2: BÖLÜM

Kapı kapanmıştı. Geri dönüş yoktu. Tanıdık okul koridoru, artık bilinmeyen, gri taşlardan örülmüş bir labirentti. Telefonlar işe yaramıyor, dış dünya tamamen silinmiş gibiydi. Öğrencilerin panik çığlıkları, yeni, soğuk ve yabancı duvarlarda yankılanıyordu.
Hiçbiri, o eski tahta oyununu açmanın, kendi kaderlerini mühürlemek olduğunu bilmiyordu. Helen’in fonksiyon defteri, Azat’ın fısıltıları, Servet’in eşofmanı… hepsi önemsizdi.
Şimdi sadece bir kural vardı.
Hayatta kal.

Kapı kapandığında, sınıf, taş duvarlar arasında yankılanan vahşi bir çığlıklar senfonisine dönüştü.
Yerdeki tahta zemin gitmiş, yerine soğuk, pütürlü gri taşlar gelmişti. Herkes ayakta durmakta zorlanıyordu.
Sezgin, korkudan nefesi kesilmiş, köşede büzülmüştü. Songül ve Zeynep birbirlerine sarılmış, hıçkırıkları taş duvarlarda çarpıp geri dönüyordu. Ömer sırasına çökmüş, sadece inliyordu.
En çok öfke ve panik patlaması ise Azat'tan geldi. Gözleri kan çanağına dönmüştü. Sınıfın ortasında, kutuyu getiren Salih'in yakasına yapıştı.
"Senin yüzünden lanet olsun!" diye kükredi Azat, Salih'i duvara yapıştırarak. "Bu lanet şeyi sen getirdin! Ne yapacağız şimdi, ha?! Hepimiz öleceğiz!"
Salih, korkudan nefes alamıyordu. Yüzü mosmordu. Yelde ve Yağmur, Azat'ı Salih'ten ayırmak için hemen araya girdi.
"Bırak onu, Azat! Dur hemen!" diye bağırdı Yelde, Azat'ın koluna asılarak.
Oyunun başında kutunun etrafında toplanan kızlar şimdi suçlamaların hedefindeydi.
İrem'in pembe saçlı ve süslü kız , histerik bir sesle Sümeyye'ye bağırmaya başladı: "Siz! Siz niye o aptal kutuyu açtınız? Hepsi sizin yüzünüzden! Çıkın buradan!"
Sümeyye, Sevgi'nin arkasına saklanmaya çalıştı ama Sevgi dik durdu. "Asıl sen kes sesini, İrem! Sen de oradaydın! Sen de merak ettin!"
Tam o anda, Helin de onlara katıldı. Eli titreyerek kutuyu işaret ediyordu. "O not! Size açmayın diyordu! Ama siz dinlemediniz, değil mi? Sadece eğlence arıyordunuz!"
Sınıfın ortasında artık iki grup vardı: Azat'ın öfkesi ve kızların histerik suçlamaları. Yumruklar sıkılmıştı. Azat, Yağmur ve Yelde'nin tutuşundan kurtulmak üzereydi ve birine saldırmak üzereydi.
Tam o kaos anında, Servet’in sesi, beklenen şiddeti durdurdu. Bu, bir çığlık değildi; bu, soğuk ve otoriter bir emirdi.
“YETER ARTIK!”
Servet, sırılsıklam eşofmanlarına rağmen, sınıfın en maskülen ve sağlam duran figürüydü. Hızla sınıfın ortasına yürüdü.
"Şuna bakın," dedi. Elini, Salih'in panikle düşürdüğü NOXIUM tahtasına uzattı. Tahtadan yayılan mavi ışık, Servet'in kararlı yüzünü aydınlatıyordu.
"Şu an birbirimizi döverek ya da suçlayarak hiçbir yere gidemeyiz. Dışarıdaki o lanet olası kapı açılmayacak!" Servet, eliyle kapı yerine labirente açılan taş duvarı işaret etti. "Bu bir tuzak! Ve bu, tek çıkışımız!"
Servet, tahtayı aldı. Bütün gözler, o mavi ışığa döndü.
"Bu bir oyun. Ve oyunun tek kuralı var: 10 GÖREVİ BİTİR."
Servet, derin bir nefes aldı. "Bizi içeri çeken şey ne ise, çıkışımız da bu kurallara uymaktan geçiyor. Ya burada birbirimizi yiyerek deliririz, ya da bu lanet olası oyunu oynarız. Tercih sizin."
İsa ve Ömer de Azat’ın yanına gelerek onu kolladılar. Bir itme kakma sırasında Barış kendini tutamadı ve Azat’a yumruk attı.
Yumruğun sesi, kaosu başlatan fitil oldu. Bütün kızlar çığlık attı. Helen hemen Barış’ı çekmek istedi ama Azat, Helen’i kolundan kavrayıp sertçe itti. Helen yere düşerken, Azat Barış’ı yakaladı ve kafasını Barış’ın burnuna vurdu.
Kafanın etkisiyle yere düşen Barış’ın burnu kanıyordu. Aynı zamanda Azat’ın da dudağı patlamıştı.
Servet, çıldırmış bir boğanın sesiyle kükredi. Ömer ve İsa’yı bir kenara fırlatarak araya girdi ve onları zorlukla ayırdı.
İrem hıçkırarak ağlamaya başlamış, bütün kızlar endişe içindeydi. Sınıf, labirentin dehşetinden önce kendi elleriyle parçalanıyordu.
Servet, kanlı ve öfkeli iki genci birbirinden ayırmayı başardığında, İrem'in hıçkırıkları hariç sınıf, yorucu bir sessizliğe gömüldü. Barış, burnu kan içinde yerdeydi.
Servet, kollarını iki yana açtı. Sesi boğuktu ama kesindi: “Yeter dedim! Biz birbirimizi öldürürsek, bu oyunun kazanmasına izin vermiş oluruz! Şimdi herkes yerine geçsin ve beni dinlesin. Bu oyun, bizi birbirimize düşürmek için ayarlanmış.”
Yasin ve Yiğit, bu manzaraya rağmen durumu eğlenceye vurmaya çalışıyordu. Yasin, Yiğit’e döndü: “Millet, ben bu senaryoyu biliyorum. Tipik lise filmi. Şimdi biri bize zombi falan olduğunu söylesin de inanalım.” Yiğit, yüzü bembeyaz olmasına rağmen hafifçe kıkırdadı.
Yağmur, Helen'e yardım etti; Helen hemen yerde acı çeken Barış’ın yanına diz çökmüştü. Barış’ın burnundaki kanı kendi mendiliyle siliyordu.
Azat'ın dudağı patlamıştı. Yelde, gözleri dolu dolu, ona doğru yaklaştı ve elindeki mendili uzattı. Yelde, her şeye rağmen hâlâ Azat’ın kanayan dudağını silmek istiyordu.
Ancak Azat, Yelde'ye bakmadı bile. Gözleri yerde, sevdiği kızı Helen’i izliyordu. Helen, kendisine çarpan Azat’ı umursamadan, Barış’la ilgileniyordu. Barış’la sevgili olduklarını hiç belli etmeseler de bu durum, Azat’ı daha da berbat bir sinire sürükledi. Azat, Yelde’nin mendiline dokunmadan elini alnına sürttü; öfkesi, kıskançlıkla karışmış, yüzünü kasıp kavuruyordu.
"Lanet olsun," diye tısladı.

Tam o sırada, yer yeniden o hırıltılı sesle titremeye başladı. Ancak bu sefer titreme, kavganın yarattığı öfkeden çok daha güçlü ve kaçınılmazdı.