BÖLÜM 1- Sessizliğin İçindeki Gürültü

Saat gece 02:17'ydi

Adana geceleri garip olurdu. Sokaklar sessizleşir, şehir uyuyor gibi görünürdü ama karanlığın içinde başka hayatlar yaşanırdı. İnsanların görmediği işler...duyulmayan çığlıklar...kirli anlaşmalar...

Ben o karanlığın içindeydim.

Siyah arabanın direksiyonunu tek elimle tutarken diğer elimden yavaş yavaş kan damlıyordu. Yumruklarım parçalanmıştı. Dudak kenarım patlamıştı. Kaburgam hâlâ sızlıyordu.

Ama acıya alışmıştım.

İnsan küçük yaşta şiddetin içinde büyüyünce bazı şeyler normal gelmeye başlıyordu.

Kırılan kemikler.
Silah sesleri.
Kan konusu.
Normaldi.

Telefon ekranı yeniden yandı.
MAYA ❤
Arıyordu.
Derin bir nefes verip telefonu açtım.
"Brandon? "
Sesini duyduğum an içimdeki bütün öfke birkaç saniyeliğine sustu.
"Efendim güzelim"
"Yine mi kavga ettin? "
Gülümsedim.
"Ufak bir mesele."
"Ufk mesele dediğin şey geçen hafta omzuna kurşun yemen miydi? "
Ses tonu sinirliydi ama korktuğunu biliyordum. Maya ne zaman bana kızsa aslında korkuyordu.
Direksitonu sıkıca tuttum.
"Eve geliyorum. "
"Yaralandın mı? "
Sessiz kaldım.
Bu sessizlik ona yetmişti.
Telefon dan nefes alışını duydum.
"Brandon? "
"İyiyim."
"Yalan söyleme bana! "
Gözlerimi kısa süreliğine kapattım. Maya'ya yalan söylemek hiçbir zaman kolay olmuyordu.
"Biraz kan var."
"Allah'ım ya... "
Kısık sesle söylenmeye başladı.
"Sen bir gün beni mezara koyacaksın Brandon Blackwood. "
Hayır.
Asıl korktuğum şey bir gün onu mezara koymaktı.
Ama bunu ona söylemedim.
Çünkü Brandon Blackwood korkmazdı.
Herkes böyle sanıyordu.
Ama gerçek şu kiii...
Ben sadece onları kaybetmekten korkuyordum.
Evin bulunduğu sokağa girdiğimde güvenlik adamları kapıyı açtı. Malikânenin ışıkları geceyi aydınlatıyordu.
Arabadan inince kaburgama giren acıyla yüzüm gerildi.
Kapı açıldı.
Maya.
Üzerinde beyaz bir sweatshirt vardı.
Uzun siyah saçları dağılmıstı. Kahverengi gözleri direkt yüzümdeki kana kaydı.
Yüzünde ki ifade birden değişti.
Korku.
Öfke.
Üzüntü.
Hepsi aynı anda.
"Hâlâ ayakta durabiliyor olman mucize."
"Abartıyorsun."
"Brandon sus. "
Kolumdan tuttuğu gibi beni içeri soktu.
Salon sıcacıktı. Yukarıdan küçük ayak sesleri geldi.
Sonra o ses...
"BABAAA"
Arden.
Merdivenlerden koşarak indi. Küçük siyah saçları darmadağındı.
"Annen seni uyutmadı mı lan?"
"Bekledim."
Gelip bacağıma sarıldı.
O an bütün dünya duruyordu sanki.
Mafya yoktu.
Silahlar yoktu.
Kan yoktu.
Sadece ailem vardı.
Arden kafasını kaldırıp yüzüme baktı.
Sonra dudağımda ki kana.
Küçük yüzü düştü.
"Yine mi kavga ettin? "
Maya kollarını bağladı.
"Bak oğlun bile alıştı artık. "
"Boks yaptım. "
Tabii. Sokak ortasında mı? "
Sırıttım.
"Belki."
"Hiç komik değilsin. "
Arden gülmeye başladı.
Maya istemsizce ona baktı ve yüzü yumuşadı.
İşte ben o anları seviyordum.
Maya'nın bütün sinirinin Arden sayesinde kaybolduğu anları...
Maya mutfağa gidip ilk yardım çantasını getirdi.Kanepeye oturunca karşıma geçti.
Sessizce yüzümdeki yarayı temizlemeye başladı.
Canım yanıyordu ama belli etmedim.
"Bir gün gerçekten kötü bir şey olacak Brandon. "
"Olmayacak."
"Elini kana bulamış adamlara güven olmaz. "
Bakışlarım sertleşti.
"Benim yanımda kimse size dokunamaz. "
Maya ellerini durdurdu.
Kahverengi gözleri gözlerime kilitlendi.
"Ben senden korkmuyorum Brandon."
Sesim alçaldı.
"Biliyorum."
"Seni kaybetmekten korkuyorum. "
İşte o cümle...
Kaburgama giren kurun dan daha fazla acıtıyordu.
Tam cevap verecekken telefonum titredi.
Bilinmeyen numara.
Kaşlarım çatıldı.
Mesajı açtım.
"Bir insanın en büyük zayıflığı ailesidir,Blackwood. "
Yüzümdeki bütün ifade değişti.
Maya bunu fark etti.
"Ne oldu? "
Telefonu yavaşça kapadım.
"Hiçbir şey. "
Ama içimde kötü bir his vardı.
Ve ben hislerimde kolay kolay yanılmazdım.