1.BÖLÜM: BİR ŞEHRİ ARDINDA BIRAKMAK

🌼İYİ OKUMALAR🌼

-YAZIM TARİHİ :18.12.2025-

PROLOG

İnsan çoğu zaman bir isimden kaçtığını sanır; oysa kaçtığı şey, o ismin zihninde açtığı o koca boşluktur.

Dudakların arasına kilitlenen, söylenmesinden korkulan ve her hatırlandığında insanın göğsünü sıkıştıran duygular, zamanla sıradan bir hatıra olmaktan çıkar. Kalbin en karanlık odasında saklanan gizli bir mühre dönüşür. Yıllar geçer, mevsimler devrilir, yabancı kalabalıkların arasında yeni telaşlara düşülür... Zannedersin ki sustukça o kilit aşınacak, zaman bitti sanılan her şeyin üzerini örtüp kapatacak.

Oysa saklanan hiçbir şey yok olmaz; sadece zamanı gelince patlamak üzere sessizce birikir.

Birini yok saymak kolaydır. Zor olan; onun bıraktığı o silinmez izle, zihninin her köşesinde yankılanan o fısıltıyla yaşamaktır. Gururla örülen yüksek duvarlar, kırgınlıkların ardına gizlenen suskunluklar ve söylenmeyip içte büyütülen o derin hesaplaşma... Hepsi tek bir anın, saklanan o ilk bakışın eşiğinde darmadağın olmaya mahkûmdur.

Bu; kaçmanın bir kurtuluş olmadığını öğrenenlerin, gururla aşk arasına sıkışmış ruhların ve içte taşınan o saklı adın gün yüzüne çıkma öyküsüdür.

Çünkü gizlenen hiçbir isim sonsuza kadar karanlıkta kalmaz. Ve vakti geldiğinde, o saklı olanın adı yeniden fısıldandığı an, yarım kalan her cümle ait olduğu kalple yazılmaya başlar...

🌤️🌤️🌤️

Bölüm Şarkısı : İkiye On Kala -Aşklar Ve İlaçlar

1.BÖLÜM:Bir Şehri Ardında Bırakmak

"Her yolculuk biraz veda ,biraz yeniden doğuştur..."

("YAZAR BAKIŞ AÇISI")

