Ara öz

Ben Ara öz
Çiğ hastasıyım genellikle içine kapanık biriyim
Acı çekerek ölmek ... Kaderimi ben seçmedim ama nasıl yaşıyaçağımı biliyorum
Küçük bir kafede deftere resim çizerek ölmek
Günüm basit
Kafe resim parkta dolaşmak bilgisiyar oyunu...
Ve her zaman hayalini kurduğum ama yapamadığım
Basketbol oynamak
Ailem yurt dışında uzun zamandır çiğ hastası olduğumu bilmiyorlar
Asla öğrenmiyeçekler
Bir ailem olamaz ömrüme lakin
Aynı zamanda da gök yüzü fotoğrafcısıyım

Fotoğraf ölümsüz bir çerçeveden ibarettir ama çektiğin bir çöp bile olsa bir duygu ile çekmeliyim

Kendime anlattığım sözlerden birkaçı
İyi kötü benimde bir hayatın var gökler bunu seçti ve kabul ediyorum

Yine bir gün

Yine kafeden elimde sade kahve ile cıktım
Karton bardakta olsada elim yanıyordu yağmur yağıyordu yavaş yavaş
O kokusu yaşadığımın sevinçiydi
Bir yerde okumuştum

Yağmurun kokusu yoktu yağmur yağdığı zaman gökyüzünde bulunan ölü hücreler in kokusuydu

Keşke bende o ölüler gibi bir iz bırakabilirseydim ama yapamam
Bazen keşke o ölü hücreler olsaydım diyorum ama
Ben de etten kemikten oluşan bir yaratığım
Yağmur yağışı devam ediyor
Ellerini Demir e dayamış soğukluğu hissediyordum ki bir gölge hızlıca geçip gitti
Bunu ilk kez görmüyordum hastalığımı öğrendiğimde beri
Neyin nesiydi bu ?
Aklımı mı kaçırıyordum ?
Neyin nesiydi aklıma takmıştım

Ama bu sefer gölge gerçek giydi ve sessizce bir adamın içinden geçti hızlı adımlarla adamın yanına geldim
Gözleri kapalı teni solmuştu uya kalmış giydi adama
Amca burda uyamazsınız
Dedim adam duymadı sesizce ona bakarken Park görevlisi kadın geldi
Kadın amcaya sesizce dokundu ve amca yere yığıldı Park görevlisi kadın korku ile geri çekildi ben ise amcanın nabzını ölçtüm

Ölmüştü

Kadın polisi aradı
O zaman bu gölgenin ne olduğunu tahmin ediyordum
Azrail
Deli olmalıyım bu gerçek olamazdı
Ne olur olmaz bir araştırma yaptım
Yok aklım yerinde