1-GELİŞ

Aras gözünden:

Elime geçen fırsatı kaybetmek istemiyordum, kardeşimi bu sefer bulacaktım. Başıma gelecekler umrumda dahi değildi. Tek istediğim onu bulmak, yeni bir hayat kurmaktı.
Şimdi ise Bodrum'a gidiyordum, gideceğim yurt hakkında az buçuk bir bilgim vardı. İçim de tarif edilemeyecek bir gerginlik vardı. Ne yapacaktım, nasıl ilerleyecektim. Bana destek veren ve kardeşimin yerini bilen kişi kimdi, neredeydi ve nerden biliyordu. Umrumda değil, seni bulacağım Demir.

Yazar:
Teoman alarmı ile uyanmıştı. Karışık, kıvırcık saçlarını sertçe karıştırdı. Gecesi her zaman ki gibi gürültü, kendisi için alışılmış ancak mide bulandırıcıydı.
"Ahh, sikeyim.."
Mırıldandı. Başı ağrıyordu, sık sık olan bir durum olsa da içten içe canı yanıyordu. Kalkıp okula gitmek üzere hazırlandı. Yine ve yine sanki her günü cennetmiş edasıyla kollarını kabartacaktı. Odasından çıktığında ikizi Leyla ile göz göze geldi. Teoman Leyla'yı seviyordu ancak sadece koruma iç güdüsü biliniyordu. Teoman herkesin gözünde Leyla'yı kıskanan biriydi. Leyla ise herkes aksine Teoman için en iyisini düşünüyordu, belki bu şekilde düşünen tek kişiydi; şimdilik.

Kahvaltılarını yaptıktan sonra çıkan Akkaya ailesi bir yoldan sonra ayrıldı, Leyla bisikleti ile turlayarak ulaşmak üzerine evin önünden başka bir yola saptı. Araba ile gidecek olan Teoman onun için endişelendigini ona çıkışarak gösterdi.
"Deli misin kızım sen? Bin şu arabaya."(Teoman)

"Off Teoman. Her gün araba ile gitmekten içim şişti, geleceğim ben sen git." (Leyla)

"Defol tamam mı? Başına bir şey gelirse üzerime sorumluluk almayacağım!" (Teoman)

Leyla bir sevinçle başını salladı ve ters yönden dönmek üzere pedallara asıldı. Teoman önden okula varmıştı. Etrafına baktı, görmek istediği kişiyi aradı gözleri. Sert bir şekilde yutkunduğu sıra da Evren yanına yaklaştı.
"Günaydın!" (Evren)
"..."(Teoman)
"Hey, ne diye bu kadar kasıldın-" (Evren)

Evren elini Teoman'ın omzuna attığında baktığı yöne bakmıştı. Şimdi anlaşılmıştı, Deniz'i görmüştü. Sürekli nefret ettiğini dile getirdiği kızdı. Ancak bu sefer tek değildi. Bu Teoman'ı kendisinin dahi anlamayacağı şekilde sinirlendirmişti.*
"Dostum, sakin ol. Yeni gibi duruyor yardım falan ediyordur-"(Evren)

"Siktir.."(Kutay)
Yavaş adımlarla Evren ve Teoman ikilisine yaklaşan kelime Kutay'dan dökülmüştü. Teoman neredeyse patlayacaktı. Herkesi ardında bırakıp içeri doğru hızla ilerledi. Neden böyle hissediyordu, bilmiyordu. Her gün nefretini kustuğu, belki de tüm gün peşinden giderek sinir ettiği kızı bir başkası ile görmek neden bu kadar kötü hissettiriyordu. Lavaboya hızla giren Teoman kendine ayna da baktı.
Bu his, bu duruş, bu yüz ifadesi. Alışık olmadığı tek durumdu. Teoman Akkaya, dönüştüğü kişiyi tanıyamamıştı.

"Ahh Deniz Kızı.." (Teoman)