Sabahın ilk ışıkları camdan ince bir perde gibi süzülüyordu. Güneş, odanın duvarına vuran solgun bir sıcaklık bırakmıştı. Yaren, yatağın kenarına oturmuş, sessizce odasını süzüyordu. Dört yılın anıları duvarlarda, raflarda, hatta halının kenarına takılı minik iplikte bile saklı gibiydi. Masanın üstünde iki kupası duruyordu: biri üniversitenin logosunu taşıyor, diğeri ise Yılşen'in dört yıl önce gitmeden önce verdiği hediyesiydi. Kupaları eline alınca dudaklarının kenarında beliren küçük gülümseme hemen yerini boğazına düğümlenen bir hüzne bıraktı.
"Bitti işte..." diye geçirdi içinden.
Bu şehirde geçirdiği dört yıl, derslerle, kahkahalarla, gözyaşlarıyla dolu günler şimdi birer hatıraydı sadece. Artık bir daha sabahları Beşiktaş'a yürüyerek inmek, vapurun güvertesinde kahve içmek, finallere son dakika çalışmak yoktu. Her şey yerini Ankara'ya, eve, ailesine bırakacaktı. Bu, yeni bir başlangıçtı belki ama her başlangıç biraz da bitişti.
İki valizi neredeyse tamamen dolmuştu. Birine mutfaktan topladığı bardakları, aldığı çatal-bıçak takımını, renkli havluları yerleştirmişti. Hepsi onun için anıydı. Diğerine ise kitapları, birkaç parça kıyafeti, not defterleri ve yılların arasında biriktirdiği küçük anılar... Sonra büyük çantasına döndü. İçini kontrol etti: cüzdan, kulaklık, şarj aleti, küçük bir defter, yol için aldığı çikolatalar. Hepsi tamamdı diyordu içinden ama yine de o tanıdık telaş içindeydi. "Ya bir şey unuttuysam? Ya otobüs saatini kaçırırsam?" diye düşünüyordu kendi kendine. Eli telefona gitti, biletine tekrar baktı. "10.00 İstanbul - Ankara."
Otobüs Saatine hâlâ vardı. Ama yine de rahat edemiyordu Yaren. Bir anlığına saatin yavaş ilerlemesini diledi, ama zaman kimsenin duasını dinlemiyordu.
Evin sessizliği kulağını çınlatıyordu. Duvar saati tik taklarıyla "gitme vakti" der gibiydi. Anahtarlarını eline alıp son kez odaya döndü. Raflarda kalan küçük bir fotoğraf dikkatini çekmişti; kızlarla lisede okul çıkışı gittikleri bir kütüphane çıkışında çekilmişti bu fotoğraf. Bade, Ayşim, Ayça, Tuğçe... Gülüşleri bile o günkü gibi canlıydı gözünde. Fotoğrafı çantasına koyarken kalbinde hafif bir sızı hissetti. "Görüşeceğiz kızlar... Hem de çok yakında," diye fısıldadı kendi kendine.
Kapının önünde valizlerini dizdiğinde, telefonuna gelen bir bildirim dikkatini çekti: Yılşen 💫 'Ablam ne zaman çıkıyorsun, yol foto at çabuk!!'
Gülümsedi. Küçük kardeşi her zamanki gibi sabırsızdı. "Birazdan atarım çıkmak üzereyim" diye yazdı ve mesajın üzerine tıklayıp pembe bir kalp bıraktı.
Taksiyi çağırdıktan sonra evi son kez gözden geçirdi. Ve bu eve gelmeden önceki telaşları hazırlıkları üniversiteye başlama heyecanı gelmişti aklına küçük bir tebessüm ve dolu gözleri ile. O bu eve geldiğinde evde eşyalar bile yoktu boştu. Sonra Defne ablasıyla dizayn etmişlerdi evi. O günleri anımsamıştı birden. Eve yerleştikten sonra ufak tefek eşyaları kendi almıştı oysa şimdi ev doluydu ama onun için veda vaktiydi. Boş, ama huzurlu görünüyordu ev gözünde. Sanki şehir de onun gidişini kabullenmişti. Taksinin kornası apartmanın önünde çalınca, derin bir nefes aldı. Anahtarı alıp kapıyı kilitledi. Daha sonra anahtarı çantasına atıp valizleriyle asansöre binmişti. Binanın önünde bekleyen taksiye valizleri yükleyip taksiye bindiğinde derin bir nefes vermişti. Şoför dikiz aynasından Yarene bakıp, "Nereye abla" diye soru yöneltmişti ona . Sadece" Otogar "diyebilmişti Yaren. Taksi ağır ağır hareket ederken İstanbul'un sokakları gözünün önünden kayıp gitmeye başlamıştı. Her köşe, her tabela, her apartman sanki hafızasından bir parçayı söküp alıyordu. "Ne kadar gürültülüsün," demişti Yaren içinden.
Yol boyunca İstanbul'u sessizce izledi.
Köprüye yaklaştıklarında Boğaz maviliği gözlerinin önüne serildi; martıların sesi, suyun üzerindeki hafif dalgalar, uzaktan gelen vapur sesleri... "Hoşça kal," dedi içinden, "benim gençliğimin şehri."
Otogara vardığında tanıdık kargaşa karşılamıştı Yareni. Anonslar, bavul sesleri, insan kalabalığı... Uğultunun ortasında kendi sessizliğinde yürümüştü Yaren. Biletini gösterip valizlerini bagaja teslim ederken yüzüne sıcak bir rüzgâr çarptı. İnsanlar koşuşturuyor, anonslar birbirine karışıyordu. Otobüse binerken telefonuna yine Yılşen'den bir mesaj gelmişti: 'Annem heyecandan sen geleceksin diye sabah kahvaltı bile etmedi! Yaklaşınca yaz abla' yazmıştı.
Gülümsedi. Annesinin sabırsızlığını düşününce içi ısınmıştı.
Cam kenarına oturdu. Otobüs hareket ettiğinde arkasında bıraktığı şehir aynada küçülürken, Yaren'in içinden hafif bir hüzünle karışık bir ferahlık geçti. "Artık bitti," diye düşündü, "gerçekten dönüyorum."
