Giriş

2004, 21, Ocak, Ankara, kış
Yangın gecesi

"Hadiii kaydan adam yapaylimm" küçük kızın gozune bakti itiraz etmek istemiyordu ama hava iyice soğumuştu eve gitmeleri gerekiyordu ayrica arkadaşının yanakları al al olmuştu. Her zaman yanaklari al aldı zaten.

"Olmaz şirin ben üşüdüm hava soğuk hadi eve gidelim" Ahenk kaşlarını çatıp Şafak'a bakti, "bana şiyin deme ayyica eve fiyan gitmiyoyuz" deyip Şafak'ın ayağına tekme savurdu. Şafak'ın canı acıdı belli etmemeye çalıştı.

"Ahh manyak mısın kızım ya? Ama kabahat bende sırf sen sıkılıyorsun diye bu hava da dışarı çıktım üstüne dayak yedim. Deli misin deplek misin nesin ya" kızın elinden tutup çekiştirerek evin yolunu tuttu.

"Bıyak beni ya of seni babama soylicem bekye sen" 4 yaşında olmasının da etkisiyle oluşan sürtüşmeler onu daha da tatli yapıyordu, hem konuşup hem de Şafak'a tekmeler savuruyordu ama Şafak kale bile almadı.

"Ben de babana seni söylerim sırf Elif benden hoşlandı diye Elif'in oyuncağını kırdığını söylerim" küçük kızın içini bir korku kapladı Şafak onu nerden duymuştu ki? Kesin Elif söylemişti, zaten Ahenk'i hep Şafak'a şikayet ediyorlardı.

Zar zor eve vardıklarında Şafak'ın annesi Ahenk'in annesiyle oturuyordu. "Ya buz gibi olmuşsunuz kuzular yine gelmediniz" Şafak Ahenk'e baktı şirinin kafası aşağı bakıyordu "gelirken şirin düştü de ağladı ondan gec geldik Ayşe teyze" Ahenk başını hemen Şafak'a çevirip gülümsedi.

Söylememişti onun yüzünden daha da durduklarını, sadece küçük bir yalan söylemişti. Ahenk annesine dönüp sordu "anne babam nerde ya geyirken bana marketten lule bebek aycakti" Ayşe gülümsedi kocasının bugün mesaisi vardı geç gelirdi. "Az kaldı kızım merak etme"

Ahenk başını salladı, Şafak'ın elinden tutup odasına götürdü "gel Şafakcım sana yeni aydıım bebekyerimi göstereyiim" Şafak da arkasından gülümseyerek gitti, her ne kadar yaramaz olsa da seviyordu şirini.

Ahenk en sevdiği pembe kıvırcık saçlı bebeğini Şafak'a verdi "ya kızım bari bebek veriyorsan pembe verme erkeğim ben erkek" Ahenk küçük kaşlarını çattı "ama her rengi herkesi sevebiyir mızıkçıyık yapma" elinden oyuncağı aldı "istemiyorsan git Şafakcım" deyip arkasını döndü.

"Ya tamam be, asıl sen mızıkçısın, iki dakika da ağlıyorsun be şirin" gülümseyerek önüne döndü ve elindeki bebeği Şafak'a verdi Ahenk. Kendisi de en sevdiği oyuncağı şirinini aldı babası almıştı bu şirini de. Yaklaşık bir saat oynamanın ardından Şafak'ın annesi çağırdı.

"Şafak, Ahenk gelin hadi yemek yiyin öyle devam edin" Ahenk oyuncağı atıp direk mutfağa doğru koştu "en son geyen çürük yumurtaa" Şafak da gülerek koştu arkasından.

Masaya oturdular Şafak kaşlarını çatıp igrenerek baktığı soğana doğru konuştu "anne ya ben sevmiyorum bunu alın önümden" Meryem gülümsedi "nimetten bu diye bahsedilmez oğlum ye işte yemeğini" Şafak hiç soğanlı şeyleri yiyemiyordu ama Ahenk bayılıyordu. Ayşe de sofraya oturunca yemeğe başlandı.

Herkes yemeğini yedi, Şafak ve annesi evlerine gitti. Ahenk koltuğun üstünde oturmuş televizyon izliyordu, en sevdiği kısım geldiği zaman kapı çaldı.

Babası gelmişti. Ayşe kapıyı açınca küçük şirin koşarak babasına sarıldı "baba biyiyor musun bugün Şafakcımya beraber kay oynadık" Hakan kahkaka attı "Şafakcım mı? Hayırdır kızım kerataya fırça atmamı mı istiyorsun?" Ayşe kıs kıs güldü, Ahenk de başını öne eğdi "Şafakcıma ay Şafak'a biy şey yapma babacım ya, hem ben onu cok seviyoyum beyki iyerde sen ve annem gibi oyuruz"

Bu sefer kahaka atan Ayşe olmuştu, Hakan da kırmızı kesilmişti "yok öyle bir şey kızım boşver sen Şafak'ı filan koş yatağa geliyorum" dediğinde dudağını büzdü Ahenk"ama babacım daha bitmedi ki cizgi fiymim, en sevdiğim kısımı izyemedim daha"

Hakan yumuşamış gibi oldu ama Ayşe konuştu "hayır balkızım bütün gün Şafak ile oynadın üstüne kaç saat televizyon izledin, uyuma vakti hadi bakım" eliyle Ahenk'in poposuna vurup kovaladı, Ahenk hem gülüp koşuyordu "tamam anne tamam"

Ahenk yatağa yattı, Hakan Ayşe'nin yanına gelip en sevdiği hikayeyi okudu, tavşan salvanın masalı.

"Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın derinliklerinde minik bir tavşan varmış. Bu tavşanın adı Salva imiş. Salva diğer yavrulara göre çok çekingenmiş, kimseyle oyun oynamaz, sohbet etmezmiş. Ama her zaman çok arkadaşı olsun istermiş.

Günler geçmiş, Salva'nın okula başlama zamanı gelmiş. Babasıyla birlikte ormana okuluna gidip kayıt yaptırmışlar. Salva okul için tedirginmiş, orada ailesi yanında olmadığı için, kimle konuşup oyun oynayacağını bilmiyormuş. Sonunda beklenen gün gelmiş küçük tavşan annesiyle birlikte okula doğru yürümeye başlamışlar. Annesi Salva'nın çok tedirgin olduğunun farkındaymış. "Salva lütfen kendine güven, sen çok tatlı bir tavşansın ve yeni arkadaşlar edineceğine eminim. Okul çok eğlenceli bir yerdir, sende okulun tadını çıkar" demiş. Salva annesine "Tamam" demiş ama bunu nasıl yapacağını bilmiyormuş. Sonunda okula gelmiş ve Salva annesini öpüp sınıfına gitmiş. Küçük tavşan sınıfta en arkaya oturmuş ve hiç kimseyle konuşmamış. Bilge Baykuş Öğretmen, onun çekingen olduğunu fark edince onu tahtaya kaldırıp adını sormuş. Küçük tavşan utangaç bir sesle "Benim adım Salva" demiş. Öğrenciler ona "Merhaba Salva" diye seslenmişler. Salva başı önünde sırasına oturmuş. Bir süre sonra zil çalmış ve hepsi oyun oynamaya başlamış. O sırada bir ördek yavrusu gelip "Birlikte arkadaş olabilir miyiz?" diye sormuş. Ardından bir kirpi de onlara katılmış. Üç arkadaş birlikte oyun oynayıp eğlendikçe Salva da.."

Hakan daha masalı bitirmeden Ahenk uyukuya dalmış. Kızının masum yüzüne gülümseyip yanağından öpmüş, ışığı kapatıp karısının yanına geçmiş.

Yangın anı

O küçük kız, dünyasının yavaşça yok olduğunu hissetti. Etrafındaki her şey, büyük, korkutucu alevlerle sarılıydı. Gözleri, her şeyin nasıl eridiğini, yavaşça kaybolduğunu görmekten zorlanıyordu. Ama o, bu dünyada her şeyin kendi etrafında döndüğünü düşündüğü bir yaşta olduğu için, ne olduğunu tam anlamıyordu. Sadece korkuyordu. Korku, onun minik yüreğini kaplamıştı.

Ayağa kalkmaya çalıştı ama bacakları sanki taş gibi ağırlaşmıştı. Bir adım atmak bile, sanki çok büyük bir şeydi. Etrafında her şey kayboluyordu ama annesinin ve babasının nerede olduğunu, ne olduğunu bilemiyordu. Bir ses, kalbinde yankılandı. "Anne? Baba?" diye bağırmak istedi, ama sesi boğazında sıkıştı. Boğuluyor gibiydi, ağzı kurudu, ciğerleri dumanla dolmuştu.

Birden, büyük bir gürültü duydu. Gökyüzü bir an sanki altına devrilmişti. O an, her şeyin sonlanmak üzere olduğunu fark etti. O kadar çok korkuyordu ki, dizlerinin üstüne çöküp ağlamak istedi ama gözyaşları gelmiyordu. Çünkü kalbinde bir boşluk vardı, o boşluk her şeyin yerini almıştı. Hıçkırıklarla ağladı ama kimse onu duymadı.

O an, küçük bir el ona dokundu. Sıcak, ama yabancıydı. Birisi onu kucaklayarak yerden kaldırdı. Kimdi bu? Nerede götürüyordu onu? Ama o küçük kız, sadece bir anlık bir rahatlama hissetti. Çünkü o an, bir şey fark etti: Alevler her şeyi yok etmiş olsa da, bir şey onun içinde kalmıştı. Bir insan, onu güvende tutmak için geldi. O insanın elini sıkıca tutarken, o büyük boşluk biraz olsun küçüldü.

Küçük kız, ne olduğunu anlamamıştı belki ama bir şey kesin olarak fark etti: O an, yıkılan her şeyin ardından, sevgi ve umut hala bir yol bulabilirdi.

Alevler onu yakmadı ama içindeki o boşluk, bir çırpıda yok oldu.

