1.BÖLÜM

🪽
Son zamanlarda hayatın hep böyle devam edeceğini düşünüyorum. Aynı duygular, aynı düşünceler, aynı bekleyiş. Sabah uyanıyorum, gün bitiyor, ama içimde değişmeyen bir şey var. Değişmeyen bir döngü gibi.

Sonra kendime soruyorum. Ben ne hissediyorum? Bu hissettiklerim ne zaman geçecek? Yoksa hep böyle mi kalacak? Bu kadar düşünmek normal mi, yoksa ben mi her şeyi fazla büyütüyorum?

Her şey duygularımla ilgili. Fazla hissetmek, susturamadığım düşünceler, içimde biriken ama söyleyemediklerim. Bazen bir duygu geliyor, günlerce içimde kalıyor. Gitmiyor.

Bunun birkaç nedeni var.

Biri, her şeyi derinden hissetmem. Küçük bir şeye bile fazla anlam yüklemem.
Biri, aklımın hep aynı yerde, aynı kişide kalması. Ne yaparsam yapayım oradan kopamamam.
Ve biri... aşk.

Benim bu kadar sorgulamama sebep olan en büyük şey aşk. Çünkü ben birine aşığım, ama o aşık değil. Bilmiyorum ama belli oluyordu aşık olmadığı.

Ve en çok canımı yakan da bu. Onun bundan haberi bile yok. Ben geceleri uyuyamazken, gün içinde dalıp giderken, o hiçbir şey bilmiyor. Onu hep düşünürken, canım yanarken, içim sıkışırken, onun haberi bile yok. O kendi hayatına devam ediyor, ben ise onun haberi olmadan onunla ilgili bir hayat kuruyorum kafamda.

Birimiz aşık, diğerimiz değil. Ama bilmeyen taraf o. Ve bu bilmemek, en çok benim canımı yakıyor. Bunun eseri olan kişi Pars Pusat Karam'dı.

Yine de kızamıyorum. Kızmak istemiyorum. Çünkü bazı duygular karşılık beklemeden de yaşanırmış. Ben bunu öğrendim.

Sessizce, uzaktan, kimseye belli etmeden sevmeyi öğrendim. Belki bir gün geçer, belki geçmez bilmiyorum. Ama şimdilik hikayem böyle başlıyordu.
Kafama yediğim yastıkla düşüncelerimden sıyrıldım.
"Ya abi ne yapıyorsun?" dedim sinirle.
Otuz iki diş gülümseyerek "Kumandayı uzat." dedi hemen yanındaki kumandayı göstererek.
Kötü abi rolüne girmişti. Her zamanki abimdi, şaşırmadım.
"Kendin alsana, çok şükür elin kolun var."
Dilini damağına vurdu, "Hayır. Senin bana vermeni istiyorum." dedi.
"Pardon, o nedenmiş?" dedim gözlerimi kısıp.
"Çünkü ben öyle istiyorum, var mı bir itirazın?" dedi sırıtarak.
Yani bana diyordu tam tersini söylersen buradan sağ çıkamazsın diyordu.
"Peki." diye homurdandım.
Abimle beraber lojmanda kalıyorduk. Ben üniversite için abimin olduğu yeri seçmiştim, üç yıldır abimle yaşıyordum. Tatillerde Ankara'ya ailemin yanına dönüyordum. Bazen abim de benimle gelirdi ama genellikle işleri olduğu için gelmezdi. Abim de onun gibi asker, yüzbaşıydı. İkisi pek yakın dost olmasa da arada birbirlerine selam verirlerdi.
Burada okumama abim çok sevinmişti onun yanında olacağım için. Aynı şeyi Gökhan'dan da istemişti ama o Ankara'da okuluna devam etmek istemişti.
Biricik saygıdeğer kardeşim Tıp 1. sınıf öğrencisi, aynı şekilde ben de Türk Dili ve Edebiyatı 4. sınıf öğrencisiydim.
Bugün dersim yoktu ve şansa abimin de işleri yoktu, yani kısaca bugün benim için zorba bir gün olacak. Hemen arkadaşlarımı kahve içmeye dışarıya çağıracağım, böyle olmaz.
Abim asla dışarıdan göründüğü gibi değildir. Evet sert biri ama sevdiklerinin yanında o sertliği az da olsa yumuşar ama bana ve aileme karşı o sertliğe dair ufak bir kırıntı bile yoktur.
Kumandayı yanından alıp ona fırlatırcasına kucağına attım. Darbenin sertliğiyle yüzünü buruşturdu.
Elimi tutup kendine çekti beni. Kucağına düşüp güldüm. "Kızım yavaş, bu nedir?" dedi.
"Ama abi hemen yanında kumanda, ne diye beni yoruyorsun?" dedim dudak büzerek.
Parmaklarıyla büzdüğüm dudaklarımı sıktı canımı acıtmayarak.
"Abisi kurban olsun sana. Üşendim uzanmaya, abine yardım etsen ölür müsün?" dedi dalga geçerek.
"Sen mi üşendin? Hiç inandırıcı değilsin abi." dedim.
Güldü. Yanağıma sert bir öpücük kondurdu. Yanağını bana uzattı, ben de biraz dikleşerek aynı sertlikle öptüm.
Sonraki hamlesini bildiğim için hemen kalktım. Yoksa beni gıdıklardı.
"Abi ben arkadaşlarımla buluşacaktım da." dedim. "Hazırlanıyorum, bir şeye ihtiyacın var mı?" dedim.
Koltuğa iyice yayıldı. "Yok abim. Dikkat et kendine, bir şey olursa ararsın beni." dedi.
Onu onaylayarak odama geçtim. Elime telefonu alıp hemen gruba yazdım. Telefonu yatağıma atıp dolaba yöneldim.
Bu ne eminlik derseniz gelmek zorundalar dedim. Sonuçta ben çağırıyorum, gelmeyeni mahvederim.
Yani o kadar gaddar değilim ama gelmeliler. Dolaptan hemen bordo bir omzu açık kazak alıp altına hafif bol İspanyol paçalı kot çıkarıp hemen giydim.
Sabah yaptığım makyajın hafif üzerinden geçtim. Sadece dudağıma koyu tonlu bir renk sürdüm, sonuçta bordo giyinmiştim. Saçımı da sıkı olmayacak bir şekilde at kuyruğu yaptım, birkaç siyah tel saçlarım omuzlarıma dökülüyordu.

