2.BÖLÜM: BİR BİTİŞ AYNI ZAMANDA BAŞLANGIÇ

Yazım Tarihi: 18.12.2025 (Düzenlenme Tarihi: 19.08.2026)
Yayınlanma Tarihi: 20.08.2026

2.BÖLÜM: Bir Bitiş, Aynı Zamanda Başlangıç

"Oysa hayat yeni başlıyordu, değil mi? Sadece, bazı başlangıçlar, eski bitişlerin gölgesinde kalıyordu."

💫💫💫

İstanbul’un o bitmek bilmeyen, her saniyesi ayrı bir karmaşa olan, vapur düdüklerinin sürekli bir yerlere yetişmeye çalışır gibi uğuldayan günlerini geride bırakıp Ankara’ya, ait olduğum o tanıdık ve güvenli sessizliğe döndüğümde zihnim hâlâ yol yorgunluğundaydı. Başkentin o düzenli, ne yapacağını bilen ve insana tuhaf bir güven veren geniş caddelerine adım attığım an bile üzerimdeki o telaşlı hâli atamamıştım. Sanki İstanbul'un o bitmeyen hızı, boğazın hırçın rüzgârı ve kalabalığın kaosu ruhuma sinmişti de Ankara'nın ağır, ölçülü sessizliğine uyum sağlamakta zorlanıyordum. Gece geç saatlerde otobüsten indiğimde yüzüme çarpan o serin, kuru Ankara esintisi bile beni tam anlamıyla kendime getirememişti. Evimin penceresinden sokağa baktığımda her şey yerli yerindeydi; ağaçlar aynı ağaçlar, kaldırımlar aynı kaldırımlardı ama sanki ben değişmiştim ya da Ankara benden bambaşka şeyler bekliyor gibiydi.
Sabah uyandığımda bile gözlerimi tavana dikip nerede olduğumu idrak etmeye çalışmıştım. Mutfaktan gelen çaydanlık sesi, yükselen kahkahalar ve sokağın o tanıdık dinginliği bana yeniden evde olduğumu hatırlatmıştı. Ama içimde bir yerlerde, yarım kalmış bir şarkının nakaratı gibi dönüp duran o belirsiz bekleyiş bir türlü dinmiyordu.
Şehir, kendi içinde bambaşka bir telaşın pençesindeydi. Bir buçuk haftadır mahallede mezuniyet cübbeleri, kepler, veda konuşmaları ve bitmek bilmeyen kutlamalar konuşuluyordu. Her evde ayrı bir hazırlık, her sokakta ayrı bir heyecan ve her kapının önünde gururla çekilen aile fotoğrafları vardı. Annelerin birbirine tarif ettiği ikramlıklar, babaların gururla sıvazladığı sırtlar, komşuların pencereden uzanıp ettiği hayır duaları mahallenin üzerine tatlı bir telaş bulutu gibi çökmüştü. Ayça ile başlayan, Tuğçe ile devam eden, derken benim kendi mezuniyetimin ardındansa Ayşim ve en nihayetinde Bade ile finali yapan o yoğun zaman diliminin tozunu yeni yeni üzerimden atıyordum. İstanbul’dan yeni dönmüş, kendi mezuniyetimin o kısa molasını dahi veremeden, odamın bir köşesinde duran bavulumu bile tam anlamıyla yerleştiremeden kendimi yine bir tören kalabalığının içinde bulmuştum.
Sanki hayat bizi bir yerden alıp başka bir yere savuruyor, yetişkinlik denilen o büyük ve bilinmez denize doğru iterken biz de sadece suyun üzerinde kalıp nefes almaya çalışıyorduk. Dört yıl boyunca farklı sıraları paylaştığımız, sabahın köründe uykulu gözlerle kantinde kahve sırası beklediğimiz, sınav haftalarında birbirimize sabahlara kadar ders notlarımızı anlattığımız, en ufak bir derdimizde soluğu birbirimizin yanında aldığımız o koca üniversite hayatı, birkaç haftalık törenlerle resmi olarak sona eriyordu. Artık kimse bize öğrenci indirimi yapmayacak, kimse vize haftası stresimizi mazur görmeyecek, herkes kendi yolunun yolcusu olacaktı. Çocukluğumuzdan beri bir arada büyüyen bizler, şimdi hayatın farklı rüzgârlarına savrulmanın eşiğindeydik. Bu düşünce, yakıcı Temmuz güneşinin altında bile içimde ince, ürpertici bir sızı yaratıyordu.
