BÖLÜM 12

Alina, Egemen’in sözlerini uzun bir süre düşündü. Otele vardığında Sinem’i gördü. Sinem uykulu gözlerle Alina’yı süzüyordu.
“İyi misin sen?”
“Abla, Egemen ile karşılaştım. Egemen, abimin izinden gitmiş. Elleriyle resmen kendi mezarını kazıyormuş. Ben ne yaptım ki?”

Sinem, şaşırmıştı.
“Ben de anlam verememiştim. Çünkü her insanın duyguları ve olaylarla başa çıkma yöntemleri farklıdır. Egemen, çok saf bir çocuk. Tarık ise tam bir manipülasyon canavarı. Ama bu senin hayatın. Senin adına ben karar veremem Alina.”
“Abla, sen Egemen’i affettin mi?”
“Affettim. Egemen büyük bir yanlış yaptı. Ama hepimiz yapmadık mı?”

Alina gülümsedi.
“Sağol.”

Telefonunu çıkardı ve arama sekmesine “Egeboy🎀🍯” yazdı.
“Alo Egemen, yarın bize gelsene.”
“Alina, gerçekten mi? Olur. Gelirim. Yarın görüşürüz.”
“Hoşçakal.”

O sabah olduğunda Egemen utanç içinde otele gelmiş.
“Selam.”
Berkay: Gel içeri Egemen! Korkma ısırmam seni. Belki Ferit abin yiyebilir seni. Tam bir dağ ayısı olduğu için.
Sinem: Egemen, yavrum hoş geldin! Biz de tam eyleme çıkıyorduk. Al şu kırmızı flamayı.

Egemen’in yüzüne kocaman bir gülümseme geldi. Eline flamasını aldı ve Alina’nın elini tuttu. Birlikte eyleme gittiler.
Egemen: Adalet! Adalet!

Tüm gün birlikte güzel zaman geçirdiler. Sonra hep birlikte kuaföre gittiler.

5’i de saçlarını biraz kestirdiler. Tüm olaylar tatlıya bağlanmıştı. Geriye bir tek huzur kalmıştı.

Sonnnnnnn!