B7: ENKAZDAKİ BEN

Aylar geçti, Merve benim sevgilim, ilk aşkım; Efe de benim en yakınım, kardeşim, canım ciğerim. Tarih
6 ŞUBAT 2023, 15 tatili çok fena kar yağıyor diye 1 gün uzatıldı. Pazar günü akşamı mutlu mutlu takıldık okul tatil edildi diye. O aralar da Efemle pubg oynuyoruz. Efe, Yusuf abi ben 3'lü ekip halinde geceleri sabahlıyoruz. O gün okullar tatil diye Merve'yi uyutup 3 kişi pubg girdik başladık oynamaya.
Saat gece 3; Efe paça içmeye çıkalım 3'ümüz dedi. Ben yok dedim diye çıkmadık...
Saat gece 4.17; pubg oynuyoruz, sarjlarımız az yavaştan çıkmaya hazırlanıyoruz. Gülüyoruz eğleniyoruz. Birden Efe'mden ''lan noluyor-lan'' sesleri geldi. Biz Yusuf abiyle ne oldu demeye kalmadı, sallanmaya başladık. Kulağımda kulaklık Efemin bağırışı ayrı, Yusuf abinin bağırışı ayrı. Öyle böyle sallanma değil ama, ilk saniyeler sakin başladı o bile çok korkunçtu. Sonradan bir vurdu deprem. Ayakta duramıyorum yere atıyor beni, yerde kalkmaya çalışıyorum üstüme tablolar devriliyor oluyor birşeyler. Tam o esnada ben evdekilere de bağırıyorum ama korkudan artık ne yapacağımı bilemeyip kapıyı açıp terlikle o kış gününde o kar'da, fırtınada koşuyorum bağıra bağıra aşşağıya doğru. Sokağa iniyorum şehirde elektrikler yok. Kapkaranlık ıssız, insanlar terliklerle soğukta titreyerek ağlıyor, bağırıyor, telefonla birilerini aramaya çalışıyor. Bizimkiler (ayyüce,annem,babam) geldikten sonra bende Merve'ye ve diğer insanlara yazıyorum. Tanıdığım tanımadığım herkese yazıyorum tabi hatlar çekmiyor sarjlar yok elektrik yok şehir kapkaranlık herkes donuyor herkes ateş yakmaya çalışıyor. Biraz zaman geçiyor yine sallantılar devam ediyor. Halama ulaşıyoruz halam da torunlarına ulaşmaya çalışıyor. Babamla etrafı gezmeye çıkıyoruz. Binalar yıkılmış, sesler geliyor bağırış sesleri, acı sesleri. Trafik felç, ambulanslar polisler marketler tamamen ıssız bir şehir. Herkes kendi tanıdığına ulaşmaya çalışıyor. Herkes kendi imkanlarıyla enkazda kalanları kurtarmaya çalışıyor. Saatler geçiyor herkes hala şokta. Halam, babam, annem, ayyüce hep birlikteyiz. Bize bir haber geliyor ''çarşı dümdüz olmuş''. Efemden haber zaten alamamıştım bunu ben duyunca babamla beraber ağlamaya başlıyoruz. Babam bile ağlıyor orada Efe için. O kadar seviyoruz ailede. Ayyüce ablam, babam ben ağlamaktan başka bir şey gelmiyor elden.

Sabah saatleri; Efe'min evine doğru yola çıkıyorum, çarşıya doğru. Çarşıya girdiğim gibi toz bulutu, bir tane bile bina yok. Ağlayarak koşuyorum Efe'min evine doğru. Ne göreyim ki; üst üste binmiş, yanmış bir bina. Efe'min binası. Paramparçayım orda. İlk defa orada yıkıldım. Çarşıyı gezdikçe yıkıldım, kaldırımda cesetler var bazılar paramparça bazıları battaniyeye örtüye muşambaya sarılı cesetler. Aradım aradı bulamadım Efemi. Beni ben yapan bir parçam gitti.