Gece nöbeti

Saat gece yarısını çoktan geçmişti.
Hastanenin koridorlarında gündüzün kalabalığından eser kalmamıştı. Gündüzleri insanların bağırışları, ayak sesleri, sedyelerin tekerlekleri ve sürekli çalan telefonlarla dolan bina, geceleri bambaşka bir yere dönüşüyordu.
Sessizlik...
Ama tamamen sessiz değildi.
Duvarların içinden gelen belli belirsiz uğultular, uzaklardan duyulan cihaz sesleri ve floresan lambaların çıkardığı ince elektrik sesi, insanın yalnız olmadığını hissettiriyordu.
Derin, elindeki dosyalara bakarak üçüncü kata çıktı.
Yirmi iki yaşındaydı.
Hastanede yardımcı doktor olarak göreve başlayalı henüz iki hafta olmuştu. Gündüz vardiyalarına alışmıştı ama gece nöbetleri hâlâ ona garip geliyordu.
Özellikle de bu hastane.
Bina oldukça eskiydi.
Duvarlarının bazı yerlerinde boyalar dökülmüş, koridorların köşelerinde yılların bıraktığı sararmalar oluşmuştu. Hastanenin yeni bölümleri yenilenmiş olsa da üçüncü kat neredeyse hiç değişmemiş gibiydi.
Derin bunu ilk geldiği gün fark etmişti.
Asansörden çıktığında karşısına uzanan uzun koridorun sonunda eski bir tabela vardı:
3. KAT
Tabelanın altındaki ok, koridorun sol tarafını gösteriyordu.
Derin dosyalara yeniden baktı.
— Oda 12... Oda 14...
Kendi kendine mırıldanarak ilerledi.
Bir hastanın kan değerlerini kontrol etmesi gerekiyordu.
Koridorda yürürken ayakkabılarının sesi duvarlarda yankılanıyordu.
Tak.
Tak.
Tak.
Bir süre sonra durdu.
Çünkü koridorun sonundaki ışık yanıp sönmeye başlamıştı.
Derin başını kaldırıp tavandaki lambaya baktı.
Işık birkaç saniye titredi.
Sonra tamamen söndü.
Derin kaşlarını çattı.
— Harika...
Telefonunun fenerini açtı.
Koridorun karanlık kısmına doğru yürümeye başladı.
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
Çıt.
Derin olduğu yerde durdu.
Yavaşça arkasına döndü.
Kimse yoktu.
Koridor bomboştu.
Derin birkaç saniye bekledi.
Sonra başını iki yana salladı.
— Eski bina işte.
Tekrar yürüdü.
Ama bu kez adımlarını daha hızlı attı.
Odaya ulaştığında hastanın değerlerini kontrol etti ve hemşireyle kısa bir konuşma yaptı. İşini bitirdikten sonra tekrar hemşire bankosuna dönmek için koridora çıktı.
Ve o zaman fark etti.
Koridorun diğer tarafında bir kapı vardı.
Üzerinde metal bir numara bulunuyordu.
17
Derin yavaşladı.
Kapıya baktı.
Kapının önünde hiçbir eşya yoktu.
Ne sedye...
Ne sandalye...
Ne de bir hasta dosyası.
Kapı diğer odalardan farklıydı.
Eskiydi.
Üzerindeki boya yer yer dökülmüş, kapı kolu kararmıştı.
Derin birkaç adım daha attı.
Tam önünden geçecekken arkasından hemşirenin sesi geldi.
— Doktor Derin!
Derin irkilerek döndü.
— Efendim?
Hemşire elindeki dosyayı ona uzattı.
— Bunu da doktor odasına bırakır mısınız?
— Tabii.
Derin dosyayı aldı.
Sonra gözleri tekrar 17 numaralı kapıya kaydı.
— Bu oda kullanılmıyor mu?
Hemşirenin yüzündeki ifade bir anda değişti.
Çok kısa bir süreliğine...
Ama Derin fark etmişti.
Kadın önce kapıya baktı.
Sonra Derin'e.
— Hayır.
— Neden?
Hemşire cevap vermedi.
Derin bekledi.
— Bir şey mi oldu?
Kadın dudaklarını birbirine bastırdı.
— O odaya girmeyin.
Derin hafifçe güldü.
— Girmeyeceğim zaten. Sadece merak ettim.
Hemşire dosyaları düzenlemeye başladı.
— Merak etmeyin.
— Ama neden?
Kadın bu kez başını kaldırdı.
— Çünkü yıllardır kapalı.
Derin kapıya baktı.
