AİLEM Mİ?

" Hiç ait hisetmediniz mi?"

Hiç.
Bu sorunun cevabı koca bir hiçti.
Ona çok sormuştum ben den neden bu kadar nefret ediyorsun diye ama o sorunun cevabı şiddet olmuştu.

&

İnsanlar birbirinden neden nefret eder? Belki o kişiyi kıskanıyordur,belki o kişi ondan daha iyi diye ,belkide aralarında eski ye dayanan maziler vardır diye.Ama bakın cevabı çıktı,peki ben neden bu soruya cevap bulamıyorum? Bendemi bir sıkıntı vardı ? Ben mi kafamda kuruyordum,bilmiyorum ama bşr şeyi çok iyi biliyordumki bu sorunun cevabı bir gün ortaya çıkacaktı, ve ben o gün ateşimle ne kadar yeri yakabiliyorsam o kadar yeri yakacaktım.

Beynime hücum eden düşüncelerle boğuşurken matematik kitabıyla bakışıyordum.Matematik kadar kötü bir ders olabilir mi ya? Bence sadece toplama , çıkarma,çarpma ve bölme öğretseler yeter.Kafamdaki bu düşüncüleri susturan şey çıkış zilinin çalmış olmasıydı.Hemen hızlıca eşyalarımı toplamaya başlamıştım,tabi bu sırada en yakın arkadaşım olan Duru bana sorular soruyordu. Çantamdaki eşyaları yerleştirme işlemi bittiğinde Duru ya döndüm. Duru o sırada bana çatık kaşlarla bıyordu ve "Tomris sen beni dinliyor musun?". Çantamıda omzuma taktığımda her şey bitmişti. Duru 'sorusuna başımı olumsuz anlamda saladım.Duru" Bişey mi oldu? Yine mi o adam bişey yaptı? " ,diye sorduğunda Duru ya dikkatli bir şekilde baktım.Yeşil gözlerinde gerçek bir endişe vardı.Hafif çekik gözleri,tombul denileyemecek kadar yanakları vardı.Boyu ise benden bir kaç santim uzundu.

Duru ya bakıp "Hayır tabi kide saçmalama kızım.Ben o adam için morelimi bozucam? ,dedim .Ben bunları söylerken sınıftan çıkmış merdivenlere gelmiştik.Duru " Ballı böceğim istersen bende seninle geliyim mi? Hem o baban la-" diyorduki sertçe Duru nun lafını kestim" O adam benim babam değil.Olsa bile ben onu babam gibi görmüyorum .Ayrıca benimle gelmenede gerek yok,sen evine git." ,dedim.Tabi ama bu kişi Duru' ydu uzatıkça uzatıyordu.Bahçe kapısının önündeyken içli gözlerle bana bakıp, " Tamam seninle gelmiycem ama o adamın sana zarar vermesine lütfen izin verme." ,dedikten sonra sıkıca birbirimize sarıldık ve ayrılıp evlerimizin yoluna koyulduk.

Duru ' nun çok güzel bir ailesi vardı. Onu seven bir annesi ve babası.Beni seven kim vardı? Bu koca dünyada sadece bana nefretlerini kusmayan sadece dört kişi vardı.Bunlardan birisi Duru ,bir diğeri Mert ve üçüncüsü ise Rüzgar dı. Mert benim çocukluk arkadaşımdır.Tamı tamına on beş yıldır arkadşız. Evet benim yaşım kadar.Mert ve Rüzgar aynı yaştalar bizden -bizden derken Duru ve ben- sadece iki yaş büyükler.

Ben yine her zamanki gibi çok hızlı yürüdüğüm için eve erken gelmiştim.Neden bu kadar erken geldim ki? Ya o adam evdeyse, ya bana bir şey yaparsa yine? Tabi bunları düşünürken çantamdan anahtarımı çıkartıyordum .Her ne kadar bu eve girmek istemesemde başka gidecek yerim yoktu.