Bade’nin mezuniyet töreni günü fakülte bahçesine girdiğimizde, üzerimde o bir buçuk haftalık koşturmacanın getirdiği tatlı ama bir o kadar da yorucu bir ağırlık vardı. Bahçenin girişindeki ulu çınar ağaçlarının geniş gölgesi bile Temmuz sıcağını kesmeye yetmiyor, yaprakların arasından sızan güneş ışıkları taş zeminde göz alıcı gölgeler oluşturuyordu. Karan, Oğuz Ata, Doruk abi, Defne, Demir, Aras, Tuğçe, Ayşim ve Ayça ile beraber Bade’yi sahnenin önünde, o kalabalığın tam ortasında bulduk. Üzerindeki lacivert cübbesi, omuzlarına dökülen dalgalı saçları ve özenle yaptığı hafif makyajıyla o kadar zarif görünüyordu ki, onu görür görmez hepimizin yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Hepimiz en az Bade kadar heyecanlıydık; çünkü mahallenin ve bizim ekibin son kalesi de bugün kepini fırlatıp o meşhur mezunlar ordusuna katılıyordu.
Bade bizi görünce heyecanla boynumuza sarıldı, “İyi ki geldiniz, sabah gözümü açtığımdan beri elim ayağım titriyor, heyecandan bayılacağım sandım,” diyerek güldü. Onu teselli edip son kez cübbesinin yakasını düzelttikten, fotoğraf çekildikten sonra tören alanındaki sırasına uğurladık. Etrafımızdaki her şey vızır vızır işleyen dev bir makine gibiydi; birileri sürekli farklı açılardan fotoğraf çekiliyor, birileri rüzgârda uçuşan cübbesini düzeltiyor, birileri ise elindeki boş diploma kabını tutmanın gururunu ve heyecanını taşıyordu. Havanın bunaltıcı sıcaklığı, insanların birbirine karışan ağır parfüm kokuları, heyecandan titreyen eller ve ailelerin yaşlı gözlerle izlediği o gurur dolu bakışları... Her şey klasik bir mezuniyet ritüeli gibiydi ama benim içimde adını bir türlü koyamadığım tuhaf, derin bir huzursuzluk vardı. Sanki bir şeylerin bitişi, aslında yeni bir şeylerin başlangıcından çok, eski bir defterin yavaşça ve geri dönülmez bir şekilde kapanışıydı. Geçmişin kapıları birer birer örtülürken, geleceğin o belirsiz boşluğu insanı ister istemez ürpertiyordu. Sanki bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, o eski, kaygısız günlerimize bir daha asla dönemeyecektik.
🎓🎓🎓
Cüppelerin altından gelen neşeli kahkahalar, hoparlörden yankılanan anons sesleri, bitmek bilmeyen alkışlar... Her şey öğle güneşinin altında göz kamaştırıcı bir şekilde parlıyordu. Edebiyat Fakültesi'nin tören alanı, gökyüzüne yükselen renkli balonlar ve havaya fırlatılan kep sesleriyle doluydu. Hepimiz tribünlerin ön sıralarına yerleşmiş, güneşten korunmak için ellerimizdeki küçük karton yelpazeleri sallayarak Bade’nin adının anons edilmesini bekliyorduk. Yanımızda oturan Tuğçe arada bir telefonundan çektiği fotoğrafları kontrol ediyor, Ayça ise heyecanından yerinde duramayıp sürekli sahneye doğru bakıyordu. Bizim erkekler ise hemen arkamızdaki sırada ayakta durmuş, bir yandan güneşin alnında kalmaktan şikâyet edip diğer yandan aralarında fısıltıyla şakalaşarak törenin bir an önce bitmesini bekliyorlardı. Doruk abi arada bir eğilip bize soğuk su şişeleri uzatıyor, sıcak havada tansiyonumuzun düşmemesi için ağabey edasıyla tembihlerde bulunuyordu. Karan ise her zamanki gibi etrafı kolaçan ediyor, kalabalıkta kimsenin sıkışmaması için yer açmaya çalışıyordu.