Telefonumu elime aldım. Mesaj gelmişti. Her zaman buluştuğumuz kafeye gidecektik. Siyah çantamı ve ceketimi de alıp odadan çıktım.
Abimle vedalaşıp kapıyı açtım. Karşıdaki kapıya bir süre baktım, acaba içeride miydi?
Pars'la kapı komşu olduğum için mutluydum ama o pek değildi. Hep abime çok gürültülü sesler çıkardığımı söyleyip şikayet etmişti.
Belki evini değiştirir korkusuyla ses çıkarmamaya dikkat etmiştim.
Yani ne yapabilirim fazla hareketliysem. Bu normal bir şeydi ama onun için değildi. Değişik ve gizemli biriydi ve bu benim çok dikkatimi çekiyordu.
Öbür askerlere nazaran çok sessiz ve sert biriydi. Başta ondan korkmuştum, keza hâlâ korkuyorum ama beni çeken bir şeyler vardı.
Hemen kendime gelerek eğilip siyah topuklu botlarımı giydim. Hava soğuktu ve ayrıca dün gece yağmur da yağmıştı.
Hani diyorlar ya işte yanında istediğim topukluyu giyeceğim oğlan diye, işte ben istediğim topukluyu giyerim çünkü kendileri 2-3 santimdi.
Bunun sevinciyle merdivenlerden inmeye başladım. Umarım o günleri de görürüz. Amin.
Dış kapıyla karşı karşıya geldim. O kadar çok kendilerinden nefret ediyorum ki. Sanki beş yüz ton ağırlığında.
Derin nefes alıp kola tutunup kendime doğru çektim. Olmadı. Tekrar denedim, bu sefer kolaylıkla kapı bana doğru geldi.
Şaşkınlıkla ve gururla kapıya baktım ama karşımda duran adamla şaşkınlığım heyecana dönüştü.
Meğersem kapıyı ben açtım sevinciyle kapıyı açan kişi Pars Pusat Karam'dı.
Sert yüz hatları buradan bile belli olan, siyah tişörtünün altında neredeyse kafam kadar görünen kaslarıyla karşımdaydı. Koyu renk saçları asker tıraşıyla kısacık kesilmişti. Yanları oldukça kısa, üst kısmı ise hafifçe daha uzun bırakılmıştı. Bu kesim, keskin yüz hatlarını ve sert bakışlarını daha da belirginleştiriyordu. Tek bir saç teli bile dağınık durmuyordu. Tam anlamıyla asker disiplinini yansıtan bir görünümü vardı. Büyülenmemek ne kelime.
Heybetli vücuduyla kapı girişini kapatmıştı. Siz düşünün kapı girişinin büyüklüğünü.
Ona heyecanlı bir gülüş sundum, o ise boş gözlerle bana bakıyordu.
"Teşekkürler." dedim heyecanla.
Boş ifadeyle bana bakıyordu, "Ne teşekkürü?" dedi.
"Kapıyı açtın ondan." dedim. Bakışları bir kapıya bir de bana değiyordu. Bu durumda olmaktan da sıkılmıştı. Bakışlarından belliydi.
"Kendim için açtım." dedi. Salak kafam, heyecandan tüm her şeyi mahvettim.
"Evet. Tam zamanında kendin için açtınız, ben de zorlanmıştım." dedim. En azından toparlayarak.
Vücudumu baştan aşağıya süzdü. Bedenimi dikleştirerek ona bakmaya devam ettim. Gerilmiştim.
"Zorlanman belli oluyor." dedi vücudumu hâlâ süzerken. Anlamayarak ona bakmaya devam ettim.
Bu durumdan sıkılmış gibi hemen önümden çekilip yukarı doğru adımladı. Arkasından ona "Görüşürüz." dedim ama cevap vermedi.
Bu durum beni üzmüştü ama umursamadım.
Hemen ağır ağır kapanan kapının kenarından hızla geçtim. Üç yıldır kâbusum olmuştu kapı ve hâlâ öyle.