Kapıyı açıp eve girdim.Acaba o adam evdemiydi?Umuyorum evde yoktur, gerçi ses falanda gelmiyordu.
Eve girdim ve hızla odama girip eşyalarımı bıraktım.Ardından odadan çıktım.Salona gitiğimde salon boştu, hızla mutfağada baktım. Babam evde değildi,aslında bu benim için iyi bir şeydi ama kötü bir şeydide.Ama yatak odasına bakmamıştım, herçi o odayada girmek istemiyordum.Çünkü annemden kalan son şeyler vardı ve ben onları görürsem her an ağlama komasına girebilirdim.Ama aynı zamandada annemin kokusunu bile özlemiştim,ama ya babamda oradaysa? Annem ben sekiz yaşımdayken kansere yenik düşmüştü.O zamanlar Moskovaya veya bir başka akrabamızın yanına gittiğimizde herkes 'üzülme tatlım,annen çok uzun bir seyahate çıktı uzun yıllar sonra dönecek' derlerdi ama boşuna derlerdi.Ben çoçukken bile çok akıllı bir çoçuktum,o yüzden onların dediklerin yalan olduğunu biliyordum. Ama bir şeyde haklılardı annem çok uzun bir yolculuğu çıkmıştı ve
bir daha asla geri gelmeyecekti.

Bunları düşünürken ben banyodaki işlerimi hızlıca halletmiştim.Odama girdiğimde kapıyı arkamdan kapatmıştım.Aslında evde kimse yoktu ama ben kendimi böyle güvende hissediyordum.Dolabımdan siyah bir şort,üstüme ise beyaz sıfır kollu bir body çıkartım. Onları giyindikten sonra mutfağa geçmiştim,eh kendime yemek bişeyler hazırlamam lazımdı.

&

Kendime sandivinç hazırlayıp yedikten sonra odama geçmiş biraz kitap okumuştum.Akşam saat 10.00' a gelirken evin dış kapısının açılma sesini duydum,büyük ihtimalle o adam gelmişti. Zaten başka kim gelicekti ki?
Yataktan kalkıp hızlıca odamın kapısını kitlemiştim.Ama sanırım yine alkol almıştı,kapıyı kitledikten sonra kulağımı kapıya dayadım.

Kulağımı kapıya dayadığım için sesler biraz boğuk geliyodu ama sorun değildi.Kapının arkasında babamın- her ne kadar baba demek istemesemde şuan kısa gelen bu- ayak sesleri geliyordu, ayaklarını sürüye süreye geldiyordu.

Adım sesleri gittikçe buraya yaklaşıyordu.Hızla kapıdan uzaklaştım,ama çok geçmeden kapı kulbu bükülmüştü.Hayır ya! Babam bir kez daha denedikt3n sonra bağırmaya başladı." Bu kapı niye açılmıyor! Aç kapıyı! AÇ"dedi. Her ne kadar ist2mesemde kapıyı açmam lazımfı yoksa daha kötü olurdu.Hemen kapıyı açtım,ilk balıştığım şey çakmak çakmak yanan gri gözleriydi.Oldum olası sevmemişimdir bana olan bakışlarını,annem ölmeden önce bana iyi davranırdı ama bu sadece annemin olduğu zamanlardı,beni tenha bir yerde yakaladığızamanlarda hemen koluma yapışırdı.

Bana attığı tokatla düşüncelerimden sıyrıldım.Bana bakıp pis pis sırıttı ve
" İyi hadi bugün şanslı günündesin, dayak yemiyceksin" dedi.

Gözleriyle bana yattağı işaret etti, hemen gidip yattağa oturdum babamda yanıma oturdu.Bana ilk defa çok farklı bakıyordu. Bana bakıp" Hazırlan ailen seni almaya geliyor" dedi . Bir dakika ne dedi o ... Ailen mi dedi!

Ana karakte, Anastasia Tomris Raskolovinç(Eser)
Yaş 15 yarı türk sahte babası rus annesi türk ismi o yüzden böyle