Aynı Yerde Bekliyorum..

Aslında yazacak o kadar şey var ki ama bölüm bölüm gitmek istiyorum demiştim ya bu benim ilk yazım ilk tüm çıplaklığı ile içimi döküşüm bölüm bölüm ilerlemek daha iyi.Kaybettim seninle beraber kendimi çok ayrıldık barıştık ama hissediyorum bu sonuncusuydu içim de bir şeylerin koptuğunu hissediyorum.Kim okuyacak bunu cidden dökmelimiyim herşeyi diyecem de ok yaydan çıktı belki sen hariç çoğu kişi okuyacak bir buçuk ay olmak üzere ayrılığımıza iliklerime kadar hissediyorum beni istemediğimi tüm bedenim,ruhum hissediyor beni istemediğini.Çok acı biliyor musun böyle iken yanında durmaya çalışmak pes etmeden o kadar kişiye çevre baskısına sayısız bırak artık diyenlere sevmiyor anlamıyor musun istemiyor sana karşı için de kin ve nefret dışın da bir şey yok diyenlere kötü baktım ben yine sana bakmadım nasıl bakayım ki sana kötü belki sen benden vazgeçtiğin için arkamdan kötü konuşuyor olabilirsin.Arkadaşlarına ağlak demişsin olsun ben ağlak olayım ama allah şahidim hayatım boyunca bir sana olan sevgimden bir de gitmene ağladım bunu sen de çok iyi biliyorsun karşına geçip dümdüz dursam bile gözlerimin kan çanağı olacağını aslın da herşeyin farkındasın sadece bana karşı kinin nefretin o kadar büyümüş ki sana karşı olan sevgimden duygusallığa dönüşen hareketlerimi küçümsemeye başlamışsın.Ama biliyor musun ben yine sana kızgın değilim nasıl olayım ki sana kızgın nasıl nefretle bakayım sana.Yüzüme tükürsen bağırıp çağırsan yine sessiz sessiz içimden keşke gitmeseydin demek dışında ne diye bilirim ki.Söyler misin geliyor muyum aklına demem gerek dahi yok tabi gelmiyorum nasıl geçiyor günlerin olmamış yaşanmamış gibi davrana biliyor musun ya da bir şey yokmuş gibi arkadaşların ile eğlene biliyor musun bir hiç miyim hayatın da bir ay da silinip atılacak bir boşluk muyum.Hepsinin cevabının evet olduğunu bile bile kaybedemiyorum hislerimi takıntılısın diyorlar psikoloğa gidelim mi diyorlar inan bana hiç anlamıyorlar.Ben sadece aşkımı göstermeye çalışırken çırpınıyorum ama o kadar abartılı yapıyorum ki takıntı gibi duruyor etrafımdaki herkes bozuk bir televizyon gibi ekran yok sadece boş sesler var herkes aynı şeyi söylüyor zamanın da biz de yaşadık.Gençlik aşkı ya da hevesi unutursun günden güne gibi binlerce şey insanların bana kendimi tanıtmaya çalışması ne kadar acizce değil mi.