Önsöz

Bilinmeyene duymak, insanın en ilkel ve en karşı koyulmaz arzusudur. Karanlık bir koridorun sonunda kilitli tutulan bir kapı, sadece ahşap ve metalden ibaret değildir; orada saklanan sırlar, yüzleşmekten kaçındığımız kendi korkularımızın birer yansımasıdır.
Oda 17, sıradan bir hastane koridorunda başlayan, ancak zihnin en karanlık labirentlerine uzanan bir tekinsizliğin hikayesidir. Derin’in sessiz adımlarla girdiği o üçüncü kat, yalnızca terkedilmiş odaları değil, zamanın ötesinden gelen fısıltıları ve geçmişin üzerini örtemediği çığlıkları بارındırmaktadır. Bir kapının altından süzülen küçük bir kâğıt parçası, bazen bir uyarı, bazen de kaçınılmaz bir davettir.
Bu kitabı okurken florasan lambalarının cızırtısını, soğuk fayansların ürpertisini ve kapının ardından gelen o çaresiz hıçkırıkları yanı başınızda hissedeceksiniz. Çünkü bazı kapılar bir kez aralandığında, kapatmak artık sizin elinizde olmaz.
Kapının ardındakilere kulak vermeye hazırsanız, sayfayı çevirin.
— Unknown