B5: ÜST ÜSTE

Taşındık yeni evimize. Gidiyorum hala okula ama berbat. Saçımı takıntı haline getirdim yaş ilerledikçe iyice. Durmadan aynaya bakıyorum saçlarımı inceliyorum okulda elliyorum vesaire. 5 ve 6. sınıf geçti böyle. Yeni eve alışıyorken Halis dayım kansermiş onu öğrendik. Annem apar topar gitti İstanbul'a dayıma bakmaya. Annem gitti, benim bağım gitti. Okul da boktan zaten ilerledi saçkıran, saçı geçti kaşlara geldi kaşlarım dökülmeye başladı. Üst üste bindi her şey. Annem yok, corona geldi heryer kapandı, kendimi bir tek internet kafede mutlu buluyorum oralarda kapandı, sokağa çıkmak yasak ki yasak olmasa bile arkadaş yok, dost yok. Dayım vefat etti. Tüm aile dağıldı biryerlere. Benim saçkıran patladı. Tüm vücuda girdi kaş kirpik saç birşey kalmadı. LGS'de geldi, derse dair birşeyim yok ne bir bilgim var ne de oraya bakacak kafam var. Hayat çok ağır gelmeye başladı. Bu yaşta çok büyük bir yüküm varmış gibi hissediyordum, tüm insanlardan farklıydım. Markete bile çıkmak istemiyordum, çıktığımda kafama şapka kapşon geçiriyordum. Kendi halinden utanır mı insan? Ben utanıyordum. Bitti tüm her şey, korona bitti, aile yavaş yavaş toparlandı...