Eğer Pars'ımla evlenirsek bu evde asla yaşamam. Yüzüme vuran soğuk havayla başımı iyice eğdim.
Bastığım yerler çamur olduğu için küçük adımlarla yürümeye başladım, maazallah kayıp düşerim, uğraşamam.
Abimden aldığım arabanın anahtarıyla arabayı çalıştırdım. Başlarda korkmuştum, araba sürmeye alıştıkça korkumu yenmiştim.
Şarkı dinleyerek yolculuğum bitmişti. Arabayı park edip indim.
Gördüğüm motorla Berkin geldiğini anladım. Hemen motorun yanında duran arabayla Caner'in aynı zamanda Gizem'in de geldiğini anladım.
Grupta Caner'in Gizem'i alacağını söylemişti. Kaldıkları yer birbirlerine yakındı. Keşke benimle de yakın olsalardı, beni de alırdı. İstesem hemen alırdı ama ters yöne düştüğü için onu yormak istemiyordum.
Kafenin içine girmemle vücuduma sıcak havanın vurmasıyla mayıştım. Hava bugün gerçekten soğuktu.
Cam tarafında oturan arkadaşlarımı görüp onlara doğru yürüdüm. Üniversitenin başlarından beri hep dördümüz takılırdık. Başka arkadaşlarımız da vardı ama o kadar samimi değildik.
Yanlarına vardığımda selamlaşarak oturdum. "Umarım çok bekletmedim." dedim tedirginlikle.
"Estağfurullah abla, ne bekletmesi, bir 15 dk bekledim ben." dedi Berk dalga geçerek.
Aynı dalgayla "Benim de motorum olsaydı ben de bekletmezdim seni." dedim. Elleriyle sarı saçlarını karıştırarak güldü.
Gülerken önüme döndüm. Biraz havadan sudan konuştuk. Fark ettiğim şeyle Caner'e döndüm.
"Sen yine dövme mi yaptın?" dedim. Bakışları bana döndü, "Evet kanka, nasıl olmuş?" diyerekten dövme dolu kolunu kaldırıp yeni yaptığı dövmeyi gösterdi.
Bir melek kanatlarını yaptırmıştı. Gizem de aynı benim gibi merakla eğilip baktı. Kıvırcık saçları çıplak omzuma değiyordu.
"Ne gerek vardı, zaten dövme dolu kolun." dedi Gizem, ona katılarak başımı salladım.
Caner "Seviyorum dövme yapmayı." dedi, aynı şekilde ben de "Seviyorsun cehennem ateşini." dedim. Caner gülerek başını yana eğmişti. Biz de ona katıldık.
"Bro ben de yapacağım, sence ne yapayım?" dedi dövmeye dair bir iz olmayan kolunu kaldırdı.
Caner biraz düşünerek "777 rakamı yaptır, biraz şans getirsin, şansın sıfır." dedi alayla.
"Ayıp oluyor ama." dedi Berk.
Gizem "Bence sen ne yap biliyor musun?" dedi, eline telefonu alıp biraz kurcaladı, ardından telefonu Berk'e çevirdi.
Berk bakışları telefonda kalıp ardından Gizem'e baktı, "Çok komik." dedi.
Gizem gülerek telefonu önüne çekti. Telefona baktığımda Recep İvedik'in nah çektiği bir fotoğrafı vardı. Resmi görmemle güldüm.
Biraz daha konuşup ayrıldık. Lojmanın önüne gelmemle etrafa bakındım, belki tekrar karşılaşırdık Pars'la ama etrafta görünmüyordu.
Çamurlara dikkat edip kapıya geldim. Ağlamaklı ifadeyle kapıya baktım, bu cefayı çekmek istemiyorum arkadaşım.
Kendi kendime gazlanarak zor da olsam kapıyı açtım ama ben bittim. Hemen açtığım kısa arada hemen geçip nefeslenerek dinlendim.