— Depo mu?
— Hayır.
— O zaman?
Hemşire birkaç saniye sustu.
Sonunda çok alçak bir sesle:
— Hasta odasıydı.
dedi.
Derin kaşlarını kaldırdı.
— Eskiden mi?
— Evet.
— Şimdi neden kullanılmıyor?
Hemşire cevap vermeden uzaklaştı.
Derin arkasından baktı.
— Garip...
Sonra kendi kendine gülümseyip dosyaya döndü.
Bu kadar basit bir şeyin neden bu kadar gizemli hâle getirildiğini anlayamamıştı.
Oda 17.
Sadece kullanılmayan eski bir odaydı.
En azından Derin o gece böyle düşünüyordu.
Saat 02.47'ydi.
Hastanede nöbet odasına geçmiş, bilgisayarın başında raporları inceliyordu.
Gözleri yorulmuştu.
Kahvesinden bir yudum aldı.
Ekrandaki yazılar bulanıklaşmaya başlamıştı.
Tam bilgisayarın başından kalkacağı sırada koridordan bir ses duydu.
Tık.
Derin başını kaldırdı.
Bir saniye sonra:
Tık.
Sonra yine.
Tık.
Sanki birisi koridorda yürüyordu.
Derin kapıya baktı.
— Hemşire herhalde...
Sandalyeden kalktı.
Kapıyı açtı.
Koridor boştu.
Derin dışarı çıktı.
Sağına baktı.
Soluna baktı.
Kimse yoktu.
Ama ses devam ediyordu.
Tık.
Tık.
Tık.
Derin'in yüzündeki ifade değişti.
Ses...
Oda 17'nin olduğu taraftan geliyordu.
Bir an olduğu yerde kaldı.
Sonra kendine kızdı.
— Saçmalama.
Koridorda ilerlemeye başladı.
Adımları yaklaştıkça ses daha net duyuluyordu.
Tık.
Tık.
Derin 17 numaralı kapının önünde durdu.
Ses kesildi.
Tamamen.
Derin kapıya baktı.
Elini kapı koluna götürmedi.
Sadece birkaç saniye bekledi.
Sonra kapının arkasından çok hafif bir ses geldi.
Bir fısıltı gibi.
Derin'in nefesi kesildi.
Başını kapıya yaklaştırdı.
Ve duydu.
Bir kadın ağlıyordu.
Derin birkaç saniye boyunca hareket edemedi.
Ağlama sesi çok hafifti.
Ama gerçekti.
Kapının arkasından geliyordu.
Derin geri çekildi.
— Kim var orada?
Cevap yoktu.
Ağlama devam etti.
Derin kapıya tekrar yaklaştı.
— İyi misiniz?
Sessizlik.
Sonra...
Ağlama kesildi.
Derin kaşlarını çattı.
— Yardımcı doktorum. İçeride biri varsa kapıyı açın.
Yine cevap yoktu.
Derin kapı koluna uzandı.
Tam dokunacağı sırada içeriden bir ses geldi.
Bu kez ağlama değildi.
Bir kadın fısıldıyordu.
Ve söylediği şey Derin'in kanını dondurdu.
— Derin...
Derin'in eli havada kaldı.
Gözleri büyüdü.
Bir adım geri çekildi.
Kalbi hızla çarpmaya başladı.
— Ne?
Koridor sessizdi.
Derin kapıya baktı.
— Benim adımı nereden biliyorsunuz?
Cevap gelmedi.
Derin geri geri yürümeye başladı.
Bir anda arkasındaki floresan lamba yandı.
Sonra bir diğeri.
Sonra bir diğeri.
Koridor tekrar aydınlandı.
Derin derin nefes aldı.
Kendini toparlamaya çalıştı.
Belki birisi şaka yapıyordu.
Belki hastanede başka bir çalışan vardı.
Belki...
Ama üçüncü kattaki bütün odaların kapıları kapalıydı.
Ve Oda 17'nin üzerinde, yıllardır kullanılmadığını söyleyen hemşirenin sözleri hâlâ aklındaydı.
Derin arkasını dönüp gitmek üzereyken yerde bir şey gördü.
Beyaz bir kâğıt.
Kapının hemen önündeydi.
Derin eğilip kâğıdı aldı.
Üzerinde sadece iki kelime vardı.
DERİN GELDİ.
Derin'in parmakları titremeye başladı.
Kâğıdın alt kısmında bir tarih daha vardı.
22 yıl önce.
Derin kâğıda bakakaldı.
Çünkü tarih...
Derin'in doğduğu gündü.