Yol uzadıkça düşünceler çoğaldı. Mezuniyet törenindeki kahkahalar, arkadaşlarının sarılışları, hocaların vedaları... hepsi bir film gibi geçti gözünün önünden.
Bir ara uyuyakaldı. Gözlerini açtığında tabelada "Ankara'ya 40 km" yazıyordu. Kalbi hızlandı. Çocukluğunun, gençliğinin geçtiği şehir artık birkaç dakikalık mesafedeydi.
Otobüs terminale girdiğinde içi kıpır kıpırdı. Ailesini otobüs camından görünce gülümsemişti Yaren. Kapı açılıp, indiğinde kalabalığın arasında bir ses duydu:
— "YAREN! Buradayız kızım!" Annesinin sesi...
Gözleri doldu. Birkaç adım koşar gibi ilerledi. Annesine sarıldığında burnuna o tanıdık kokusu doldu. Babası gülümsüyordu, bir elinde ise Yılşen'inin elinde tuttuğu balonlardan vardı.
Çınar elini salladı, arkasında Alkın ve Leyla duruyordu. İkizler Doruk Efe ve Eliz Dalya kollarında minik oyuncaklarıyla Yaren'e bakıyorlardı. Anne ve babasına Çınar abisine daha sonra Alkın abisine sarılmıştı Yaren.
Daha sonra ise eğilip iki küçük kafayı birden öptü Yaren. "Nasıl büyümüş bunlar böyle?" dedi. Doruk kahkaha attı, Eliz utangaç bir şekilde halasına bakmıştı.
Ardından Leyla'ya sarıldı, "Hoş geldin canım, sonunda temelli buradasın ha?" dedi.
"Evet," diye cevap verdi Yaren, "artık hiçbir yere gitmiyorum."
O an bunu söylerken boğazında bir düğüm hissetti. Gerçekti artık İstanbul'da bir evi yoktu. Akademik hayatı bitmiş yerini iş hayatına bırakmıştı.
Arabaya bindiklerinde Ankara'nın havası yüzüne vurdu; kuru, tanıdık, hafif tozlu ama güvenli limanı. Pencereden dışarı bakarken, tanıdık caddeler, dönüş kavşakları, eski bakkal... hepsi yerli yerindeydi.
Çınar direksiyonda, bir yandan konuşuyor bir yandan radyoyu karıştırıyordu. "Buralar hiç değişmedi," dedi Yaren.
"Değişmez zaten," diye güldü Çınar, "burası Ankara."
Mahalleye girdiklerinde Yılşen dayanamayıp arabadan ilk o atlayıp. "Ablam geldi!" diye bağırdı. Komşular pencereden baktı, bazıları el salladı.
Evin kapısı açıldığında Yaren bir an durdu. Sanki yıllardır değil de dün çıkmış gibi hissetti. Koltuğun üzerindeki örtüler, duvardaki aile fotoğrafı, mutfaktan gelen yeni hazırlanmış yemek kokuları... hepsi aynıydı.
Annesi mutfağa koştu, "Hemen sofrayı kurayım!" diye seslendi.
Babası Orhan Bey televizyonun sesini kısarken gülümsedi: "Kızım evine hoş geldin ."dediğinde Yaren gülümseyip "Hoş buldum babacığım" demişti.
Ardından Yaren ayaklanıp valizlerini abisinin yardımıyla odasına taşıdı. Oda tertemizdi, belli ki annesi günlerdir hazırlık yapmıştı. Yatağın üzerine oturup derin bir nefes aldı. Duvardaki, masadaki eski lise fotoğraflarına baktı.
"Her şey yerinde ama ben başka biriyim artık," diye düşündü içinden.
Yılşen kapıdan kafasını uzattı, "Ablammm, hadi biraz konuşalım!" dedi.
Yaren gülümseyip , "Akşama, tamam mı? Şimdi biraz dinleneyim." demişti kardeşine. Kardeşi Yılşen anlayışla kafasını 'tamam 'dercesine kafasını sallayıp aşağıya annesine yardıma inmişti.
Bir iki saat geçti. Evin içi kahkahalar, çocuk sesleriyle doldu. Alkın ve Leyla ikizlerle uğraşıyor, Çınar babasıyla bir şeyler tamir ediyordu.
Yaren, pencere kenarında çayını yudumlarken saatine baktı. 18.55.
"Tam zamanı," dedi kendi kendine.
Sessizce hazırlandı, saçlarını topladı, ince askılı mavi bir elbise giydi. Annesine "biraz dolaşacağım" deyip evden çıktı. Annesi ise Gamze hanım "tamam kızım" demişti sadece.
Akşamüstü güneşi sokakları altın rengine boyamıştı. Rüzgar serindi ama tanıdık bir sıcaklık taşıyordu. Yürürken mahalle bakkalı, eski okul yolu, park... hepsi geçmişin yankısı gibiydi.
Kafenin köşesinden içeri baktığında kalbi hızlı atmaya başladı. Bade'nin kahkahası, Ayşim'in el hareketleri, Ayça'nın yüz ifadesi Tuğçe'nin telefondan bir şeyler göstermesi onları izledi.
Hepsi oradaydı. Tıpkı yıllar önce üniversiteye hazırlanırken üniversite bittiğinde bu kafede toplanacağız sözü verdikleri gibi .
Yaren, sessizce içeri girdi. Kimse onu fark etmemişti daha. Tuğçe tam o anda telefondan başını kaldırınca dondu.
"YAREN!" diye bağırdı ve herkes bir anda ona dönüp baktı.
Bir anda sandalyeler gıcırdadı, çığlıklar, sarılmalar...
"Nasıl ya, sen iki gün sonra gelecektin!" dedi Bade.
Yaren gülerek, "Sürpriz," dedi.
Ayça gözleri dolu dolu, "Sensiz eksik kalıyordu burası." demişti.
Kızlar gülüştü, hepsi tek tek birbirlerine sarıldılar ve kahveler söylendi. Dışarıda gün batımı gökyüzünü turuncuya boyarken, Yaren bir an sessizleşti.
İçinden geçti:
"Dönmek bazen sadece bir şehre dönmek değildir. Bazen kendine dönmektir. "
Kızların sesi yeniden yükselirken Yaren derin bir nefes aldı. İstanbul'dan uzaklaşmıştı belki, ama kalbinde bir parçası hâlâ oradaydı.
Ankara ise artık sadece bir şehir değil, yeniden başlamanın adıydı.
Ve o an anladı; bazı yolculuklar bitmez. Sadece şekil değiştirir...

- 1. Bölüm Sonu -