anladı. Hatta Caner çocuğu dövmek için her koşulu deniyordu, aynı şekilde Berk de.

"İşte böyle," dedi Pamir. Hafta sonunu ona sormadan anlatmıştı. Başımı sallayarak onayladım onu. Gerçekten de burada olmak istemiyorum. Bir bahane bulup buradan ayrılmam lazımdı.

"Senin nasıl geçti?" dedi, korktuğum mavi gözlerle.

Mavi gözlerden pek korkmam, korktuğum bakışlarıdır. Özellikle açık tonda olan mavi gözler.

Karşımdaki Pamir'in de gözleri mavi. Bana dik dik bakmasıyla tırsmadım değil.

"İyi geçti, aynı işte," dedim. Bu sefer o beni başıyla onayladı.

"Benim işlerim var da gitmem lazım, kusura bakma," dedim.

"Sorun değil," dedi.

Vedalaşıp hemen kendimi içeri attım. Bu daha ne kadar sürecekti acaba?

Derse geçmeden önce kafeteryaya uğrayıp bir kahve almam lazımdı. Kafeteryaya ilerledim. İçeriye girdiğimde Gizem'i gördüm. Kendi fakültesindeki arkadaşlarıyla oturuyordu. Gizem Güzel Sanatlar okuyordu. Başımla ona selam verdim, o da gülümseyerek karşılık verdi.

Kendime hemen bir kahve alıp çıktım. Dersin başlamasına 2 dakika vardı. Caner ve Berk daha gelmemişlerdi, onlarınki bugün birde başlıyordu. Karşıdan gelen ders hocasıyla hemen hızlanıp sınıfa girdim. Boş bir yer bulup oturdum. Çantamdan tabletimi çıkartıp önüme koydum. Dikkatle hocayı dinledim.

🪽

Bir önüme bir de askeriyenin bahçesine bakıyordum. Acaba abimi görme bahanesiyle onu görsem ne olur? Bence iyi fikirdi ama önce üstümü değiştirmem lazımdı.

Onun karşısına sabah aceleyle giydiğim kıyafetle çıkmazdım. Zaten bugün de kombinimi beğenmemiştim. Kim siyah pantolonun üstüne cıvık sarı giyerdi ki? Tamam, onu beyaz pantolon için almıştım ama siyahta hiç açmamıştı beni.

Önümdeki çamur yığınına dikkat ederek yürüdüm. Bu çamurlar yazın nadir olurdu. Güneş sayesinde hep kuru olurdu ama sonbahara doğru sürekli yağmur yağmaktan çamur oluyordu.

Kapının açık olmasıyla bir tür şok yaşadım. Zor bela açtığım kapı iki parke taşıyla sabitlenmişti. Kısa bir sevinç yaşayıp geçtim.

Galiba bugün şanslı günümdeydim. Sakın denemeyin, bir kapı için seviniyor diye. Ben bana iyi gelen her şeye sevinirim ve bu hayatta bana en iyi gelen şey ise Pars Pusat'tı.

Merdivenlerden çıkıp kapıyı açarak hızla içeri geçtim. Biraz soluklanmak için koltuğa oturdum. Bugün dersim azdı ama sanki tonlarca iş yapmışım gibi yorgunluk çökmüştü üzerime.

Bu sık yorgunluk beni sıkmıştı. Oysaki okul zamanlarında düzenli uyuyordum. Biraz dinlendikten sonra odama geçip üzerimi değiştirdim.

Sabah yaptığım makyaj bozulmadığı için makyaj yapmadım. Mutfağa yönelip geçen gün yaptığım kurabiyeleri aldım.

Eğer öylesine gidersem abim bir şeyler anlayabilirdi. Zekiydi. Ona belli etmemek için elimden geleni yapıyorum.

Saklama kaplarına limonlu kurabiyeleri koyup kapattım. Onun en sevdiği kurabiyeydi. Onun için yapmıştım ve abime, ona göndermesini rica etmiştim. İlk başta sorgulamıştı ama komşumuz olduğu için yalan dolan şeyler söyleyip verdirmiştim.