Ayşim güneş gözlüğünü hafifçe burnunun ucuna indirip sahneye doğru eğildi, “Sırada Bade var, hazır olun, sesimiz en çok ona çıksın, bütün fakülte bizim kızı duysun,” dedi ve saniyeler içerisinde hoparlörlerden o beklediğimiz anons sesi yükseldi. İstemsizce gülümsedim, içimdeki o garip huzursuzluk yerini bir anda saf bir sevince ve çocukluk arkadaşım adına duyduğum büyük bir gurura bıraktı.
“Şimdi de Edebiyat Fakültesi öğrencilerini sahneye davet ediyorum… Alım Bade Alkaya!”
Bir anda hep birlikte yerimizden fırlayıp ayağa kalktık, avuçlarımız acıyana kadar alkışladık, tezahüratlarla bağırdık. Arkamızdaki bizim erkeklerin ıslıkları, alkışları ve Bade’nin adını haykıran gür sesleri bütün tribünü inletmişti. Bade ışıl ışıl gülümsüyordu, o kendine has heyecanı ve zarafetiyle kürsüye doğru yürüdü. Dekanının elini sıkıp diplomasını aldığı an bize doğru dönüp el salladı, gözlerindeki o parıltı oturduğumuz yerden bile seçiliyordu. Annesi Arzu teyze hemen yanımızda duruyordu; kızının sahneye çıkışını gördüğü an elini ağzına götürüp sessizce ağlamaya başladı. Gözlerinden süzülen her damlada yılların emeği, tek başına verdiği mücadele ve evladına duyduğu sonsuz gurur vardı. Ayça hemen Arzu teyzenin omzuna sarılıp ona destek oldu, sırtını şefkatle sıvazlayıp gözyaşlarını silmesine yardım etti.
Bade diplomasını alıp arkadaşlarının yanına geçtiğinde ve törenin en heyecanlı kısmı olan toplu kep atma seremonisi için hazırlıklar başladığında, ben nedense sahneden ziyade etrafıma bakınmaya başladım. Kalabalığın uğultusu arasında açıklayamadığım, içgüdüsel bir his beni arkaya, fakülte bahçesinin geniş giriş kapısına doğru bakmaya zorluyordu. Sanki görünmez bir el başımı çevirmiş, gözlerimi o yöne kilitlemişti. Göğsümde anlam veremediğim bir sıkışma, nefesimde ani bir daralma hissettim. Kalbim sebepsiz yere hızlanmaya başlamıştı.
Ve o an, kalabalığın içinde diğerlerinden tamamen farklı, ağır adımlarla gelen bir hareketlilik dikkatimi çekti.
Bir adam kendinden emin adımlarla kalabalığın içinden tribünlere doğru ilerliyordu. Üzerinde kollarını dirseklerine kadar özenle katladığı yeşil keten bir gömlek, altında beyaz kumaş pantolon, elinde ise taze olduğu her hâlinden belli olan, özenle hazırlanmış renkli bir çiçek demeti vardı. Ne geç kalmış olmanın verdiği bir telaşla acele ediyor, ne de etrafındaki bunaltıcı kalabalıktan rahatsız olup hızlı hareket ediyordu. Ağır adımlarla ama yıllardır bu anın içindeymiş, her şeye hâkimmiş gibi tanıdık bir rahatlıkla yürüyordu. Güneş ışığı koyu renk saçlarının arasına vuruyor, her adımında etrafındaki telaşlı insanlardan bariz bir şekilde ayrılıyordu.
Nefesim bir anlığına boğazımda düğümlendi, kalbim göğüs kafesime sığmayacak gibi çarpmaya başladı. Elimin ayağımın bir anda buz kestiğini, sıcak havanın yerini tuhaf bir üşümeye bıraktığını hissettim. Tanımıştım...
Alper Artun Alkaya.
