Kardeş İhaneti ve Kara Kuyunun Yankısı

Kardeşleri, Yusuf’u gezdirme ve oyun oynama bahanesiyle babalarından izin aldılar. Şehrin uzağındaki ıssız bir meraya vardıklarında, Yusuf’un masum gülümsemesine aldırmadan onu hırpalayıp elbiselerini soydular. Onu derin, karanlık ve dibinde su bulunan bir kuyuya bıraktılar. Yusuf, kuyunun duvarlarına tutunmaya çalışırken yukarıdan gelen kahkaha sesleri yerini derin bir sessizliğe bıraktı.
Akşam olduğunda kardeşleri, Yusuf’un gömleğine kestikleri bir hayvanın kanını sürerek babalarına gittiler: "Babamız, biz yarışırken Yusuf’u eşyalarımızın yanında bıraktık, onu bir kurt yedi!" dediler. Hz. Yakup, kalbindeki sızıyla bu yalana inanmadı ama sabır diledi: "Artık bana düşen güzel bir sabırdır (Sabrun Cemîl)."