Yok bu kapı değiştirilmeli, olmaz böyle. Söylene söylene kapıya geldim, çalıp abimin açmasını bekledim. Anahtarımı evden çıkarken öbür çantamda unutmuştum.
Kapıyı tekrar çaldım ama açmadı, acaba uyudu mu? Tam bir kere daha çalacaktım karşıda açılan kapıyla elim havada kaldı.
"Nergis geldin mi?" dedi abim Pars'ın evinden çıkarken, hemen arkasında Pars da vardı.
"Evet geldim abi, sen ne yapıyordun?" dedim bakışlarımı abime çevirdim. Zaten bana bakmıyordu Pars.
"Eski dosyayla ilgili bir soru vardı, ona bakıyorduk." dedi.
Eli yüzüme gitti. "Yanakların, burnun kıpkırmızı olmuş, niye dikkat etmiyorsun, hasta olacaksın, beni de kendini de mahvedeceksin." dedi endişeyle.
Tamam hasta olunca biraz abartıyor olabilirim ama hastayım, tamam mı?
Ona göz devirdim. "Abiye göz devrilmez." dedi.
Pars'a baktım, bakışları yanağımda ve burnumdaydı. Abimin kolumu çekiştirmesiyle yönümü kapıda buldum.
"Çabuk üstünü değiştir, sıkı bir şeyler giy, iki gün sonra göreve gidiyorum, hasta olma, tek başına bakamazsın kendine." dedi.
Korkuyla ona döndüm. "Göreve mi gideceksin?" dedim. Kilitle kapıyı açıp beni içeri soktu.
"Evet."
"Peki ne kadar sürecek?" dedim. Yüzünde hafif gülümsemeyle bana bakıyordu. "Bilmiyorum ama bu zor bir görev değil, merak etme." dedi eğilip başımı öptü.
Sadece başımı sallamakla yetindim. Abim ve Pars Pusat ne zaman göreve gitse yüreğim hep ağzımda olurdu. Korkuyorum başlarına bir şey gelir diye ve bu korku hiçbir zaman dinmeyecekti.
"Hadi güzelim, git üstünü değiştir, yemek yiyelim." dedi. Onu onaylayıp odama çekildim.
Hemen sıkı giyinip mutfağa geçtim. Abim yemekleri tabağa koyuyordu, menümüzde yine makarna vardı. Altını çizerek söylüyorum, kremalı makarna.
İkimiz de çok hamarat olmadığımız için yapılması en kolay yemeği yapıyorduk. Bazen annemin tarifi ile çeşit çeşit yemek yapıyorum ve unutup tekrardan anneme sormaktan utandığım için yapamadığım yemekle ortada kalıyordum.
Anneme söylesem unuttuğumu, başlardı laf söylemeye.
"Hmm bugün şef Kağan bize ne hünerlerini sergiledi?" dedim alayla.
"Kremalı makarna." dedi.
Ellerimi dudaklarımın kenarına yaklaştırıp kısık sesle bağırdım. Abim gülerek tabağı önüme koyup kafama vurdu, aynı şekilde ben de ona karşılık verecektim de kaçtı ben de. Ona dilimi çıkarıp önüme döndüm.
Çok açtım. Abimle konuşarak yemeğimi yedim. Normalde kavga ederdik ama bugün pek kavga etmedik.
Yemekleri abim yaptığı için bulaşıkları ben yıkadım. Abim yarın erken kalkacağı için odasına geçip uyudu.
Ben de mutfaktaki işi bitirip kendime su doldurup odama geçtim.
Bugün çok şey yapmadım ama yorulmuştum. Omuzlarıma dökülen uzun saçlarımı toplayıp gelişigüzel bir topuz yaptım.
Topuzum o kadar güzel duruyordu ki normalde bu kadar uğraşsam güzel olmazdı.
Suyumu yudumlayıp sosyal medyada takıldım, ardından yorgun olduğum için hemen yatağa uzandım ve her zaman yaptığım gibi Pars'ı düşünüp uykuya daldım.
🪽