Capítulo CUATRO

BÖLÜM 4

Milan'ın arkadaşlarının yanına gittik. Hepsiyle tek tek tanıştıktan sonra sahnenin önüne doğru gittik.

Kızlar kendi aralarında onları tartışırken, ben dalmıştım. Arya beni dürtünce kendime geldim.

"He, ne oldu?" dedim.

"Sabahtan beri sana sesleniyoruz," dedi Arya.

"Dalmışım. Eee niye bana seslendiğinizi öğrenebilir miyim?" dedim.

"Konser başlıyor," dedi Mira.

Kafamı sallayıp önüme döndüm.

Konser başlayalı yirmi dakika olmuştu. Birbirinden alakasız kişiler sahneye çıkıp şarkılarını söylüyorlardı.

Benle Mira şarkılara eşlik ederken, Arya sadece video çekiyordu.

Bir saatin sonunda Milan'lar çıkmaya başladı. Gruplarının adı Crush'mış. Şarkılarını bilmediğim için susuyordum.

Mira biliyormuş gibi hareketler yapıyordu ama sesi çıkmıyordu.

Arya ise kendi hâlinde takılıyordu.

Milan'lardan sonra başka kimse çıkmadı. Konser bitince kızlarla eve gitme konusunda tartışırken telefonum titredi.

Telefonumu elime aldığımda Milan'ın yazdığını gördüm. Telefonun kilidini açıp mesajına baktım.

Milan: Bizimkilerle yemek yemeye gidicez Ozi sizi de çağırıyor gelmek isterseniz sizi almaya geleyim

Kızlara mesajı gösterdiğim de Arya hemen kabul etti. Mira ise kararsız kalmıştı. Arya'nın ısrarları sonucunda o da kabul edince Milan'a yazdım.

Siz:
Olur geliriz seni nerede bekleyelim

Milan: Çıkışta bekleyin ben sizi almaya gelirim
(Bu mesaja '👍🏻' ifadesini bıraktınız.)

Sohbetten çıkıp telefonu kapattım ve cebime koydum. Kızlarla çıkışa doğru yürümeye başladık. Çıkışta durup Milan'ı beklemeye başladık.

Beş dakika sonra Milan gelip bizi aldı ve açık otoparka doğru götürdü. Oğuzhan abi ve diğerleri oradaydı. Yanlarında durduk.

Herkes birbirine bakıyor kimse konuşmuyordu. Sessizliği Arda bozdu. "Böyle aval aval birbirimize mi bakacağız?"

Arda'ya hak verircesine kafamı salladım. Batu konuşmaya başladı. " İki araba gidelim. Bir arabada beş, diğer arabada beş kişi."

Oğuzhan, "Bir arabayı ben sürerim diğer arabayı kim sürecek?" dedi.

Efe hemen lafa atladı. "Ben sürerim."

Miraç, "Sen daha on dokuz yaşındasın sen süremezsin," diye Efe'ye bulaştı.

Miraç'ın dediğine kahkaha attım. Efe bana somurtarak bakıp, "Komik mi?" diye sordu.

Kahkahalarım arasından cevap verdim. "Komikti. Ben güldüm."

Efe bana göz devirip diğerlerine döndü. Batu ortamdaki gerginliği anlamış olacak ki, "Tamam. Sakin olun. Diğer arabayı ben sürerim," dedi.

Oğuzhan kafasını sallayıp, "Tamam. O zaman Barış, Miraç, Mira ve Milan benimle gelir; Ece, Efe, Arda ve Arya da seninle gelir. İtirazı olan?"

Mira hemen elini kaldırdı. "Ben onca erkeğin arasında tek başıma ne yapacağım?"

Efe, Mira'ya dönüp, "İstersen yer değiştirelim," dedi.

Mira kafasını sallayarak kabul etti.

Oğuzhan, " Herkes tamamsa yola çıkalım," dedi.

Herkes kafasını sallayınca arabalara dağıldık. Batu, şoför koltuğuna, Arda da yolcu koltuğuna oturdu. Biz de arkaya oturduk. Batu'dan izin alıp şarkı açtım. Yolculuk eğlenceli geçiyordu. Hatta Batu ve Arda'yla kaynaşmıştık. Kafa yapılarımız uyuşuyordu.

Restoranın önünde durunca, arabadan indik. Batu arabanın anahtarını valeye teslim etti. Restorana girip bir masaya geçip diğerlerini beklemeye başladık.

Beş dakika sonra diğerleri de gelince siparişlerimizi verdik.

Sessiz sessiz yemek yerken Efe konuştu. "Yemekten sonra bir şeyler mi yapsak?"

Erkekler kabul edip, bize döndü. Kafamı sağa sola sallayıp, "Yok biz gelmeyelim. Saatte geç oldu zaten. Başka zaman."

