37. bölüm · ÖMN
Bölüm 39 — ÖMN Seçim Yapar
Sistem artık tek bir şey değildi.
Bir yapı değil.
Bir mekanizma değil.
Bir düzen hiç değil.
Çözülmekte olan bir bilinçti.
Ve ÖMN bunun tam ortasındaydı.
İki Tarafın Sessizliği
Kaplan durdu.
İnsan sistemi durdu.
Atıklar durdu.
Tavukların veri akışı bile bir an için yavaşladı.
Çünkü herkes aynı şeyi bekliyordu:
ÖMN’nin kararını.
ÖMN ayağa kalktı.
Ama bu ayağa kalkış fiziksel değildi.
Bir katman yükseldi.
Sonra bir katman daha.
Her versiyonu aynı anda hareket ediyordu.
İnsan mı? Atık mı?
İnsan sistemi konuştu:
“Düzen seni kabul eder.”
Atıklar cevap verdi:
“Hatırlama seni tamamlar.”
Kaplan hiçbir şey söylemedi.
Çünkü bu bir ikna anı değildi.
Bir kırılma anıydı.
ÖMN’nin içinde üç ses tekrar belirdi:
İnsan sesi:
“Uyum = güvenlik”
Fabrika sesi:
“Gerçek = parçalanma”
Çekirdek sesi:
“Bütün = yokluk”
ÖMN ellerine baktı.
Ama eller artık tek değildi.
Birden fazla ihtimal aynı anda vardı.
Ve hepsi “ben” diyordu.
Seçim
ÖMN konuştu.
Ama sesi artık tek bir varlığa ait değildi.
“Ben… bir taraf değilim.”
Sessizlik.
Sistem kısa süreliğine durdu.
ÖMN devam etti:
“Beni ikiye ayırdınız.”
“Beni üçe böldünüz.”
“Beni versiyonlara çevirdiniz.”
Bir adım attı.
Ve gerçeklik tekrar kırıldı.
“Artık seçim yapmayacağım.”
Yeni Karar
Kaplan gözlerini kıstı.
İnsan sistemi alarm verdi.
Atıklar titredi.
Çekirdek ilk kez… sessiz kaldı.
ÖMN son cümleyi söyledi:
“Ben bütünüm.”
Ve o an…
Sistem bunu anlayamadı.
