Cinayet 1

"Dur lütfen, yapma... Yalvarırım yapma!"

Sesi yalvarıştan çok bir hırıltıydı artık.

Karnına yediği ilk bıçak darbesiyle ağzından fışkıran sıcak kan, yüzüne sıçradı. Yüzündeki sıçrayan sıcaklık onu durdurmadı, aksine daha da körükledi. Bıçağı ikinci kez sapladığında, adamın bedeni şiddetle titremeye, yerde kıvranmaya başladı.

Bu titreyiş, bu çaresiz kıvranış onu heyecanlandırıyordu.

Yüzünde beliren o psikopatça sırıtış, bu andan ne kadar büyük bir haz aldığının en açık kanıtıydı.

Son kıpırtı da durduğunda oda sessizliğe gömüldü.

Sakin bir hareketle çantasından küçük bir bez çıkardı. Yüzüne bulaşan kan lekelerini tek tek, özenle sildi.

Adamın cansız gözlerine eğilip fısıldadı:

"Cehennemde görüşürüz , seni ucube..."

Yüzündeki sırıtış bir anda yerini tiz, kontrolsüz kahkahalara bıraktı. Kahkahaları odanın dört duvarında yankılandı, yankılandıkça çoğaldı.

Sonra... Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Sanki o odada bir ceset yatmıyormuş gibi arkasını döndü ve usulca çekip gitti.

Bayanlar ve baylar, hepiniz hoş geldiniz.
Bugün burada toplanmamıza vesile olan, bu değerli bağış gecesini düzenleyerek hepimizi aynı çatı altında buluşturan kıymetli Hazel Wort'u huzurlarınıza davet ediyorum.

Salon, birbirinden değerli ve önemli isimlerle doluydu. Anonsun ardından kopan alkış tufanı, avizelerin kristallerinde titreşti. Tüm gözler tek bir noktaya, Hazel Wort'a çevrildi.

Bütün asaleti ve göz kamaştırıcı güzelliğiyle ilerliyordu. Üzerindeki sade siyah elbise, iddiasını sadeliğinden alıyordu. Açık bıraktığı saçları omuzlarından dökülürken, kürsüye doğru yavaş ama kendinden emin adımlarla yürüdü. Yüzüne yerleşmiş o kusursuz gülümseme, ezberlenmiş bir nezaketin cilası gibiydi.

Mikrofona yaklaştı ve salonu selamladı.

"İyi akşamlar," dedi. Sesi kadife gibi yumuşak, bir o kadar da mesafeliydi. "Umarım keyifli vakit geçiriyorsunuzdur. Bugün burada, bu özel gecede beni yalnız bırakmadığınız için hepinize teşekkür ederim. Hepinizin de bildiği gibi, bu gece kimsesiz çocuklar için bir aradayız. Sizlerden... çok cömert bağışlar bekliyoruz."

Son cümlesini söylerken elindeki kadehi havaya kaldırdı. Gülümsemesi genişledi, neredeyse ışıldadı.

Bütün salon, aynı hareketi bir ayin gibi tekrarladı. Kadehler havaya kalktı.

Tam o anda, sessizliğin en pürüzsüz yerinde bir çatırtı duyuldu.

Herkesin bakışları istemsizce yukarı, salonun ikinci katındaki korkuluklara kaydı. Orada bir adam belirmişti. Korkuluklara tutunmuş, kanlar içinde, zar zor ayakta duruyordu. Gömleği yırtılmış, tenine yapışmış kırmızı lekelerle kaplıydı. Nefesi hırıltılı, gözleri dehşetle büyümüştü.

Salondaki tüm meraklı, sonra endişeli ve korku dolu bakışlar o adama döndü.

Adam çatlamış dudaklarını araladı. Bütün gücünü toplayarak haykırdı:

"O burada! Katil burada.!"

Sözü biter bitmez dizlerinin bağı çözüldü. Dengesini bulamadan, ikinci kattan salonun o soğuk, şatafatlı mermer zeminine düştü. Tok bir ses, ardından keskin bir sessizlik.

Sonra çığlıklar patladı. Kadınlar bağırıyor, erkekler masaları devirerek kapılara koşuyordu. Kristal kadehler yere düşüp paramparça oluyor, o şık gece bir anda kaosa bulanıyordu.

Tek bir kişi hariç.

Hazel Wort.

Elinde hâlâ kadehini tutuyordu. Ne bir adım geri atmış, ne de yüzündeki gülümsemeyi bozmuştu. Tüm bu çöküşü, bu dehşeti, sanki kendi eseriymiş gibi büyük bir keyifle izliyordu. Gözlerinde garip bir parıltı vardı.

Ama kimsenin bilmediği gerçek şuydu:

Orada duran kişi, aslında Hazel değildi.