Mira ve Arya'da kafalarını sallayarak beni onayladılar. Yemek bitince hesabı ödemek için garsondan hesabı istediler. Garson elinde hesapla gelip masanın başında durdu. Kendi aralarında kararlaştırıp bir karttan ödediler. Daha sonra o kişiye parasını vereceklerdi.

Herkes ayağa kalkıp çıkışa yöneldi. Geldiğimiz gibi arabalara bindik. Batu önce Mira'yı, sonra da Arya'yı bıraktı. En son beni bırakacakken, benim evimin olduğu yoldan değil başka yoldan gidince kaşlarımı çattım.

"Evime bu yoldan gidilmiyor ki," dedim.

Konum açıp, Batu'ya uzatmıştım ama Batu başka yoldan gitmişti. Dikiz aynasından bana bakıp, "Biliyorum," dedi.

"O zaman neden bu yoldan gidiyorsun?" diye sordum.

"Çünkü senin evine gitmiyoruz," dedi.

Ağzım açık kaldı. "Nereye gidiyoruz o zaman?"

Batu, "Bizim eve," diye yanıtladı beni.

Hiçbir şey demeden kafamla onayladım. İtiraz falan etmedim.

Tek yaşıyordum zaten. Evde beni bekleyen annem veya babam yoktu. Trafik kazasında hayatlarını kaybetmişlerdi. Ailemi kaybettiğimde yedi yaşındaydım. Polisler bir yurda bırakmışlardı. On yaşına gelince de bir aile beni evlatlık almıştı.

Daha sonra onlar babamın işinden dolayı yurtdışına çıktı. Ben de burada tek başıma kaldım. Beni kısıtlamıyorlardı. Ne yaparsam yapayım arkamda duruyorlardı.

Sevgilim olmasına da karışmıyorlardı. Derdim olduğu zaman onlara anlatmamı söylüyorlardı. Tabii ben de uslu bir kız olduğum için derdim olduğu zaman onlara anlatıyordum.

Araba durunca geldiğimizi anladım. Arabadan indim. Benle birlikte Arda da arabadan inmişti. Batu da arabayı park edip yanımıza geldi. Birlikte eve girip salona geçtik.

Hoşgeldin faslından sonra ne yapacağımıza karar vermeye başladık. Efe, içeri girdiğimden beri bana bulaşıyordu. Onu takmıyordum. Ama çocuk susmak bilmiyordu anasını satayım.

En sonunda şarkı söylemeye karar verdik ama Efe durur mu? Yok. Yine bana bulaştı. "Ece şarkı söyleyemiyordur."

Tek kaşım havaya kalktı. "Allah Allah."

Kimin söyleyeceğine karar vermeye çalışıyorduk. Batu bir anda, "Tamam, yeter. Ece söylesin." dedi.

Batu'nun söylediğiyle herkesin bakışları bana döndü.

"Ben niye söylüyorum?"

"Çünkü az önce Efe senin söyleyemeyeceğini iddia etti," dedi Arda.

Başımı çevirip Efe'ye baktım.

Koltukta arkasına yaslanmış, sanki biraz önce hiçbir şey söylememiş gibi bana bakıyordu.

"Ben öyle bir şey demedim."

Herkes ona dik dik bakınca duruşunu düzeltip, "Tamam, dedim." dedi.

Efe'ye bakıp, "Pişman olacaksın," dedim.

Efe güldü. "Bekliyorum."

Aklımdan şarkı seçerken Efe'nin sesini duydum yine.

"Ne düşünüyorsun?"

"Şarkı."

"Gerçekten söyleyecek misin?"

"Evet. Söylemeyeyim mi?"

Dudağını büzdü. Kafamı salladım. Kararsız kaldığımda, Milan imdadıma yetişti.

"O gün durakta söylediğini söylesene."

"Tamam."

Bahsettiği şarkı 'Pinhani-Dünyadan Uzak' tı

"Bir yol var ama her yerde tuzak,
Bir yol daha var, dönmek de yasak..."

Şarkının anlattığı o sıkışmışlık hissi garip bir şekilde tanıdıktı. Bir yere gitmek istiyordum ama nereye gideceğimi bilmiyordum. Bazen insan sadece bulunduğu yerden uzaklaşmak istiyordu. Nereye olduğu önemli olmadan.

"Deryaya yakın, dünyadan uzak,
Deryaya yakın, dünyadan uzak..."

İlk sözleri söylerken gözlerim istemsizce kapandı.

"Gel, vazgeçelim hiç zorlamadan,
Sen aklıselim, ben yorgun adam.
Bir yer bulalım dünyadan uzak,
Bir yer bulalım dünyadan uzak..."

Bir an ailemi düşündüm.

Yedi yaşındayken hayatımın bir anda değiştiği o günü.

