Bölüm-6

Gözlerimi açtığımda boynumun tutulduğunu hissettim. Ne olduğunu tam anlamadığım için etrafıma baktığımda koltukta, uyuyakaldığımı fark ettim.

"nasıl uyuya kaldım ben ya? Yeni kalkmıştım."

Sonra o lanet olası katili hatırladım. Katil evde gezerken,ben nasıl uyuyakalmıştım hiç bir fikrim yoktu. "Aferin derin. Böyle devam kızım. Bu gidişle böbreklerini çaldırırsın sen."
Oflayarak yerimden kalktım.

Hala gergindim fakat bunu kabullenmek istemiyordum.

Korkmuyorum.

Dedim içimden.

Ama korkuyordum. Sadece
kabullenmek istemiyordum.

Mutfağa doğru ilerledim. Gerçekten açtım ve midem bulanıyordu artık.

Tabii ki mutfağa girmem ile bu evde milyonuncu şoka uğramıştım.

Buda onlardan biriydi.

Kahvaltı masası hazırlanmış,beni bekliyordu.

"Oha ama! Bunu ben mi hazırladım."
Benim hazırlamam imkansızdı çünkü özenli bir şekilde hazırlanmıştı herşey.
Ben genelde sofra bile kurmaz, tezgahın üstünde yer sonra toplardim.

Bunu katil mi yapmıştı?

Ağzımdan bir "Oha!" Daha kaçmıştı.
Gerçekten o hazırlamıştı. "Anladım ben seni, anladım. Bana kilo aldırmaya çalışıyorsun. Organlarım daha fazla satılsın diye."
Kahkaha attım fakat sonra hemen toparladım. Deliriyordum!

Sofrayı dikkatle incelerken bir not gördüm. "Heh,bende diyorum eksik ne?" Gözlerimi devirip kağıdı elime aldım.
"Beni öldürme fikrin çok hoş. Bu laflarını yanına geldiğimde yüzüme söylersen sevinirim. Afiyet olsun güzelim."

"Şuna bak ya! Senden korkan senin gibi olsun. Geleceğin varsa göreceğin de var!"

Notu sinirle yere attım. "Bir de yiyeceğimi düşünüyorsan yanılıyorsun. Belki içine zehir koydun. Belki de bu da planının bir parçası."
Dehşetle gözlerimi açtım.
"Şimdi anladım! Ben bunları yiyeceğim ve bayılacağım. Sende gelip beni öldüreceksin!"

Nasıl da çözdüm ama olayı.

Dolaptan bir tane kefir alıp içmeye başladım.

Bu sofrayı toplamak için oldukça üşeniyordum.

"Katil ya... Ben uyurken sakince gelip burayı toplasana. Hiç yapasım yok."