İş Başvurusu

Ben, Esila Kara 2 yıl önce yurtdışına hiç kimseye haber vermeden çıktım. Evet bu kötü bir şeydi. Çünkü hiç bir arkadaşıma bile haber vermedim. Benim bir sevgilim vardı. Tabii ki ona da haber vermemiştim. Sanırsam kendine yeni bir sevgili buldu. Türkiye'ye döndüm. İş bulmalıydım, her ne olursa olsun. İş ilanlarına bakmaya başladım. Aralarından birisi gözüme takıldı. Hem maaşı uygundu, hem de iş de yapabi-
leceğim bir işti. Başvura tıkladım. Bilgisayarı kapatıp, yatağıma gittim. Yorgundum, güzel bir uykuyu hakediyordum. Ertesi gün telefonumun çalması ile uyandım. İşe alındığımı anladım.
— Alo, merhaba iş için aramıştım size gönderdiğim adrese gelerek işe başlayabilirsiniz.
— Teşekkür ederim. İşe geleceğim.

Hemen hazırlandım. Tabii ki yemek yapacağım için pek hazırlanmama gerek yoktu. Bir villaya gidecektim. Villanın sahibi Kerem Yel aramıştı.
Villaya vardım. Çok büyüktü. Zili çaldım. Kapıyı bir kadın açtı.
— Merhaba, siz yeni aşçı olmalısınız buyrun, Kerem bey sizi bekliyor.

Hemen içeri girdim. Kerem bey masada kahvesini yudumluyordu. Beni gördü hemen bana yaklaştı.
— Merhaba adınız neydi?
— Esila Kara.
— Esila mı?

Kerem beyin yüzünde şaşkınlık vardı. Sanki beni tanıyordu.
— Bir sorun mu var? Beni tanıyor gibisiniz.
— İşe başla. Ben odamdayım

Anlamıyordum. Sesi tanıdıktı, ama ben o adamı hiç görmemiştim. İşe başladım. Menüde biber dolması, makarna ve salata vardı. 2 saat sonra yemeği bitirdim. Kerem beyin odasına yöneldim. Kapıyı çaldım.
— Gir !
— Efendim, ben yemeği bitirdim.
— Bana sadece Kerem de.
— Ama siz patronumsunuz.
— Patronunum diye samimi olmayalım mı?
— Uh, pekala Kerem.
— Görüşürüz Esila.