1. Bölüm: Gölgeye Doğan

Ben doğarken annem ölüyordu.

Hemşirelerin telaşlı ayak sesleri, doktorların birbirine karışan emirleri, çığlıklarla dolan bir doğumhanenin içinde yankılanıyordu ilk nefeslerim. Kan kokusu, metal ve antiseptikle karışıp burnuma dolarken, ağlamam yankılandı loş duvarlarda. Hayatın başladığı o an, bir başka hayatın son bulduğu zamandı.

Annemin adı Elif’ti.
Elif… Söylerken yumuşak, yazarken tek bir harfe sığan o incelikli yalnızlık gibi. Hiç tanımadım onu. Sesini bilmem, kokusunu da. Gülüşünü hayal edemem, saçlarının boyunu bile. Ama adını duyduğumda içimde tanımsız bir sızı kıpırdanır. Sanki içimde onun yokluğundan kalma bir boşluk var da, her seferinde adının yankısı oraya çarpıp geri dönüyor.

Babamı da tanımadım.
Onunla ilgili bildiğim tek şey, o gün hastaneye gelmediğiydi. Beni almaya, kucağına almaya, hatta şöyle bir bakmaya bile gelmedi. Gelmeyişi, yokluğunun ilk ve en derin izi oldu.

Düşünebiliyor musunuz? Annem benim için hayata veda ederken babam beni görmek bile istemedi. Ne kadar da acı verici.

Beni babamın en yakın arkadaşı büyüttü. İlyas. İlyas amcam.
Kalın kaşları ve daima çatık duran alın çizgileriyle hep sert görünürdü. Onunla büyümeseydim ondan korkabilirdim.
Az konuşur, çok susardı. Omzunda geçmişin yükünü taşıyan bir adamdı; sanki kimsenin babası olmamış ama herkesin yükünü sırtlamış gibiydi.
Bana hiç “kızım” demedi ama bazı geceler bana bakarken gözlerinde “keşke”ler parladı.
“Keşke benim kızım olsaydın.” değildi. “Keşke onun çocuğu olmasaydın, keşke böyle bir hayata hiç doğmasaydın.” gibi.

Küçükken hep “Annem neden öldü?” diye sormak istedim.
Boğazımda bir yumru olurdu her seferinde.
Soramadım.
Büyüyünce anladım zaten, bazı soruların cevabı yoktur. Bazılarının cevabı ise seni içten içe öldürür.

Benim adım Derin
Ve bu, hayatıma ölümlerle başlama hikayem.