GİRİŞ

İdil Yaz Çağlı…

Hepimizin hayatında, dönüm noktası olarak adlandırdığı bir zaman vardır. Peki ya, bu dönüm noktası dediğimiz şey sizin hayatınızı nasıl etkiledi? En sevdiğiniz renk değişti mi mesela? Ya en sevdiğiniz çikolata? İzlemekten asla bıkmam dediğiniz o mükemmel filmi, bir başka filmle değiştirdiniz mi?

Evet, bu son dediğim kırıcı oldu galiba.

Ama ben yaptım. Benim dönüm noktam, en sevdiğim rengin değişmesiyle başladı aslında. Yok hayır, benim dönüm noktam şu anda oturduğum bu çimenlikte başladı.Üç bahar önce bugün, dönüm noktamın tam olarak da bu tarihi gösterdiği o gün..

Oturduğum çimen hala aynı çimen, pekala biraz uzamış olabilir ama kökü hala aynı. Yanımda duran tuval aynı tuval, yada oturduğum bu beyaz piknik örtüsü; aynı örtü. Ben, aynı benim.

Ya da değilim.

Sakin bir şekilde sırtımı çimenlerle buluşturdum. Gözlerimi yıldızlardan çekmeden yanımda duran tuvali elime aldım. Üç bahar önce çizmiş olduğum bu tuval, yeniden bir ilham getirmesi adına burada benimle duruyordu saatlerdir.

Kulaklığımdan çalmaya başlayan şarkı, bakışlarımı kısa bir süreliğine donuklaştırdı.

Bon Iver - Skinny Love.

Dönüm noktamda bana eşlik eden o şarkı.

Yavaşça yattığım yerden doğruldum. Tuvalimi tekrardan yerine bıraktım ve diğer tarafımda beyazlığıyla kendini belli eden boş tuvalime uzandım. Şarkının hissiyatı iliklerime kadar dokunurken paletime koyu mavi boyayı sıktım.

Fırça darbelerim sert fakat öyle senkronize hareket ediyordu ki bir anlığına onun varlığını yanımda hissettim.

Göz yaşlarımı ittirmedim, usulca yanaklarımdan süzülen yaşlar tuvalimi tane tane ıslatırken dudaklarımda buruk bir tebessüm oluştu. Tuvalin tamamını boyadığım bu mavi renk, kalbimin ritmini değiştirmeye yeterken bu kez de beyaz boyayı sıktım paletime. Minik darbelerle oluşturduğum yıldızlar, bir diğer tuvalimdeki yıldızlarla bütünleşerek ışık saçıyordu adeta.

Şarkının bitişiyle bitirdiğim yıldızlarla derin bir nefes aldım. Başka bir şarkıya geçmesini istemeyerek telefonumdaki müzik uygulamasını kapattım. Tüm bu hissettiklerimi fırçalarımın gezintisiyle anlatmaya çalışırken sol tarafımdan tanıdık bir ses işittim.

Başımı hızlı bir şekilde oraya çevirdim. Karanlıktan dolayı yüzünü seçemesem de o kişinin kim olduğunu adım kadar iyi biliyordum.

Buralarda kimse onun kadar iyi çalamazdı gitarı.

Merih Ege Baysal.

Buradaydı.

Üç baharın sonunda, ait olduğu bu yere gelmişti.

Parmaklarını gezindirdiği gitardan, aramızdaki mesafeden dolayı kesik kesik ritimler duyuyor olsam da çaldığı şarkıyı anlamıştım.

Aynısıydı.

Üç bahar önce burada çaldığı şarkıyla aynıydı.

Az önce benim dinlediğim şarkıyla aynıydı.

Parmakları duraksadı, sanki birisinin ona baktığını hissetti. Merih Ege her zaman böyleydi, birisi onu dinlerken gitar çalamaz, şarkı mırıldanamazdı. İşte bu hareketi bile, onun olduğunu anlamama yetti.

Başını ağır ağır bulunduğum tarafa çevirdi. Öyle ki, bulunduğumuz sahildeki tek sokak lambası hemen yanımda duruyordu. Beni kolaylıkla seçebilir, ne yaptığımı fark edebilirdi.

Yine de kucağımdaki tuvali çekemedim. Onu net bir şekilde göremesem de gözlerimizin buluştuğunu hissedebilmek, acı verici bir güzellikteydi. Bilmiyorum, ben mi öyle sandım ama başını hareket ettirdi. Bir baş selamı diye düşündüm, bedenim kaskatı kesilirken bu kez başını gitarına çevirdi.

