2. BÖLÜM: BİRİNCİ MÜHÜR

İstanbul, Tarlabaşı, Saat 23.58

Toros’un tekerlekleri su birikintilerini yararak Çukur Sokak’ın girişinde durdu. Sağanak yağmur, arabanın tavanını dövüyordu. Yılmaz Komiser ile Demir, araçtan fırladıkları an buz gibi poyraz yüzlerine çarptı.

"Demir, sokak girişini tut! Farları binaya doğru çevir!" diye bağırdı Yılmaz Komiser.

Demir hızla telsizi eline aldı, parmakları soğuktan buz kesmişti:
"Merkez, 34-15 konuşuyor! Tarlabaşı Çukur Sokak 18 numara önündeyiz. İvedi olarak Olay Yeri İnceleme, ambulans ve devriye desteği sevk edin!"

Yılmaz Komiser belindeki Zigana’yı çekip 18 numaralı eski binanın kapısına yüklendi. Ahşap kapı menteşelerinden gıcırdayarak açıldı. İçeriden rutubet, eski tahta ve buram buram taze kan kokusu geliyordu.

"Arkanızdayım komiserim!" dedi Demir, silahını çift elle kavrayıp içeri girerken.

Bodrum katına inen dar merdivenleri ikişer ikişer indiler. Tahta basamaklar ayaklarının altında çatırdıyordu. Bodrumun kapısı aralıktı; içeride zayıf, sarı bir ampul sallanıyordu. Yılmaz Komiser kapıyı ayağıyla hırsla itip silahın namlusunu odaya doğruldu:

"Polis! Kıpırdama!"

Oda sessizdi. Yalnızca tavandaki borudan yere damlayan suyun sesi geliyordu.

Masanın hemen yanında, ahşap bir sandalyede devrilmiş vaziyette yatan bir adam vardı. Göğüs bölgesinde, gömleğini tamamen siyaha yakın bir kırmızıya boyayan devasa bir kan birikintisi vardı. Göğsüne saplanmış geniş ağızlı bir av bıçağının kabzası hâlâ maktulün bedeninden dışarı çıkıktı.

Yılmaz Komiser hızla adama doğru atıldı. İki parmağını adama temas ettirmeden, şah damarının olduğu yere yaklaştırdı.

"Yol boyunca tüm hızımızla ulaşmaya çalıştık ama bu araba ile bu kadar oluyor..." diye mırıldandı Yılmaz Komiser, sesi öfkeyle titriyordu. "3-4 dakika... Sadece 3-4 dakikayla kaçırdık."

Demir etrafı tarıyordu. Silahı hâlâ odanın karanlık köşelerine dönüktü. "Komiserim? Yaşıyor mu?"

"Kan hâlâ sıcak Demir. Pıhtılaşmamış bile," dedi Yılmaz Komiser. "Nabız yok. Katil biz yukarıda arabadan inip merdivenleri koşarken buradaydı. Adamı bıçaklayıp arka havalandırmadan ya da arka sokaktaki mahzenden kaçmış."

Demir derin bir nefes verdi, sırtı soğuk terle kaplanmıştı. Bakışları yerdeki adama kaydı. Adamın kim olduğuna, neden öldürüldüğüne dair en ufak bir iz yoktu. Sadece orta yaşlarda, takım elbiseli bir adamdı.

"Kim bu adam komiserim?" dedi Demir. "Telsizdeki o şerefsiz neden bu adamı hedef aldı? Neden bize burayı verdi?"

"Şu an hiçbir şey bilmiyoruz," dedi Yılmaz Komiser, geriye doğru bir adım atarak olay yerini korumaya alırken. "Hiçbir şeye dokunma. Cüzdanına, ceplerine Olay Yeri gelmeden bakmayacağız. Her bir kan damlası delil."

Tam o sırada sokaktan siren sesleri yankılanmaya başladı. Kırmızı ve mavi tepe lambalarının ışıkları bodrumun kirli pencerelerinden içeri süzüldü. Destek ekipleri ve Olay Yeri İnceleme gelmişti.

Yılmaz Komiser cebinden sigara paketini çıkardı, bir dal dudaklarının arasına koydu ama yakmadı. Gözlerini yerdeki cesetten ayırmadan konuştu:

"Merkeze döneceğiz Demir. Parmak izi, kurbanın üzerinden çıkacak kimlik, karakoldaki arşivler... Bu adamın kim olduğunu ve katilin polis telsizine girip bize neden bu infazı izlettiğini sabaha kadar söke söke öğreneceğiz."