BÖLÜM 2-Kan Kokusu

Mesajı gördüğüm andan beri içimde garip bir his vardı.
Kötü bir his.
Ben tehdit edilmeye alışkındım. Hayatım boyunca yüzlerce kişi benim ölmem için dua etmişti. Ama mesele ben değildim artık.
Mesele Maya'ydı.
Mesele Arden"di.
Telefou masaya bıraktığımda Maya hâlâ bana bakıyordu.
Şüphelenmişti.
Beni yıllardır tanıyordu. Yüzümdeki en küçük değişimi bile anlardı.
"Brandon."
"Hmm? "
"Birşey oldu. "
"Olmadı."
"Yalan söylüyorsun. "
İç çektim.
Maya bazen fazla zekiydi.
"Elimde halletmem gereken ufak bir mesele var. "
"Yine mi? "
Ses tonu yükselmişti.
"Her gece kan içinde eve geliyorsun. Her gece başka bir sorun çıkıyor. Buna 'ufak mesele' demeyi bırak artık! "
Arden korkuyla annesine baktı.
"Arden, odana çık koçum. "
"Ama----"
"Şimdi."
Sesim sert çıkınca küçük yüzü düştü. Başını eğip merdivenlere yöneldi.
Arden'in üzülmesinden nefret ediyordum.
Maya bana sinirle baktı.
"Çocuğa bağırma. "
"Bağırmadım."
"Sen fark etmiyorsun Brandon!Bu evde sürekli korku var artık. "
Çenem gerildi.
"Kimsenin size zarar vermesine izin vermem. "
"Ya sana birşey olursa?!"
Sessizlik oldu.
Maya'nın gözleri dolmuştu.
İşte ben buna dayanamıyordum.
Yavaşça yanına gittim. Beline dokununca geri çekilmedi.
"Bana bak. "
Bakmadı.
"Maya."
Kollarımdan kurtulmaya çalıştı.
"Bırak beni. "
"Bak bana dedim. "
Sonunda gözlerini kaldırdı.
Korkuyordu.
Gerçekten korkuyordu.
Sesimi yumuşattım.
"Ben ölmem. "
"Bunu kontrol edemezsin."
"Elimde."
"Hayır değil! "diye bağırdı. "Sen kendini yenilmez sanıyorsun Brandon!"
Bir anda sinirlendim.
"Çünkü yenilmiyorum!"
Maya birkaç saniye bana baktı.
Sonra sessizce konuştu.
"Bir gün yenileceksin."
O cümle yumruk gibi oturdu içime.
Çünkü ilk defa Maya'nın gözlerinde umut yerine korku görüyordum.
Tam konuşacakken kapı çaldı.
Gece saat üçe geliyordu.
Bu saatte gelen kimse iyi niyetli olamazdı.
Refleksle belimdeki silaha uzandım.
Maya bunu görünce daha da gerildi.
Kapıya yöneldim.
Güvenlik kamerasından baktığımda gördüğüm kişi Kaan'dı.
Kapıyı açar açmaz içeri daldı.
"Telefon unu niye açmıyorsun sen? "
"Ne var? "
Kaan'ın bakışları yüzümdeki yaralara kaydı.
"Yine kimi öldürdün? "
"Merhaba demeyi öğren önce. "
"Seninle nezaket konuşması yapacak değilim. "
Maya hemen araya girdi.
"Kaan yeter. "
Kaan sinirli şekilde saçını geriye attı.
Üzerinde polis montu vardı. Gözleri uykusuz görünüyordu.
"Şehirde hareketlilik var. "
Kaşımı kaldırdım.
"Ne hareketliliği? "
"Alex Demir. "
O ismi duyunca yüzüm anında sertleşti.
Adana'da herkes birilerinden korkardı.
Ama Alex...
O başka bir seviyedeydi.
Sessiz, zeki ve pislik bir adamdı.
Kaan bana yaklaştı.
"Adamların limanda görülmüş. "
"Ee? "
"Ee'si şu Brandon, sana savaş açıyor olabilirler? "
Sırıttım.
"Korkmam gerektiğini mi düşünüyorsun? "
"Hayır" dedi serttçe. Kardeşimin ve yeğenimin yanında böyle adamlara düşman olmanı istemiyorum. "
Maya sessiz leştir.
Çünkü Kaan haklıydı.
Ama ben geri çekilecek biri değilim.
Telefonum titredi.
Bu sefer fotoğraf geldi.
Kalbim bir anda durdu.
Maya.
Bugün hastaneden çıkarken çekilmişti.
Ellerim yavaşça yumruk oldu.
Sonra ikinci fotoğraf geldi.
Arden.
Okulun önünde.
O an içimdeki bütün sakinlik öldü.
Kaan yüzüme baktı.
"Ne oldu? "
Telefonu ona uzattım.
Yüzü bir anda değişti.
Maya korkuyla bize bakıyordu.
"Neler oluyor... "
Kimse cevap vermedi.
Çünkü ilk kez...
Gerçekten korkmuştum.