ÖLÜM ATLASI

Bazı insanlar kalbini susturur, bazılarıysa onu diri diri mezara gömer.
Ben büyürken geçmişin karanlık gölgeleri peşimden hiç ayrılmadı.
Ve yıllar boyunca bir çift göz, uzaktan beni izledi—hiç farkında olmadım.
Atlas… O hep oradaydı ama ben onu hiç görmedim.
Adını bile bilmezken kaderimin çoktan onun ellerine yazıldığını bilmiyordum.
Beni bulduğunda, hayatımın kontrolünü çoktan kaybetmiştim.
Soğuk, suskun, ama bir o kadar tanıdık bir adamdı.
Bana baktığında içimde yıllardır susturduğum fırtınalar uyanıyordu.
Ona güvendim… Belki de en büyük hatam buydu.
Çünkü bazı adamlar severken bile öldürür.
Ve bazı aşklar, insanı hayatta tutmaz; sürükleyip karanlığa gömer.
Atlas’ın gözlerinde hem beni kurtaracak ışığı, hem de sonumu gördüm.
Geçmişin kanla yazılmış sırları, tek tek önümde açıldı.
Ben kaçtım, o sustu.
Ben sevdim, o öldürdü.
Şimdi her gece rüyamda bana sadece bir şey soruyor: “Neden?”
Cevabını bilmiyorum. Belki de hiç bilmeyeceğim.
Bu bir aşk hikayesi değil; bu, kalbini ona veren bir kızın mezar sessizliği.
Beni öldürdü, evet.
Ama ben hâlâ onun içindeyim. Ve bu, en ağır ceza.