Kalabalığın arasından geçerken kendisine yol verenlere hafifçe başıyla selam verdi. Bizim tribüne yaklaştığında önce Ayça’nın annesi ve babasına, ardından Tuğçe’nin annesiyle babasına saygıyla eğilip selam verdi. Ses tonu uzaktan bile o kadar tok, derin ve saygılıydı ki, büyüklerin yüzünde hemen memnuniyet dolu bir tebessüm belirmişti. “Hoş geldin oğlum, gözümüz yollarda kaldı, gelmeyeceksin sandık. ” diyen Ayça’nın babasına kısa ama saygılı bir baş hareketiyle karşılık verdi. Sonra bakışları bizim bulunduğumuz sıraya kaydı; Karan, Doruk abi, Oğuz Ata ve diğerleriyle kısa ama anlamlı bir göz teması kurup kafasıyla hafif bir baş selamı vermişti. Arkamızdaki erkeklerin bakışlarında bile ona karşı duyulan o eski saygı, hayranlık ve abi-kardeş hukuku hemen hissediliyordu. Doruk abi bile onu görünce omuzlarını dikleştirmiş, başıyla sıcak bir selam vermişti.
Ve sonra… Gözleri bir saniyeliğine bana değdi.
O tek bir saniyede zaman sanki o kalabalığın ortasında tamamen dondu. Bahçedeki tüm sesler kısıldı, rüzgâr durdu, öğle güneşi bile gökyüzünde olduğu yerde asılı kaldı. Yüzünde ne abartılı bir tebessüm vardı, ne de tamamen donuk, soğuk bir yüz ifadesi. Sadece olması gerektiği gibi saygılı ve mesafeliydi. Sanki aradan geçen yıllar, yaşanmışlıklar, yarım kalan cümleler, cevapsız kalan sorular ve o sessiz vedalar hiç olmamış gibiydi. Gözlerindeki o derin kahverengi hareler bana yabancıymışım ama bir o kadar da tanıdıkmışım gibi bakıp hemen önüne döndü. O bakışta ne bir sitem vardı ne de bir özlem; sadece duvarları kalın örülmüş, geçit vermeyen bir sessizlik vardı. Yine de o bir saniyelik temas bile dizlerimin bağını çözmeye yetmişti.
Doğrudan annesinin yanına geçti. Arzu teyze, Alper Artun'u gördüğü gibi sevinçle yerinden sıçrayıp, “Oğlum, hoş geldin! Yetişemeyeceksin diye aklım çıktı, çok korktum,” diyerek boynuna sarıldı. Alper de annesinin omzuna kolunu dolayıp, alnından öptükten sonra, “Hoş bulduk annem, yetişmez olur muyum hiç? Söz vermiştim, biliyorsun,” demişti o her zamanki tok, derin ve insana güven veren sesiyle.
Benim elimdeki yelpaze ise onu ilk gördüğüm anda havada asılı kalmış, parmaklarımın arasından kayıp ayaklarımın dibine düşmüştü ve ben bunun farkına bile varmamıştım. Parmaklarım hâlâ boşlukta yelpazeyi tutuyormuş gibi duruyordu. Yıllar geçmişti ama o hâlâ aynıydı. Omuzlarının dikliği, bakışlarındaki o derin sakinlik, etrafına yaydığı o sarsılmaz güven... Ne kadar zaman geçerse geçsin, o duruş hiç değişmiyordu. Sadece yüz hatları biraz daha keskinleşmiş, şakaklarına düşen belli belirsiz çizgiler ve omuzlarındaki sorumlulukların ağırlığı duruşuna çok daha olgun, ağırbaşlı bir hava katmıştı. Artık karşımızda genç bir delikanlı değil, ne istediğini bilen, hayatın yükünü omuzlamış olgun bir adam duruyordu.Yere düşen yelpazemi almak için titreyen ellerimle eğileceğim sırada gözüm tekrar sahneye kaydı. Çoktan ondan geriye doğru saymaya başlamışlardı bile. Tüm bahçe tek bir ağızdan, büyük bir coşkuyla bağırıyordu.
“...Altı... Beş... Dört... Üç... İki... Bir... Sıfııırr!”
Bade kepini var gücüyle havaya fırlatmıştı. Siyah kumaş masmavi yaz gökyüzünde bir an süzüldü, ardından alkışlar ve ıslıklar eşliğinde yere düştü. Kahkahalar, tezahüratlar, peş peşe patlayan flaşlar… Mezuniyet marşı hoparlörlerden yükselirken bütün öğrenciler birbirine sarılıyordu. Derken Bade başını kaldırdı, kalabalığın arasında bir şey arar gibi merakla, özlemle bakındı. Gözleri tribünlerde bizleri tararken bir anda annesinin yanında duran abisini gördü. Yüzündeki ifade bir anda tamamen değişti. Gözleri şaşkınlıkla ve tarifi imkânsız bir sevinçle büyüdü, dudaklarının kenarı titredi, sonra kocaman, çocuksu ve saf bir gülümseme yayıldı yüzüne. Cüppesinin eteklerini hafifçe tutup, ayağındaki yüksek topuklulara hiç aldırmadan dikkat çekici bir hızla sahneden inip koşmaya başlamıştı.
