1.Bölüm: YENİ BİR SAYFA

Mutfak masasında biriken gerginlik, sabah güneşinin içimizi ısıtmasına engel oluyordu. Annem Güneş, ellerini masanın üzerinde birleştirmiş, karşısında oturan bize bakıyordu. Bakışlarında hem uzun zamandır taşıdığı o yorgunluk hem de asla geri adım atmayacak bir kararlılık vardı.

Kumral saçlarımı yavaşça geriye itip yeşil gözlerimi anneme diktim. Sakin kalmaya çalışıyordum ama içimdeki huzursuzluk büyüyordu. Yanımda oturan ikizim Nida ise tam aksine bir saniye bile yerinde duramıyordu. Esmer teni, kıpır kıpır halleri ve suçlulukla karışık o afacan gülümsemesiyle koluma sığınmıştı. Aynı anda doğmuş olmamıza ve çift yumurta ikizi olmamıza rağmen dış görünüşümüzden karakterimize kadar birbirimize hiçbir konuda benzemiyorduk. Ben ne kadar duru ve sakinsem, Nida o kadar fırtınalı ve fevriydi. Ve ne yazık ki başını belaya sokma hızı bazen benim bile nefesimi kesiyordu.

Annem derin bir nefes alarak sessizliği bozdu:
“Bu kaçıncı oldu Nida? Gerçekten soruyorum, bu kaçıncı disiplin uyarısı?”

Nida omuz silkip mahcup ama bir o kadar da savunmacı bir tavırla mırıldandı:
“Ama anne, o kızların kantinde söylediklerini duymamazlıktan gelemezdim! Sadece biraz sınırlarını aştılar, ben de gidip uyardım. Olayın arkamdan laf taşımalarından büyük bir kavgaya dönüşmesi tamamen onların suçuydu...”

Onu korumak içimdeki refleks gibiydi, hemen araya girdim:
“Anne, biliyorsun Nida durduk yere kimseyle tartışmaz. Kızlar üstüne gelince o da kendini tutamadı, hepsi bu.”

Annem gözlerini bana çevirdi. Sesi yumuşamıştı ama kararlılığından bir şey kaybetmemişti:
“Seni anlıyorum Lizge. İkizini korumaya çalışıyorsun ama bu bardağı taşıran son damlaydı. Okul yönetimiyle konuştum, konuyu daha fazla büyütmeden naklinizi almamızı önerdiler. Ben de ani bir karar aldım. İkinizin de nakil işlemlerini tamamladım.”

Nida gözlerini kocaman açarak ayağa fırladı:
“Ne?! Okulumuzu mu değiştiriyoruz? Ama anne, durduk yere tüm düzenimiz bozulacak!”

Annem masadaki dosyayı kapatırken son sözünü söyledi:
“Kararım kesin kızlar. Pazartesi günü yeni okulunuza başlıyorsunuz. Artık ikinizden de, özellikle senden Nida, biraz daha dikkatli olmanızı bekliyorum.”

Arkama yaslanıp camdan dışarı baktım. İkizimin bu tez canlı yapısı yüzünden hayatımızın aniden yön değiştirmesine alışıktım ama bu sefer içimden bir ses, yeni okulun sadece bir bina değişikliğinden ibaret kalmayacağını fısıldıyordu.

Pazartesi sabahı yeni okulun yüksek demir kapısının önünde durduğumuzda kalbimin ritmi değişmişti. Nida heyecanla kolumu sıktı:
“Abla, baksana! Burası bizim eski okuldan çok daha büyük görünüyor!”

Derin bir nefes aldım:

“Sadece sakince yürü Nida. Lütfen ilk günden kimseyle laf dalaşına girme.”

Nida hafifçe kıkırdarken ben bakışlarımı bahçede gezdirdim. Okul binasına doğru yürürken, bahçenin kenarında lacivert kapüşonlusunun ellerini cebine sokmuş birini fark ettim.

Arkadaş grubuyla konuşuyordu ama bakışları bambaşka bir yerdeymiş gibi dalgındı.
Karanlık, mesafeli ve ne düşündüğü asla anlaşılamayan bir havası vardı.

Tam o anda, başını çevirdi ve gözleri doğrudan benim yeşil gözlerimle kesişti.
Adımlarım ister istemez yavaşlarken içimden tek bir cümle geçti:
Şans eseri başlayan bu gün, bakalım hayatımıza ne getirecek...