Ağlayış

Kerem Yel'den.

O Esila olduğuna emin değildim. Ama herşeyi aynıydı. Siyah saçları, beyaz teni, mavi gözleri... Ben eminim. Bugün ona soracağım. Tüm bilgilerden emindim ama ya beni hatırlamazsa? Bir anda ortadan kaybolup giden bir kız sevgilisini bile düşünmeden gittiyse beni nasıl hatırlayabilir? Şansını deneyeceğim. Ne de olsa belki...
— Esila! Çabuk odama gel.

Sanki biraz fazla mı bağırdım?

— Buyur Kerem?
— Esila, beni hatırladın mı?
— Ne diyorsunuz? Sizi nerden tanıyayım?
— Eski sevgilin desem?
— Ne!

Çığlık attı. Evet bende korktum.

— Ama siz... Anlamalıydım.
— Nereye gittin?
— Yurtdışına, herkesten uzakta.
— Neden. Sadece neden?
— Ben birini öldürdüm.
— Ne?

Esila da az önce "ne" demişti ancak o çığlık atmıştı, ben de şuan şaşırdım işte.

— Maalesef, evet. Eski sevgilim yani Can o öldürdü aslında. Ama bana suç attı! O bir kızı öldürdü. Yardım et Kerem! Napacağım ben?

Sesi titriyordu, bana sarılıyordu. Ağlıyordu. Ağlaması çok tatlı oluyordu ancak ağlamasını asla istemiyordum. "Yapma, ağlama" diye mırıldandım. "Olmuyor" diye mırıltı duydum. Kelebek gibiydi.