Sonra yurtta geçirdiğim yılları.

Sonra beni evlatlık alan ailemi.

Onları seviyordum. Bana hiçbir zaman kendimi yalnız hissettirmemişlerdi.

Ama yine de...

Bazı geceler insanın yanında kimsenin olmamasıyla, yanında insanların olmamasının aynı şey olmadığını anlıyordum.

"Yine gözümüz yükseklerde,
Hayat geçiyo' perde perde.
Doydum artık, bana müsaade,
Bir yer bulalım dünyadan uzak..."

Salonda hiç ses kalmamıştı. Sadece benim sesim ve onların nefes alış veriş sesleri vardı.

"Yine gözümüz yükseklerde,
Hayat geçiyo' perde perde.
Doydum artık, bana müsaade,
Bir yer bulalım dünyadan uzak.

Bir yol var ama her yerde tuzak,
Bir yol daha var, dönmek de yasak.
Deryaya yakın, dünyadan uzak,
Deryaya yakın, dünyadan uzak.

Yine gözümüz yükseklerde,
Hayat geçiyo' perde perde.
Doydum artık, bana müsaade,
Bir yer bulalım dünyadan uzak..."

Şarkının ilerleyen kısmında içimde biriken şeylerin hepsi sanki birkaç dakikalığına dışarı çıkıyordu.

Yorulmuştum.

Ama bunu kimseye söylemek istemiyordum.

Özellikle de burada.

Özellikle de beni daha yeni tanıyan insanların yanında.

Gözlerimi açtığımda Efe'yle göz göze geldim.

Bu kez gülmüyordu.

Bana sadece bakıyordu.

Neden öyle baktığını anlamadım.

Ben de bakışlarımı kaçırıp şarkıya devam ettim.

"Yapamadığım birçok şey var,
Hem tatminsizim hem günahkâr.
Sen beni bu şehirden kurtar,
Bir yer bulalım dünyadan uzak.

Yine gözümüz yükseklerde,
Hayat geçiyo' perde perde.
Doydum artık, bana müsaade,
Bir yer bulalım dünyadan uzak.
Bir yer bulalım dünyadan uzak."

Şarkı bittiğinde ilk birkaç saniye kimse konuşmadı. Sonra alkış sesleri yükseldi.

Efe hariç, diğer herkes tebrik etti.

"Fena değildi," dedi Efe.

"Fena değildi mi?" diye sordum.

"Evet," dedi Efe.

"Az önce söyleyemezsin, diyordun." dedim.

"Fikrimi değiştirdim," dedi Efe.

Arda gülerek Efe'nin omzuna vurdu.

"Çocuğun iltifat edebildiğini de gördük."

Efe ona bakıp gözlerini devirdi.

Sırayla herkes şarkı söyledi.

Bir süre sonra saat geç olduğu için eve gitmeye karar verdim.iiiii

Bana kapıya kadar eşlik ettiler. Çağırdığım taksi gelmişti zaten. Taksiye binip evimin adresini verdim.

Taksi evimin önünde durunca parasını ödeyip taksiden indim. Çantamın içinden anahtarımı çıkartıp, kilide taktım. Kapıyı açıp eve girdim. Odama çıkıp üstümü değiştirdim. Örümcek adamlı pijamalarımla yatağıma yattım.

Telefonumu elime alıp mesaj gelmiş mi, diye baktım. Efe'den gelmişti. Mesaja girdim.

Efe: Konser nasıl geçti

Yazmıştı. Hemen yanıtladım.

Siz: Güzel geçti
Sen ne yaptın

Efe: Arkadaşlarımla takıldım

Siz:
İyimis

Efe: Öyle de işte bir tane kız vardı
Çok sinirimi bozdu

Siz:
Kötü olmuş

Efe: Fena değildi aslında

Siz:
Kızın adı ne

Efe: Ece

Siz:
Anladım
Neyse iyi geceler

Efe: İyi geceler
(Bu mesaja '❤️' ifadesini bıraktınız.)

Efe'yle olan sohbetten çıkıp telefonu komodine bıraktım. Başımı yastığa koyul kendimi uykunun kollarına bıraktım.

⚽⚽⚽

@eceadnn_

@eceadnn_ Work work work

♥️ 1082 💬 4

@alin_snmz Ördek öğrenci
↪️ @eceadnn_ Kıskanma cnm 🥰

@alinaksoy_ Ze.ki.kız.ım.be.n.im🥰
↪️ @eceadnn_ 9 yasindayim cok krkyrm bu gercek mi 😭

Yorumlar sınırlandırılmıştır.

⚽⚽⚽

İstediğiniz bir sahne varsa yorumlara yazın ilerleyen bölümlerde koymaya çalışırım 💗

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi alayım.

Oy ve yorum yaparsanız da çok mutlu olurum🫰🏻😽