Parmakları telin üzerinde gezinmeye tekrar devam ettiği sırada, bu kez daha yüksek sesle çalıyordu. Az önceki şarkının devamını getiriyor, fakat bu kez mırıldanmıyordu. Bakışlarımı ondan ayırdım, yanımda duran boya kutularına çevirdim.

Siyah boyayı hiç düşünmeden sıktığımda, kalbimde bir şeylerin harekete geçtiğini hissettim. Az önce yaptığım beyaz yıldızların üstünden, siyah boyayla geçerek yıldızları siyaha boyadım.

Kalk İdil, diye yankılandı beynimin derinliklerinde bir ses. Neden hala duruyorsun, diye devam ettiğinde yutkundum.

Onunla konuşmak istiyordum.

''Ne yapıyorsun burada?'' bir anlığına dudaklarımdan dökülen bu sözler beklediğimden yüksek çıkmıştı. Parmakları duraksadı, çaldığı melodinin tınısı yavaş yavaş kaybolurken başını tekrar bulunduğum tarafa çevirdi. ''Artık buradayım,'' diye seslendi tüm kararlılığıyla. Kaşlarım şaşkınlıkla havalanırken kalbim daha da hızlı atmaya başladı. ''Neden döndün?'' diye sordum bu kez de, kucağımdaki tuvali kaldırarak. ''Bir gün,'' dedi iç çekerek. ''Herkes ait olduğu yere döner,'' hemen ardından yavaşça ayağa kalktı. ''Bu yer bir şehir, bir mahalle,'' adımlarını yanıma ilerletti. ''Bir sahil,'' etrafına bakındı. ''Bir kişi olsa bile,'' diye devam etti tam karşımda durduğunda.

Sözleri üstüne dudak kenarım kıvrıldığında yutkundum.

Kitabımın son satırlarıydı.

Bir gün herkes ait olduğu yere döner. Bu yer bir şehir, bir mahalle, bir sahil, bir kişi olsa bile…
Okyanus gözlü çocuğa vedam olsun.

Ve hemen arka sayfasına yazdığım yazı geldi gözlerimin önüne; Dön, dön ki hikayeniz devam etsin. Ait olduğun şehre, ait olduğun mahalleye dön. Döndüğün zaman o sahilde, o kişiyle tekrar buluş. Buluş ki hikayeniz böyle sonlanmasın, bu kitap böyle bitmesin.

Yalnızca başımı salladım. ''Kalıcı mısın?'' diye sordum bu kez de, gözlerimi yüzünden çekerek. Derin bir nefes aldı. ''Kalıcıyım,'' dedi sakin bir şekilde. Dudaklarımda belirmek için çabalayan tebessümü ittirirken tekrardan ona döndüm. ''Hoş geldin,'' dedim ses tonumu onunki gibi tutmaya özen göstererek. Gülümsedi, öyle bir gülümsedi ki gülümseyişi mavi gözlerini sollayıp geçti. ''Hoş buldum,'' dedi başını sallarken.

''Bu gece burada mısın?'' diye sordu, etrafımdaki bir yığın tuvale bakarak. Gözleri, az önce kucağımda duran tuvale gittiğinde, siyah yıldızları gördü. ''Yıldızlar neden siyah?'' imalı ses tonu gülümsetirken omuzlarımı silktim. ''Alışılmışın dışı olduğu için,'' dedim yalnızca. ''Ve evet, bu gece buradayım.'' herhangi bir şey demedi, adımlarını usulca yanımdan uzaklaştırdığında genzimi temizledim.

''Nereye taşındın?'' diye sordum, içimdeki merak duygusuna yenilerek. Adımları duraksadı, omzunun üstünden bana döndü. ''Yani eski evin şu an dolu,'' başını salladı. ''Bir kaldırım ötendeyim Yaz, pencereden baktığında beni göreceksin.” Sözleri, son sözleri olup adımlarını hızlandırırken gözlerimi kırpıştırdım.

Ani sıcaklıkla dolan gözlerim, dudağımdaki buruk tebessümle bir tablo oluştururken derin bir nefes aldım. Titreyen ellerim, sırt çantamın fermuarına iliştiğinde beynim sadece tek bir şeye odaklı gibi hissettim.

Çantamın içindeki laptobu çıkardım, yıllardır beni bekleyen o dosyaya girdim. Parmaklarım, benden bağımsız bir şekilde klavyede gezinirken, yanaklarımdan süzülen yaşların yalnızca birkaçı, klavyeyi ıslatmaya yetmişti.

Üç baharın sonunda, hoş geldin okyanus gözlü çocuk.
Hep seni bekledim.

Ve sonra ekledim; Hikaye devam ediyor.