Bölüm 1

15 Eylül

~Nami

~Bugün 14 Eylül ama okul yok,Azerbaycandayım.Azerbaycanda okullar 15 eylül açılıyor.Alıştım,Azerbaycan okullarının mizahı gerçekten çok iyi.Okulumu,sınıfımı seviyorum.

Nami günlüğünü kapattı.Ve yatağına uzandı.

15 Eylül
06:30

Nami uyandı,tualete girdi.Elini yüzünü yıkadı.Formasını giyindi,saçını topladı,kahvaltısını yaptı arkadaşı Leylayı beklemeye başladı.Bir kaç dakika reels kaydırdıktan sonra telefonuna mesaj geldi

"Leyluşş kişisinden mesaj"

Leyluşş & Namii

Leyluşş
Bugün okula geliyor musun?

Ben
Tabii ki!Bu gün yeni sınıf döneminin ilk günü!Gelmez olur muyum hiç?

Leyluşş
Tamam biz 2 dakikaya çıkıyoruz istersen garaja in,bizim arabayla gel

Ben
Tamam ben garaja iniyorum,baysss

Leyluşş
💐

Naminin gözünden

Garaja ineceğim,ama çantamı bir daha kontrol etmem gerek,bir kitap eksik çıkarsa hocam beni keser!Her neyse tüm kitaplarım yerinde.Çıkabilirim.

1 dakika sonra

Evden çıktım,garaja iniyorum.Yaz tatilinde Leyluş yurt dışında olduğu için onunla hiç görüşemedim.Her neyse,garaja indim.Araba tam karşımda ama Leyluş burada değil,dur bi saate bakayım.

07:00

Heh,Leyla geldi.O gün ayağım kırıktı.Kardeşimle futbol oynarken top aniden kardeşime taraf kaydığı için,topa değil duvara vurdum ayağımı,ayağım ilk 1 saat iyiydi.Sonra teyzemlere yürüyerek gittiğimiz için ayağımı hareket ettiremez olmuştum.Sonra 2 gün ayağımı sardılar.Ama durum daha da ciddileşti.Sonra ayağımın kırık olduğu ortaya çıktı.Bugün ayağım kırık değildi,ama yaralıydı.Hala addım atarken ayağım ağrıyordu.Her neyse Leyla geldi.

"Selam üzgün tosbik!"

"Selam koşan hamam böceği!"

Biz birbirimize saçma ve komik lakaplar takmıştık.

"E hadi binsene arabaya."

"Leyluş,ayağım yaz tatilinde yaralandı o yüzden normal yürüyemiyorum."

"Tamam"

Bu kadar rahat olması aslında beni şaşırttı.Her zaman ki Leyla genelde bana yardım ederdi.Ama bu kez sağır ve görme engelliydi sanki.

Ben arabaya bindim.

"Nasılsın canım?"

"İyiyim Nemo teyze"

"Hep iyi ol canım"

Bu Leyluşun annesiydi.

"Anne hadi gidelim artık"

"Tamam Leyluş"

Leyluşun annesi Nemo teyze arabayı çalıştırdı.Ve yolculuk başladı.

"Bugün okulun ilk günü ne düşünüyorsun Leyluşş?"

"Asyayı düşünüyorum"

Leyluş hep Asyayı düşünüyordu.Asya hariç kimse umrunda değildi zaten.

"Peki sen kimi düşünüyorsun,Nami?"

"Ben yaşanacak kaosları"

Leyla kafama yumruk attı

"Ayh,ya Leyla!Sende bu kafamo yumruklama alışkanlık oldu sanırım"

Leyluş kafamı bir daha yumrukladı

"Ya yeter git birazcık da Asyayı yumrukla!"

"Asya benden büyük,ben onun kafasını yumruklarsam beni döver"

"Ben de senden büyüğüm?"

"Bende senden uzunum ağla"

Bu seferde kahkahaya boğuldu.Riskli kahkaha derler ya,o yaşandı.Kahkaha atarken ayağıma da şaplak attı.

"AAAAAAAYHHH"

"Leyla,kızım yapma"

"Ahahahhahaha anne benden büyük o birşey olmaz ona"

Nemo teyze Leylanın yanağına öpücük kondurdu.

Nemo teyze arabayı okulun önünde durdurdu.

Leyla hemen emniyet kemerini çıkardı ve kapıyı açtı.

"Sonunda geldik!"

Ben de yavaşça kemerimi çıkardım. Ayağım hâlâ biraz ağrıyordu. Arabadan inerken dikkatli olmaya çalıştım.

Nemo teyze bana baktı.

"Nami, ayağın nasıl?"

"İyi Nemo teyze, sadece biraz ağrıyor."

"Tamam, dikkatli yürü. Kendini zorlama."

"Tamam."

Leyla arabanın kapısını kapattı.

"Hadi Nami, sınıfa çıkalım."

"Sen git, ben arkandan gelirim."

"Olmaz."

"Niye?"

"Çünkü ayağın ağrıyor. Seni bekleyeceğim."

"Vay be, sonunda insan oldun."

"Ben zaten insandım."

"Emin değilim."

Leyla bana bakıp güldü.

