Bölüm 4

Şebnem hoca sınıfa baktı.

"Yerlerinizi değiştireceğim"

Ben Nazrin'e baktım, Nazrin de bana baktı.

"Eyvah..." dedim içimden.

Şebnem hoca elindeki listeye tekrar baktı.

"Şimdi yeni yerlerinizi söylüyorum. Lütfen itiraz etmeyin."

Nazrin bana doğru eğildi.

"Nami, beni nereye oturtacak acaba?"

"Bilmiyorum Nastka. Umarım yan yana otururuz."

Şebnem hoca isimleri okumaya başladı.

"Nazrin, üçüncü sıra, pencere tarafı."

Nazrin bana baktı.

"Ayrılıyoruz..."

"Nastkaaa 😭"

"Nami..."

İkimiz de birkaç saniye birbirimize baktık.

Sonra Şebnem hoca benim ismimi söyledi.

"Nami, ikinci sıra, orta taraf."

Ben ayağa kalktım ve yeni yerime doğru yürümeye başladım.

Tam üçüncü sıraya gidecekken bir an durdum.

"Bir dakika..."

İkinci sıraya baktım.

Tuncay oradaydı.

Ve benim yeni yerim...

Tam onun yanıydı.

"Yok artık."

Çantamı sıranın yanına bıraktım ve oturdum.

Tuncay bana baktı.

"Sen buraya mı oturacaksın?"

"Galiba..."

Arkamızdan Murat'ın sesi geldi.

"Nami, sen niye Tuncay'ın yanına oturdun?"

Tuncay güldü.

"Öğretmen oturttu oğlum."

Murat hemen sustu.

"Hee... tamam."

Ama yüzündeki ifade hiç de "tamam" gibi değildi.

Ben de ona baktım.

"Mırtışko, ne oldu?"

"Hiçbir şey."

"Emin misin?"

"Evet."

Tuncay hafifçe güldü.

"Bence bir şey oldu."

Murat ona baktı.

"Sen sus."

Ben kahkaha atmaya başladım.

Daha okulun ilk günüydü ama sınıfta kaos şimdiden başlamıştı.

Ben kahkaha atmaya başladım.

Tuncay da gülmeye başladı.

Murat ise kollarını bağlayıp önüne döndü.

"Ne gülüyorsunuz?"

"Bir şey yok Mırtışko." dedim.

"Tamam."

Ama belli ki hiç de tamam değildi.

Şebnem hoca tahtaya dönüp konuyu anlatmaya başladı.

Ben defterimi çıkardım.

"Tuncay, hangi sayfadayız?"

"Bilmiyorum."

"Nasıl bilmiyorsun?"

"Çünkü kitabı açmadım."

"İlk günden mi başladın?"

"Evet."

İkimiz de gülmeye başladık.

Tam o sırada önümden bir kalem yuvarlandı.

Kalemi alıp arkama baktım.

Leyla'ydı.

"Nami, kalemimi verir misin?"

Kalemi uzattım.

"Al Leyluş."

"Sağ ol."

Sonra Leyla bir an Tuncay'a baktı.

Sonra bana baktı.

Sonra tekrar Tuncay'a baktı.

"Hımm..."

Ben kaşımı kaldırdım.

"Ne hımmı?"

"Hiç."

Nazrin uzaktan bize bakıyordu.

Ben de ona baktım.

Nazrin hafifçe gülümseyip kaşlarını kaldırdı.

Ben de aynı şekilde karşılık verdim.

İkimiz de ne olduğunu anlamıştık.

Ama hiçbir şey söylemedik.

Şebnem hoca bir anda arkasını döndü.

"Çocuklar, ders dinliyoruz."

Sınıf bir anda sustu.

Mehrac kıkırdamaya başladı.

Şebnem hoca ona baktı.

"Mehrac, komik olan ne?"

"Hiçbir şey hocam."

"O zaman gülme."

Mehrac daha çok gülmeye başladı.

Ben kendimi tutmaya çalışıyordum.

Tuncay kulağıma doğru eğildi.

"Bu sınıf hiç değişmemiş."

"Daha ilk günden kaos başladı."

"Bence daha kötüsü olacak."

Ben ona baktım.

"Nereden biliyorsun?"

Tuncay sırıttı.

"Çünkü seni tanıyorum."

"Bunun benimle ne alakası var?"

"Var."

Tam cevap verecekken Şebnem hoca tekrar konuştu.

"Nami, Tuncay, siz de kendi aranızda konuşmayı bitirirseniz derse devam edeceğim."

Sınıftan birkaç kişi gülmeye başladı.

Ben hemen defterime döndüm.

"Tamam hocam..."

İçimden ise tek bir şey geçiyordu:

Daha okulun ilk günü ve ben şimdiden yakalandım.

Ders devam ederken ben sessizce not almaya başladım.

Tam o sırada yanımdan bir kâğıt düştü.

Eğilip aldım.

"Bu ne?"

Tuncay kâğıda baktı.

"Benim değil."

Kâğıdı çevirdim.

Üzerinde küçücük bir yazı vardı:

"Teneffüste konuşmamız lazım."

Ben kaşlarımı çattım.

"Bu kimin?"

Tuncay omuzlarını silkti.

"Bilmiyorum."

Arkamdan Murat'ın sesi geldi.

"Nami..."

Döndüm.

"Efendim Mırtışko?"

"O kâğıt ne?"

"Bilmiyorum."

"Kim verdi?"

"Kimse vermedi, yere düştü."

Murat kâğıda baktı.

"Hmm..."

"Sende de mi 'hmm' hastalığı başladı?"

Murat güldü.

"Yok ya."

Tam o sırada Nazrin, yani Nastka, uzaktan bana el işareti yaptı.

Ben de ona baktım.

Nastka dudaklarını oynatmadan:

"Teneffüs."

dedi.

Ben başımı salladım.

Sonra tekrar tahtaya döndüm.

Şebnem hoca:

"Çocuklar, şimdi size küçük bir soru soracağım."

Sınıf bir anda sessizleşti.

"Kim cevaplamak ister?"

Herkes kafasını önüne eğdi.

Ben içimden:

"Lütfen beni seçme..."

dedim.

Şebnem hoca sınıfa baktı.

Sonra parmağıyla beni gösterdi.

"Nami, sen cevapla."

"BEN Mİ? 😭"

Sınıf kahkahaya boğuldu.

Tuncay yanıma dönüp:

"Geçmiş olsun."

dedi.

Ben ona baktım.

"Sus Tuncay."

Tuncay gülerek önüne döndü.

Ve ben, okulun ilk gününde daha ilk dersten sınava girmiş gibi tahtaya bakakaldım.

Bölüm sonu....