Babası o yangın da kızı uğruna kendinj feda etmişti, elinden tutup evden çıkarmaya çalışmıştı. Ayşe de son anda dumanların arasından çıktı, ama Hakan alevlere teslim oldu.

"HAKAN" annesinin çırpınışını gördü, kollarının bazı yerleri yanmıştı. Ama şuan tek uğraşı kocasıydı. Annesi Ahenk'i Meryemgile bırakmıştı kendisi yanan evine hıçkırırak bakıyordu.

Şirin ağlıyordu ama Şafak bir şey yapamıyordu "Şafakcım noydu ki evde? Babama bir şey mi oldu? Annem niye Hakan diye bağırdı? O şey ateş miydi? " Şafak daha sıkı tuttu elini o da korkuyordu hemen odasında doğru çekiştirdi Ahenk'i ve oturttu "şimdi şirin seninle bir oyun oynayacağız, sen gözünü kapat ona kadar say bende pembe saçlı bebeğini saklıyım sonra da bulmaya çalış"

Ahenk gözlerini yaşını silerek başıyla onayladı, onun da bazı yerleri yanmıştı ve çok acıyordu. Bir şey olmamıştı oyun oynayacaklardı "bir, iki, üç, dört, beş, aytı, yedi.." Şafak hemen bebeği alıp salano koştu koltuğun arkasına koydu. Hakan amcasına bir şey olmasından çok korkuyordu. Odaya geçti "sekiiz, dokuz, ve.." bir feryat sesi.

Boğazdan gelen bir haykırış, ambulans sesleri. Herkesin korktuğu başına gelmişti.

O gün Karaca ailesinin evi yanmış ve sadece iki kişi kurtulmuştu, o da Ahenk Karaca ve Ayşe Karaca. Ölen Hakan'dı ama Ayşe geçmişin tutsağı Ahenk de geleceğin esiri olmuştu.

"Bir küçücük aslancık varmış
Bir küçücük aslancık varmış

Çöllerde ko ko koşar oynarmış
Çöllerde ko ko koşar oynarmış

Babası onu çok severmiş
Babası onu çok severmiş

Sen benim ca ca canımsın dermiş
Sen benim ca ca canımsın dermiş

Aslan baba harbe gidince
Aslan baba harbe gidince

Küçüğü ra ra rahatı bitmiş
Küçüğü ra ra rahatı bitmiş

Aslan baba harpte" devamını söylememişti Şafak, en sevdiği şarkıydı Ahenk'in. Ama ise yaramamıştı hala ağlıyordu şirin.

Ve o 1 saat çabuk geçmişti Meryem çocukları alıp öbür komşularına bırakmıştı. Ayşe hastane köşelerinde ağlıyordu, bütün herkes hastanedeydi.

Ama nafile beklemeleri. Hakan gitmişti hemde bir intikam uğruna.

2004, 26 Ocak, Ankara, kış
Cenaze

"Gitme Hakan gitme" Ayşe'nin yaşları, Ahenk'in gülümseyip konuşması "Anne babam cennete gitti niye ağyıyorsun ki" bunu duyan insanların daha ağlaması. Erkekler toprak kazıyor kadınlar ağlıyordu. Çocuk olarakta sadece Şafak ve Ahenk vardı.

"Dimi Şafakcım sen öyye demiştin, hem babam kötü bir yere gitseydi üzüyürdüm ben ama bak cennete gitti orda uzaktan bizi izyicek" Şafak gözünden akan yaşı silip gülümsedi"evet şirin hem Hakan amca da üzülmeni istemezdi" deyip sarıldı.

Cenaze arabasından tabut indi, Ayşe bayıldı.

"Ama babam burda üşür ki Şafakcım, benim atkımı veyim mi babama" Ahenk'in tatlı sorusu bile Şafak'ı gülümsetemedi. Ahenk tekrar konuştu "bu atkı pembe ama sen erkekyer pembe sevmez demiştin ama bir şey oymaz dimi" Şafak ağlayarak başını salladı ve Ahenk'e sarıldı.

Ahenk şaşırdı bu kadar ağlamaları saçma geliyordu. Ama o da özlüyordu şafağı itip mezara doğru yürüdü Şafak arkasından koşcaktı ama Meryem onu tutmuştu "bırak Şafağım gitsin son kez görsün babasını" Şafak kafasını iki yana sallayıp koştu arkasından.

Atkısını çıkarttı Ahenk ve toprağın üstüne örttü "oyuncağa gerek yok baba, ama geri gelsen oymaz mı? Hem daha sen Şafakcımı dövmedin bana yaf atıp duruyor. Cennetten izle de gel döv onu baba, söz artık daha fazla televizyon izlemicem" mezara sarılıp bunları söylemesi herkesin nefesini kesti, Şafak da eğildi ve
sarıldı asla bırakmayacaktı şirinini.

Lütfen yazım yanlışı varsa mahzur görün🙏🏼🩷

Nasıldıı? Bu arada Şafak ve Ahenk'i modellerini vereyim mi?

💖💖💖

YouTube; sahrnwy