GİRİŞ

Bazı kaderler doğarken yazılmaz; sessizce, başkalarının elleriyle sonradan çizilir. Belle, kendi kaderinin hiç kalemini tutmamıştı. Hayatı boyunca başkalarının verdiği kararların içinde büyümüş, suskunluğun öğretilmiş bir erdem olduğuna inandırılmıştı. Ne zaman sesini yükseltmek istese, “Aile her şeydir” cümlesi bir duvar gibi karşısına dikilmişti.
Çocukluğundan beri ev dediği yer, sevginin değil itaatin hüküm sürdüğü bir çatıydı. Belle için mutluluk, hiç sorulmayan bir soruydu; hayaller ise konuşulması ayıp sayılan bir lükstü. Oysa onun da içinde sakladığı düşler vardı. Kimseye anlatmadığı, geceleri yastığının altında sakladığı hayaller… Kendi seçtiği bir hayat, kendi verdiği kararlar ve kendi adıyla var olabildiği bir gelecek.
Ama o gelecek, bir gün tek bir cümleyle elinden alındı.
Ailesi onun adına bir anlaşma yapmıştı. Belle’nin haberi olmadan, rızası sorulmadan, duyguları hesaba katılmadan… Para, insan onurunun önüne konmuş; bir kız evlat, bir borcun bedeline dönüştürülmüştü. Evleneceği adamı hiç tanımıyordu. Yüzünü görmemiş, sesini duymamış, adını bile tam olarak bilmeden kaderi imzalanmıştı. O an Belle şunu fark etti: Bazı evlilikler sevgiyle değil, sessizlikle başlardı.
Ona “Bu senin iyiliğin için” dediler.“Zamanla alışırsın” dediler.“Başka çaren yok” dediler.
Ama Belle’nin içindeki ses susmadı. Korkuyordu, evet… Ama korkunun içinde büyüyen başka bir şey daha vardı: özgürlük arzusu. Ne kadar bastırılırsa bastırılsın, bir gün mutlaka yolunu bulacak bir arzu. Çünkü insan bazen her şeyini kaybettiğinde, geriye sadece kendisi kalır.
Bu hikâye, zorla verilen bir “evet”in ardındaki sessiz çığlığı anlatıyor. Satın alınamayacak bir ruhun, pazarlık konusu yapılmış bir hayatın ve karanlığın içinde yeşeren cesaretin hikâyesi bu. Belle’nin yolu, başkalarının çizdiği bir kaderden, kendi seçtiği bir özgürlüğe uzanıyor.
Ve bazı hikâyeler vardır…Bir kız sustuğunda başlar,ama sesiyle dünyayı sarsar.