“Koşma kız, düşeceksin, topukların kırılacak!” diye seslendi Ayça gülerek ama Bade kalabalığın gürültüsünden ve kendi heyecanından onu duymadı bile.
İnsanların arasından bir rüzgâr gibi geçti, etrafındakiler ise onun bu saf heyecanını ve gözlerindeki mutluluğu görüp gülümseyerek ona yol vermişti. Alper hâlâ aynı yerde, annesinin yanında duruyor ve kız kardeşinin kendisine doğru gelişini izliyordu. Elindeki çiçekleri sıkıca tutuyordu ama az önceki o mesafeli, ciddi duruşu gitmiş, yüzüne sadece Bade’ye özel olan o yumuşak, şefkatli ve korumacı gülümseme yerleşmişti. Kardeşine bakarken gözlerinin içi parlıyor, az önceki o sert ifade tamamen eriyip gidiyordu.
Bade tam önüne geldiğinde nefes nefese gülümsedi, “Sen geldin abi! Hani uçağı kaçırmıştın? Sabah telefonda yetişemem demiştin, çok üzülmüştüm!” dedi şaşkınlıkla karışık büyük bir sevinçle.
Alper sadece başını hafifçe yana eğdi, gözlerinin içi gülerek kız kardeşine baktı. “ Sürpriz. Kaçırır mıyım? Sence biricik kız kardeşimin mezuniyetini kaçırır mıyım hiç... Bütün mezuniyetlerinde yanındaydım, ilkokuldan beri hiçbirini atlamadım, aynı şimdi olduğu gibi küçük hanım,” dedi ve elindeki renkli çiçek buketini Bade'ye uzattı.
Çiçek buketinin canlı renkleri güneşin kavurucu sıcaklığında parlıyordu. Bade’nin ise mutluluktan gözleri dolmuştu bile. Çiçekleri alıp derin bir nefesle kokladıktan sonra hemen abisinin boynuna atıldı. Alper kollarını kız kardeşine sıkıca dolarken başını hafifçe onun saçlarına yasladı. O anda bahçedeki bütün gürültü, kalabalık, müzik ve tezahüratlar sanki görünmez bir perdeyle örtülüp arka planda kaldı. Sadece iki kardeş, kavurucu yaz güneşinin altında birbirlerine sığınmış gibi sımsıkı sarılmıştı. Ayça o sırada yanıma yaklaşıp, “Yine tam zamanında gelmiş, huyu hiç değişmemiş, hep en kritik anda yetişiyor,” dedi fısıltıyla. Ben ona sadece sessizce başımı salladım, boğazımdaki o düğümden dolayı konuşacak tek bir kelimeyi bile bulamıyordum. Sarılmalarından sonra Alper hafifçe annesine döndü, kulağına eğilip alçak sesle bir şey söyledi. Arzu teyze başını onaylarcasına salladı, gözlerinde hem bir anneye yakışan o büyük gurur hem de evlatlarının bir arada olmasının verdiği derin huzur vardı.
Ben o an, tam olarak o saniyede bir şeyi fark ettim. Alper’in gelişiyle sanki bahçedeki hava bile değişmişti. Az önce beni boğan o kalabalığın uğultusuna karışan garip bir dinginlik vardı artık.
Sanki İstanbul'dan beri içimde taşıdığım o yorgunluk, o belirsizlik tek bir görüntüyle anlam kazanmıştı. Sanki Ankara'nın benden beklediği o şey, az önce bahçe kapısından içeri girmişti. Ve ben, o kalabalığın arasında, az önce yerden aldığım elimdeki yelpazeyle, yıllardır susturduğumu sandığım kalbimin ritmini yeniden, hem de hiç olmadığı kadar net bir şekilde duyuyordum...

2.BÖLÜM SONU