Nemo teyze camı açtı.

"Kızlar, ilk gün geç kalmayın."

"Tamam anne!"

"Görüşürüz Nemo teyze!"

"Görüşürüz kızım. İyi dersler!"

Nemo teyze arabayla uzaklaşınca Leyla bana döndü.

"Hazır mısın?"

"Neye?"

"Okula."

Okulun girişine baktım.

Üç aydır görmediğim arkadaşlarım, sınıfım ve öğretmenlerim birkaç metre ilerideydi.

"Hazırım."

İçeri girdik.

Daha kapıdan girer girmez koridordaki sesler kulağıma gelmeye başladı.

Herkes birbirine sarılıyor, tatilde ne yaptığını anlatıyor ve birbirine yeni aldığı eşyaları gösteriyordu.

"Ben seni çok özledim!"

"Tatilde neredeydin?"

"Çantan çok güzelmiş!"

"Hangi sınıftayız?"

Leyla bana baktı.

"Hiçbir şey değişmemiş."

"Daha iki dakika oldu."

"Seslerden belli."

Merdivenlere geldik.

Ben yavaşça yürümeye başladım.

Leyla yanımda yürüyordu.

"Dikkatli ol."

"Tamam."

"Ayağın kaymasın."

"Leyluş, düşersem ilk sen gülersin."

"Hayır!"

Bir saniye düşündü.

"Önce gülerim, sonra yardım ederim."

"Çok sağ ol."

İkinci kata çıktığımızda sınıfımızın olduğu koridora geldik.

Tam o sırada koridorun diğer ucundan tanıdık bir ses geldi.

"NAMİİİ!"

Başımı çevirdim.

Nazrin bize doğru geliyordu.

"NAZRİİİN!"

Nazrin yanıma geldi ve bana sarıldı.

"Sonunda geldin!"

"Ben seni çok özledim!"

Leyla da yanımıza geldi.

"Beni özlemediniz mi?"

Nazrin Leyla'ya baktı.

"Seni de özledim."

Leyla hemen gülümsedi.

"İşte şimdi oldu."

Ben ikisine baktım.

"Daha okula yeni geldik, yine başladınız."

Nazrin güldü.

"Bu yıl çok eğleneceğiz."

"Umarım."

Üçümüz birlikte sınıfa doğru yürümeye başladık.

Sınıfa girdiğimde bir an durdum.

Sıralar, tahta, pencereler...

Her şey tanıdıktı.

Ama üç aylık tatilden sonra tekrar görmek garip bir şekilde güzel hissettiriyordu.

Nazrin yanıma geldi.

"Nereye oturacaksın?"

"Bilmiyorum. Sen?"

"Ben de bilmiyorum."

Leyla hemen araya girdi.

"Ben yerimi buldum bile."

"Neresi?"

Leyla sırasını gösterdi.

"Burada."

Nazrin bana baktı.

"Nami, sen nereye oturacaksın?"

"Bilmiyorum, birazdan bakarım."

Çantamı sıranın yanına koydum.

Tam oturacakken kapıdan Mehrac girdi.

Sınıfa adımını atar atmaz gülmeye başladı.

Leyla ona baktı.

"Mehrac, yine neye gülüyorsun?"

Mehrac omuzlarını silkti.

"Bilmirəm."

"Hiçbir şey olmadı ki!"

Mehrac yine gülmeye başladı.

Nazrin bana baktı.

"Daha ilk dakikadan başladı."

"Ben de onu diyordum."

Bir süre sonra sınıfa diğer arkadaşlarımız da gelmeye başladı.

İki Nilay da geldi.

Bir an ikisine baktım.

Hangisinin hangisi olduğunu düşünürken Leyla kulağıma eğildi.

"Yine Nilay problemi."

"Sus, duyacaklar."

Nazrin gülmemek için yüzünü çevirdi.

"Siz hiç değişmemişsiniz."

"Sen de değişmemişsin."

"Ben mi?"

"Evet."

"Ben çok değiştim."

"Neyin değişti?"

Nazrin bir an düşündü.

"Bilmiyorum."

Üçümüz aynı anda gülmeye başladık.

Sonunda herkes yerine oturmaya başladı.

Ben de sırama oturdum. Kalemliğimi ve defterimi çıkardım.

Nazrin yakınımdaydı, Leyla da yanımızdaydı.

İçimden bir an:

Gerçekten okulumu özlemişim.

diye geçirdim.

Yaz tatilinde okulun başlamasını bekleyip durmuştum.

Şimdi ise nihayet buradaydım.

15 Eylül.

Yeni bir sınıf yılı.

Eski arkadaşlar.

Yeni anılar.

Ve tabii ki...

Bol bol kaos.

Tam bunları düşünürken sınıfın kapısı açıldı.

Öğretmenimiz içeri girdi.

Herkes bir anda sustu.

"Günaydın çocuklar."

"Günaydın öğretmenim!"

Öğretmen masasına geçti ve sınıfa baktı.

Ben de Nazrin'e baktım.

Nazrin bana baktı.

İkimiz de gülümsedik.

Okul başlamıştı.

Bölüm sonu..