1. Bölüm Saçma tanısma

Hay ben böyle işe !

Adımlarımı hızlandım .Açık sokaklar yerini, ezbere bildim dar sokaktaki kestirmeye yöneldim. Yürümeye devem edikce sokaklar daralıyor insanlar azalıyordu.

Artık ağaçları görebiliyordum. bu yolun sonu ormanı çıkıyordu ve hedef teslimatı ormanda yapmicaktı ama yinede hedef orman yoluna girmisti.

Benim sokaktan çıkmamla hedefte göründü , gözleriyle etrafı tarıyordu. Hızlıca kendimi dar sokağa geri atım ve siyah siwit tişörtün kopsonunu kapatım. Bu sırada bizimkilere konumu gönderdim.

Hedefi genelde ben yakalamazdım arkada bizimkilere destek olurdum .
Hedef , çantasından bir belge çıkardı. belgeyle beraber kırımızı örümcek zambağı da düştü. Hedef yere düşen çiçeği gördü an gözleri fal taşı gibi açıldı.

Kırmızı örümcek zambağı ... Buralarda herkes Zambak gurubunu bilirdi ama kimse tanımazdı. Eğer günün birinde bir anda odanızda , çantanızda veya herhangi bir yerde kırmızı örümcek zambağı görürseniz ,demektir ki Zambak gurubunun bir sonraki hedefi sizsinizdir. Ama eğer mavi örümcek zambağı görürseniz, bu sizinle çalışmak iştedikleri anlamına gelirdi .

Bu sırada Çakır gönderdim konuma gelmişti. bende bizimkilerin tamamı toplanmadan yönümü eve çevirdim.
Yolun yarısında etrafı inceledim. Yırtık kıyafetlerle, Sessiz yolda yarı uyukluyan kahverengi saçlı kız bana çok tanıdık gelmişti. Sırtını duvura dayamıs dizlerini kendine çekmişti. kafasını dizlerine gömdü için yüzünü görememiştim ama yinede çok tanıdıktı . Belki bulundu durum tanıdıktır ...

Düşüncelerimi bölen bir çift ayakkabıydı. Bakışlarımı yavaşça yukarıya çıkardım . Hafif salaş Pantalon, deri ceket. Yüzü işe ... Nerdeyse benim kopyamdı şüpeyle bakan yeşil gözler, kızıl saçlar ,yüzüne dağılan çiler .

"Hanımfendi burda ne yapıyosunuz?"
Şüpeci ses tonuyla , bakıslarımı yere indirdim , kopsonumu öne doğru çekiştirdim .

Karsımdaki kişi alp'ti Zambak gurubunun beyinidir , ne kadar bende gurupta olsamda beni kimsa tanımazdı onlara arkadan destek olurdum. Gurubun en akılısı oydu.

Aramızda uzun bir sesislik döndü , çevabımı bekliyordu ama asla cevabımı duyamicanı bilmiyordu ...
"Hanımefendi " sesini biraz yükselti , gözlerini kıstı .

Onu boşverip gidemezdim dar yolu geniş cüşesiyle kapatmıstı .
Elim cebime gitti an ,onunda eli beline gitti ama telefonumu çıkardımı gördü an oda elini belindeki silahtan uzaklaştı. Telefonumdaki notlar bölümüne girdim.
"Kayboldum" yazıp ona gösterdim . Kaşları çatıldı . İnanmamıs gidiydi.
"Pekala " dedi elinden geldiğince kenara çekilerek . "Dümdüz giderseniz açık alana olasırsınız "

"Teşekkürler" yazıp yavaş adımlarla ilerledim. Şüpheci gözleri yüzünde azda olsa gerilmiştim bu yüzden adımlarımı hızlandırdım.

"Dur !".
Beni tanımış olamazdı ! Ne kadar yüzyüze görüşmemiş olsakta , her görevlerinde ordaydım hep çevrelerindeydim . Yavaşça arkamı döndüm

"Bu sizinmi?" Elindeki bileklimi bana doğru tutmuştu. Hızlıça elindiki bilekli kaptım. Bu bileklik benim en kiymetlimdi. Alp bileklime garip bir şekilde bakıyordu. Gözleri her zamanki gibi duygusuzdu ama bir anda bir dalgalanma gördüm , gözlerinde hüzün vardı.

Telefon sesiyle gözlerini bileklikten çekti . Telefonu açıp kuglana koydu bende bilekli cebime koydum.
"Alo efe , ne oldu oğlum?"

"Abi ..." Karşı tarafın sesini duyabiliyordum

"Konuşana oğlum "

"Belgeler ... Sahteymis"

"Ne belgesi ? "

"Kardeşimiz ..."

"Tek tek konuşmasana oğlum!? "

"Abi kardeşimiz Asya, ölmemiş ! Belgeler sahteymis"

Ögrenmişlerdi hemde bu kadar hızlı. Gerçi 18 yıl ne kadar hızlı sayılabiliçekse . Evet , karşımda duran benim biyolojik abim Alp taskıran ve onunla böyle saçma bir şekilde tanışmıştık .