Geçmişin Gölgesi

Seçme gününün sabahı okul bahçesi her zamankinden daha kalabalıktı. Kulaklığımı takıp dünyadan soyutlanmak istedim ama Asel Hoca’nın koridordaki o delici bakışları yine beni buldu.

"İrem Hanım, umarım bugün sesin, derslerdeki sessizliğinden daha iyidir," dedi iğneleyici bir tonla. Sadece yutkundum ve sınıfa geçtim.

Öğle arasında seçme binasına doğru yürürken, kantinin arkasındaki bankta Tuna’yı gördüm. Telefonuyla ilgileniyordu. Yanından geçerken aniden başını kaldırdı ve doğrudan gözlerimin içine baktı. Bakışlarında, o dolmuşta beni rahatsız eden adamın bakışlarından çok farklı, çözemediğim bir tanıdıklık vardı.

"İrem," diye seslendi arkamdan. Durdum. "Bir şey soracağım... Sen ilkokulu nerede okumuştun?"Soru karşısında dondum kaldım. Kalbim hızla çarpmaya başladı.İlkokul 2. sınıfta, sırf o seviyor diye şarkı ezberlediğim o günleri hatırladım. Beni yok sayıp arkamdaki kıza sarıldığı o anı..."Neden soruyorsun?" dedim sesimin titremesini gizlemeye çalışarak.Tuna hafifçe gülümsedi, gözlerini kaçırdı. "Hiç... Sadece, birine çok benziyorsun ama o Ankara'da kalmıştı diye biliyorum."

O an anlamıştım. Tuna, sadece yeni bir öğrenci değildi. O, benim yıllarca kendimden nefret etmeme sebep olan geçmişimin ta kendisiydi. Ve şimdi tam karşımda duruyordu, beni tanımayarak.