Kendi ellerimle vermek isterdim ama reddetme korkusuyla cesaret edememiştim. Onun hakkında bildiklerim sınırlıydı. Hatta limonlu kurabiye sevdiğini de askeriyede bir kadının ona, "Sen seviyorsun limonlu kurabiyeyi, al," demesiyle öğrenmiştim. Biraz kıskançlık yaşamış olabilirim.

Kabı elime alarak dış kapıya vardım. Botlarımı giyerek kapıyı kapattım. Bugün hava kapalı olduğu için koridorlar karanlıktı. Her adımımla ışıklar tepemde yanıyordu. Bu korkumu azaltıyordu. Karanlıktan çok korkuyorum. Nedensizce beni çok huzursuz ediyor.

Sonunda dış kapıya geldim. Açık olan kapıdan geçip dışarı çıktım. Hafif esintiyle bedenim titredi. Saçlarım yüzüme geliyordu. Bir elimle kabı tutup saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdım.

Askeriyenin önüne geldim. Kapıdaki askere selam verip içeri geçtim. Kolay kolay kimseyi alamazlardı ama sürekli geldiğim için ve Yüzbaşı Kağan'ın kardeşi olduğum için girebiliyordum.

Böyle de bir ayrıcalığım vardı.

İçeri girmemle bakışların hedefinde ben vardım. Bu durum biraz gerilmeme neden oluyordu.

Abimin odasına gidene kadar soğuk terler döktüm. Birilerinin dikkatle bana bakmasından rahatsız oluyordum ve böyle olması beni tedirgin ediyordu.

Kapının üstünde yazan Yüzbaşı Kağan Yaner ismiyle durdum. Kapıyı çalmadan girdim, alacaklı gibi.

Masanın arkasında oturan abimi gördüm. Tüm ağırlığını koluna verip masaya yaslanmıştı. Yaptığı bu hareketle kasları belirginleşmişti. Maşallah. Sinirle önündeki kâğıt yığınına bakıyordu.

"Oğlum, taşak mı geçiyorsun benle? Sana diyor-" Beni görmesiyle lafı bölündü. Sinirli yüzü beni görmesiyle yumuşadı.

"Hoş geldin güzelim," dedi.

Aynı gülümsemeyle ona yöneldim.

"Hoş buldum abim, neden bu kadar gerginsin?" dedim.

Derin nefes vererek ayağa kalktı. Alnımdan öpüp bana baktı.

"Görev için dosyaya bakıyorum da ondan," dedi.

Görev demesiyle yüzüm düştü. Abim de fark edip elleriyle yüzümü avuçladı.

"Korkma güzelim, hayırlısıyla gidip geleceğiz," dedi.

"İnşallah," dedim.

Elimdeki kurabiyeyi havaya kaldırıp salladım.

"Sana kurabiye getirdim," dedim.

Gülümseyerek ellerimdeki kabı aldı.

"Abisini de pek düşünürmüş," dedi.

Parmaklarıyla burnumu sıktı. Hareketinden kaçmak için hareket ettim ama başaramadım.

Burnumun acısıyla göğsüne vurdum. Gülerek koltuğuna geri oturdu. Aklıma Pars'ın gelmesiyle olduğum yerde dikleştim. Onu görmem lazımdı. Gelirken hiç görmemiştim onu.

"Ben artık gideyim," dedim kapıya doğru.

Elindeki kurabiyeyle kaşını kaldırıp bana bakıyordu.

"Hayırdır, ne bu acele?" dedi. "Yoksa başka bir neden için mi geldin?" dedi.

Korkuyla ona baktım. Ona hissettirmemek için normal davranmaya çalışıyordum. Umarım anlamazdı.

"Ne alakası var? Seni düşündüm, getireyim dedim. Ne bu şüphe, anlamadım arkadaş," dedim ters ters.

Abim aynı bakışlarla bana bakıyordu.

"Yok, sen bir şey saklıyorsun," dedi.

Ona gözümü devirdim.

"Ne alakası var Allah aşkına? Kafandan kurma, işim var benim."

Abim kurabiyeden bir ısırık alıp bana döndü.

"Git bakalım, sonra görüşeceğiz seninle. Zaten garip davranıyorsun bu aralar. Git sen, git," dedi tehdit edercesine.

Ona cevap vermeden odadan çıktım.

Akşam zor olacaktı.

Abimi unutup asıl amacıma gelelim. Etrafa bakındım ama ortalıkta görünmüyordu. Odası koridorun sonundaydı. Odasında olabilir miydi? Büyük ihtimalle odasındaydı.

Şansıma küserek eve dönmeye karar verdim. Kapıya yönelirken birinin bana seslenmesiyle durdum.

"Nergis," dedi Yüzbaşı Cihangir.

Kendisiyle lojmanda yapılan yemek etkinliğinde ve askeriyeye geldiğimde karşılaşıyorduk. Böylelikle tanışma fırsatım olmuştu.

Ona döndüm. Derin bir gülümsemeyle
"Cihangir Yüzbaşım," dedim.

Enerjisi çok iyiydi.

Yanıma gelip elimi sıktı.

"Hangi rüzgâr attı seni buraya?" dedi.

"Öyle, bir abime uğrayayım dedim. Nasılsın?" dedim.

Bir yandan etrafa bakıp Pars'ı görme ihtimaliyle, bir yandan da Cihangir'e bakıyordum.

"İyiyim, asıl sen nasılsın?" dedi yeşil gözlerini bana dikip.

"Teşekkürler, ben de iyiyim," dedim.

Cihangir'in arkasında gelen Pars'ı tüm heybetiyle görmemle heyecandan ne yapacağımı şaşırdım. Bize iyice yaklaşmıştı.

"Bugün çok güzel olmuşsunuz, keza hep güzelsiniz tabii," dedi.

Pars'la bakışımız kesişmeden önce Cihangir'e döndük.

Ani iltifatıyla utanmıştım. Bunu sürekli söylerdi ama şu an yeri değildi. Pars yanlış anlayabilirdi.

"Teşekkürler," dedim kısık sesle.

Pars'ın adımları yanımızda bitti.

Tok sesiyle "Sizi bekliyorum, Yüzbaşı Cihangir," dedi.Soğuk bakışları bana dönüp "Burada durup boş konuşup beni bekletemezsin," dedi.

O an içimde bir his belirdi ama adını konduramadım. Beni kötü hissettirecek bir his. Ben böyleydim; cümle içinde laf bana edilmese bile ben edildiğini sanıp üzülürdüm.

Şu an o hissi yaşadığım için üzüldüm mü? Evet.

Cihangir bana kısa bir gülümseme kondurup Pars'a döndü.

"Sana gelirken Nergis'le karşılaştım ve senin söylediğin kadar boş konuşma değildi," dedi.

Nedense söyledikleri hoşuma gitmişti. Cihangir zaten hep nazik biriydi bana karşı.

Pars, Cihangir'den uzundu. Çene kasları sıkılmıştı.

"Konu güzel olup olmadığını mı söylemek? Söylesene, bunu kaç kadına söyledin?" dedi Pars.

Şoka uğramıştım. Uzun konuşma yaptığını nadiren duyuyordum ve bu onlardan biriydi. İçimde bir umut yeşerdi. Kıskanıyor. Hayır, kıskanmıyor. Pars bekletilmekten nefret eden biriydi ve bekletilmesi benim yüzümden olduğu için bu tepkiyi gösteriyordu.

Cihangir tam konuşacağı anda sözünü böldüm.

"Tamam, Yüzbaşı Cihangir, sen işine bak. Kusura bakma, başka bir güne bol bol konuşuruz," dedim sonlara doğru Pars'a bakarak.

Oldukça ters bir yüzle bana bakıyordu. Korktum başta ama o gözlerine baktığımda korku uçup gitmişti. Ufak bir gülümsemeyle ona baktım.

"Asıl sen kusura bakma. Tabii görüşelim," dedi.

Ona da kısa bir gülümseme kondurup çıkışa yöneldim.

Benim yüzümden kavga etmesini istemiyordum. Evet, Pars'ın cümleleri beni kırmıştı, kabul ediyorum ama ben bunu bilerek hâlâ onu seviyordum. Onunla konuşmak istiyordum ama bana attığı bakışlarla çekinmiştim.

Öyle bir zaman gelecekti ki bana yaptığı tüm kötü hareketleri ödetecektim zamanla.

İnşallah...